അവൾക്ക് തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് സാരി വലിച്ചു മറയ്ക്കാൻ പോലും പറ്റാത്തത്ര തിരക്കായിരുന്നു അവിടെ. ഒരു കൈ കമ്പിയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്, മറുകൈ കൊണ്ട് ബാഗും.
അവളുടെ നഗ്നമായ വയറിൽ അപരിചിതരുടെ നോട്ടം പതിയുന്നത് അവൾക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത് നിന്നിരുന്ന കുറച്ച് യുവാക്കൾ അവളുടെ വയറിലെ ആ വടിവിലേക്കും പൊക്കിൾച്ചുഴിയിലേക്കും കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.
അവൾ പരമാവധി സാരി വലിച്ചിട്ട് ആ ഭാഗം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഓരോ കുലുക്കത്തിലും സാരി വീണ്ടും വഴുതിമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ബസ് പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്ക് ഇട്ടപ്പോൾ പുറകിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരാൾ അവളുടെ ദേഹത്തേക്ക് പാതി അമർന്നു. അയാളുടെ കൈകൾ അവളുടെ നഗ്നമായ വയറിൽ അറിയാതെയെന്നോണം ഒന്ന് തട്ടി. ആ സ്പർശനം മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കി.
സാരിയുടെ നേർത്ത തുണി അവളുടെ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിൽക്കുകയാണ്. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന അവളുടെ അരക്കെട്ടിന്റെ ഭംഗി അവിടെയുള്ളവർക്ക് ഒരു കാഴ്ചവസ്തുവായി മാറി.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ തന്റെ സാരി ശരിയാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൾ ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു. നാണം കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം തുടുത്തു. അപരിചിതരുടെ ആർത്തിയുള്ള നോട്ടങ്ങൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ തുളച്ചു കയറുന്നത് അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
“ഇത്രയും ആളുകളുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ ഇങ്ങനെ നിൽക്കേണ്ടി വന്നല്ലോ…”
സാരിയുടെ തലപ്പ് വീണ്ടും മാറിയപ്പോൾ അവളുടെ മുലക്കച്ചയുടെ അരികുകൾ പോലും ആ നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ വെളിവാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബസ്സിലെ ചൂടും ആണുങ്ങളുടെ ആവിയും ചേർന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി.
അവസാനം സ്കൂൾ സ്റ്റോപ്പിൽ ബസ് നിർത്തിയപ്പോൾ, ആ നരകത്തിൽ നിന്നും മോചിതയായത് പോലെ അവൾ പുറത്തേക്ക് ചാടി. ആകെ വിയർത്തു കുളിച്ച്, സാരി അലങ്കോലപ്പെട്ട് നിൽക്കുന്ന തന്റെ രൂപം അവൾക്ക് തന്നെ അന്യമായി തോന്നി.
വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന മെറൂൺ സാരി അവളുടെ ശരീരത്തോട് വല്ലാതെ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.
ബസ് നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. പിൻവാതിലിൽ നിന്നിരുന്ന ആ യുവാക്കളും പണിക്കാരും അവളെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തന്റെ ശരീരത്തിൽ അവർ നടത്തിയ ആ സ്പർശനങ്ങൾ, നഗ്നമായ പൊക്കിൾച്ചുഴിയിലേക്ക് അവർ നോക്കി നിന്നത്—എല്ലാം അവർ ആസ്വദിച്ചുവെന്ന് ആ ചിരി വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മാളവികയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഓക്കാനം തോന്നി. അവൾ തന്റെ സാരിയുടെ തലപ്പ് വേഗം തോളിലേക്ക് വലിച്ചിട്ട്, അരക്കെട്ടിലെ നഗ്നത മറച്ചുകൊണ്ട് സ്കൂൾ ഗേറ്റിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
സ്കൂൾ സമയം ആയതുകൊണ്ട് വരാന്തയിൽ കുട്ടികളുടെയും അധ്യാപകരുടെയും വലിയ തിരക്കായിരുന്നു. ചിലർ അവളെ നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആരോടും സംസാരിക്കാൻ അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല. നേരെ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ ചെന്ന് ബാഗ് സീറ്റിൽ വെച്ചു. തൊട്ടടുത്തിരുന്ന ടീച്ചർ ചോദിച്ചു:
ടീച്ചർ: “എന്താ മാളവിക… രാവിലെ തന്നെ മുഖം വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നല്ലോ? വിയർത്തു കുളിച്ചല്ലോ നീ?”
മാളവിക: “ബസ്സിൽ ഭയങ്കര തിരക്കായിരുന്നു ടീച്ചർ… ആകെ ബുദ്ധിമുട്ടായി.”
അവൾ വേഗം ബാത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് സാരിയുടെ കുത്തുകൾ അഴിച്ചു. വിയർപ്പുതുള്ളികൾ അവളുടെ മാറിലും വയറിലും മുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സാരിയുടെ ഞൊറികൾ വീണ്ടും കൃത്യമായി എടുത്തു.
ബസ്സിലെ തിരക്കിൽ ആരോ അമർത്തിയ പാടുകൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടോ എന്ന് അവൾ അറിയാതെ ഒന്ന് നോക്കിപ്പോയി. മുഖം നന്നായി കഴുകി, കർച്ചീഫ് കൊണ്ട് തുടച്ചു. മുടി ഒന്നുകൂടി ഒതുക്കിക്കെട്ടി പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.
സ്റ്റാഫ് റൂമിന് പുറത്തെ വരാന്തയിൽ വിനോദ് സാർ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാളവിക വരുന്നത് കണ്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ അദ്ദേഹത്തിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.വിനോദ് സാർ: “മാളവിക… ഇന്ന് വരാൻ വൈകിയല്ലോ? രാവിലെ തന്നെ വല്ലാതെ തളർന്നല്ലോ നീ.”