ദേവിക: “അതൊന്നും പ്രശ്നമില്ല. നിനക്ക് comfortable ആയത് വിളിച്ചാൽ മതി.”
മാളു: “Okay, മിസ്സ്!”
പഠനം, വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ, കുഞ്ഞിൻ്റെ കുസൃതികൾ, കോളേജിലെ ചെറിയ തമാശകൾ എന്നിങ്ങനെ പല വിഷയങ്ങളും അവർ സംസാരിച്ചു. പതുക്കെ സംഭാഷണത്തിലെ ഔപചാരികത കുറഞ്ഞു.
മാളുവിനും അവരുടെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക സ്വസ്ഥത തോന്നി.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവിക മാളുവിനോട് ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചു.
ദേവിക: “മാളു, ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ? നീ പഠനം തുടരണമെന്ന് ഇത്രയധികം
ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?”
മാളു coffee കപ്പ് മേശയിൽ വെച്ച് കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
മാളു: “എനിക്ക് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണം, മിസ്സ്. കുടുംബം പ്രധാനമാണ്. കുഞ്ഞും പ്രധാനമാണ്. പക്ഷേ അതിനൊപ്പം എനിക്കും ഒരു identity വേണം.
ഞാൻ എന്തെങ്കിലും നേടിയെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ തോന്നണം.”
ദേവിക അവളെ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരുന്നു.
മാളു: “ചിലപ്പോൾ എല്ലാം ഒരുമിച്ച് manage ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ലെന്ന് തോന്നും. അപ്പോൾ പഠനം നിർത്തിയാലോ എന്നും ആലോചിക്കും. പക്ഷേ പിന്നെ വീണ്ടും തോന്നും…
ഇത്രയും ദൂരം വന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ വിട്ടുകളയണോ എന്ന്.”
ദേവിക: “അങ്ങനെ ഒരിക്കലും ചിന്തിക്കരുത്. നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടാകാം. അതുകൊണ്ട് നിൻ്റെ dreams ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല.”
മാളു: (പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “മിസ്സ് ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ എനിക്ക് നല്ല confidence കിട്ടും.”
ദേവിക: “നിൻ്റെ കഴിവിൽ നിനക്ക് തന്നെ വിശ്വാസം വേണം, മാളു. ഞാൻ പറയുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ആത്മവിശ്വാസം വരരുത്. നീ നിനക്കുവേണ്ടി അത് വിശ്വസിക്കണം.”നല്ല കഴിവുള്ള കുട്ടിയാണ് നീ ഒപ്പം അതിനേക്കാൾ ദൈവം സൗന്ദര്യം നിനക്ക് തന്നിട്ടുണ്ട്
മാളു സ്നേഹത്തോടെ ദേവികയെ നോക്കി.
മാളു: “That’s why I like talking to you, miss. നിങ്ങൾ എന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് മാത്രമല്ല, എന്നെ മനസ്സിലാക്കാനും ശ്രമിക്കാറുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ദേവികയുടെ മനസ്സ് സന്തോഷംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. മാളുവിൻ്റെ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൾ തൻ്റെ വികാരം ശാന്തമായൊരു പുഞ്ചിരിയിൽ ഒതുക്കി.
ദേവിക: “Thank you, Malu. നീയും തുറന്ന് സംസാരിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നോട് സംസാരിക്കാൻ എളുപ്പം.”
അരികിലിരുന്ന അർജുൻ ഇരുവരെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
അർജുൻ: “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും സംസാരിച്ചുതുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ വേറെ ആരും വേണ്ടല്ലോ!”
മാളു: “അയ്യോ, അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല, അർജുൻ! ഞങ്ങൾ വെറുതെ സംസാരിക്കുന്നതല്ലേ!”
ദേവിക: “കണ്ടോ? ഇപ്പോൾ നീ എന്നെ കളിയാക്കുകയാണോ, അർജുൻ?”
അർജുൻ: “ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ലേ! Carry on, carry on!”
മൂന്നുപേരും ചിരിച്ചു.
കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് ദേവികയ്ക്ക് ഒരു ഫോൺ കോൾ വന്നു. കോളേജിലെ ഒരു സഹപ്രവർത്തകയായിരുന്നു വിളിച്ചത്. സംസാരിക്കാനായി അവൾ മേശയിൽനിന്ന് കുറച്ചുമാറി നിന്നു.
അപ്പോൾ അർജുൻ മാളുവിനോട് സംസാരിച്ചു.
അർജുൻ: “മാളു, ദേവിക നിന്നെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ നീ പഠനത്തിൽ വളരെ sincere ആണെന്നാണ് പറയാറുള്ളത്.”
മാളു: “എനിക്ക് പഠിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണ്, അർജുൻ. പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ സമയം കിട്ടാറില്ല.”
അർജുൻ: “അത് മനസ്സിലാകും. കുഞ്ഞിനെയും പഠനത്തെയും ഒരുമിച്ച് നോക്കുന്നത് എളുപ്പമല്ല. പക്ഷേ നിനക്ക് കഴിയുന്ന രീതിയിൽ മുന്നോട്ടുപോയാൽ മതി. എല്ലാം ഒരുമിച്ച് perfect ആക്കണമെന്നില്ല.”
മാളു: “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എനിക്ക് ഒരുപാട് support തരുന്നുണ്ട്. Thank you.”
അർജുൻ: “You’re welcome, Malu. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം. സഹായം സ്വീകരിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. അതോടൊപ്പം സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനുള്ള confidence-ഉം വളർത്തണം.”
മാളു: “ശരിയാണ്. എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും confidence കുറവാണ്.”
അർജുൻ: “അതൊക്കെ പതുക്കെ മാറും. നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെങ്കിൽ academic കാര്യങ്ങൾ ദേവികയോട് ചോദിക്കാം. അവൾ സഹായിക്കും.” ഞാനും എന്തിനും തയ്യാറാണ്