മാളവികയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി. അവൾ മുഖം താഴ്ത്തി ഇരുന്നുവെങ്കിലും അവളുടെ ശരീരം ആ സ്പർശനത്തോട് പ്രതികരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വിനോദ് സാർ പതുക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ആവേശവും കരുതലും കലർന്നിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ ബ്ലൗസിനുള്ളിലെ ആ ക്രീം കളർ ബ്രായുടെ സ്ട്രാപ്പിൽ തട്ടി പതുക്കെ ചലിച്ചു. മാളവികയുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ഉച്ചത്തിലായി. ആ നിമിഷം അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മറന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.
പെട്ടെന്നാണ് മാളവികയുടെ ഫോണിൽ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ ബെല്ലടിച്ചത്. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും രണ്ടുപേരും പെട്ടെന്ന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. മാളവിക വേഗം സാരിയുടെ തലപ്പ് ശരിയാക്കി മാറിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു.
വിനോദ് സാർ: (ഒന്നു പതറി) “അത്… കറ പോയിട്ടുണ്ടാകും മാളവിക. സാരിയിൽ ആകാതിരിക്കാൻ നോക്കിയതാ.”
മാളവിക: “സാരമില്ല സാർ… അത് പോയി.
വിനോദ് സാർ സ്റ്റാഫ് റൂമിന്റെ കോണിലുള്ള വാഷ് ബേസിനിലേക്ക് നടന്നു. മാളവികയും തന്റെ ഫയലുകൾ ഒതുക്കി വെച്ച് പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുറകെ ചെന്നു. വിനോദ് സാർ കൈ കഴുകി ടാപ്പ് അടച്ച് പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞതും, തൊട്ടുപിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന മാളവികയുടെ ദേഹത്ത് അദ്ദേഹം തട്ടി.
അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ തിരിയലിൽ വിനോദ് സാറിന്റെ കൈമുട്ട് മാളവികയുടെ മൃദുവായ മുലകളിൽ ചെന്നു മുട്ടി. ഒരു നിമിഷം രണ്ടുപേരും നിശ്ചലമായിപ്പോയി. മാളവികയുടെ ശരീരത്തിലെ ആ മൃദുലത വിനോദ് സാറിന്റെ കൈമുട്ടിലൂടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെ പാഞ്ഞു കയറി.
മാളവിക: (മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “അയ്യോ… സോറി സാർ! ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.”
വിനോദ് സാർ: (ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി) “അയ്യോ സോറി ടീച്ചറെ… ഞാനും കണ്ടില്ല. ടീച്ചർക്ക് വേദനിച്ചോ? ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ തട്ടിയതാ…”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചോദ്യത്തിൽ ഒരുതരം ആകുലതയേക്കാൾ ഉപരി വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. മാളവിക തന്റെ സാരിത്തുമ്പ് ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി ഒന്ന് ആഞ്ഞു ശ്വസിച്ചു.
മാളവിക: “ഇല്ല സാർ… എനിക്ക് വേദനയൊന്നുമില്ല. സാർ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്?”
അവൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ കടന്നുപോയി കൈ കഴുകാനായി ബേസിനിലേക്ക് അടുത്തു. വിനോദ് സാർ അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് അവളുടെ ആ വയലറ്റ് സാരിയിൽ തിളങ്ങുന്ന അരക്കെട്ടും നടക്കുമ്പോഴുള്ള ആ ചലനങ്ങളും കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിന്നു.
കൈ കഴുകി തിരിഞ്ഞ മാളവിക കണ്ടത് തന്നെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന വിനോദ് സാറിനെയാണ്. അവൾ സാറിനെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ “എല്ലാം ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ട്” എന്നൊരു മൗനസമ്മതം ഉണ്ടായിരുന്നു. വിനോദ് സാർ ഒരു വശ്യമായ ചിരിയോടെ തന്റെ സീറ്റിലേക്ക് നടന്നു.
മാളവികയും അവളുടെ സീറ്റിൽ പോയി ഇരുന്നു.സ്റ്റാഫ് റൂമിലെ ആ നിശബ്ദതയിലേക്കാണ് സൗമ്യ ടീച്ചർ വെപ്രാളപ്പെട്ട് ഓടി വന്നത്. മാളവിക അപ്പോഴും വിനോദ് സാർ മാമ്പഴക്കറ തുടച്ച ആ സ്പർശനത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി മുക്തയായിരുന്നില്ല. സൗമ്യ ടീച്ചറുടെ പെട്ടെന്നുള്ള വരവ് അവളെ ഒന്ന് ഞെട്ടിച്ചു.
സൗമ്യ ടീച്ചർ: “മാളവിക… എനിക്കൊരു വലിയ സഹായം വേണം. അടുത്ത പിരീഡ് എന്റെ ക്ലാസ്സാണ്, പക്ഷെ എനിക്ക് ഇപ്പോത്തന്നെ വീട്ടിൽ വരെ ഒന്ന് പോകണം. ഒരു അത്യാവശ്യമുണ്ട്.”
മാളവിക: “എന്താ സൗമ്യേ? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ? ഇത്ര പെട്ടെന്ന് പോകാൻ?”
സൗമ്യ ടീച്ചർ: “അതൊക്കെ ഞാൻ നാളെ വന്നിട്ട് വിശദമായി പറയാം. ഇപ്പോൾ നിൽക്കാൻ സമയമില്ല. നീ ആ ക്ലാസ് ഒന്ന് മാനേജ് ചെയ്യണേ…”
അത്രയും പറഞ്ഞ് സൗമ്യ ടീച്ചർ തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് ധൃതിയിൽ പുറത്തേക്ക് പോയി. മാളവികയ്ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അവൾ അന്തംവിട്ടു നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അപ്പുറത്തിരുന്ന വിനോദ് സാർ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.