ആര്യൻ: എനിക്കും അങ്ങനെതന്നെയാ മാളൂ. ഇന്ന് ലൈവായി നീ മോളെ പാലൂട്ടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ചുകൂടി ഒരടുപ്പം തോന്നിയതുപോലെ. നിന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ കൊതിയാകുന്നു.
മാളവിക:
(ചെറിയ നാണത്തോടെ) മിണ്ടാതിരിയെടാ… ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ വീണ്ടും വശത്താക്കണ്ട! ഇനി നാളെ കോളേജിൽ വെച്ച് കാണുമ്പോൾ എങ്ങനെ നിൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കും എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല.
ആര്യൻ: അത് നമുക്ക് നേരിട്ട് കാണുമ്പോൾ തീരുമാനിക്കാം. എന്തായാലും ഇപ്പോൾ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രം… ആരും ശല്യപ്പെടുത്താനില്ലാത്ത രാത്രി. നമുക്ക് ഒത്തിരി സംസാരിക്കാം
.ആര്യൻ: എങ്കിൽ ഞാൻ വരട്ടെ മാളൂ? നാളെ കോളേജ് ഇല്ലല്ലോ. കുഞ്ഞിനെ അമ്മയുടെ അടുത്ത് കിടത്ത്… എന്നിട്ട് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം.
മാളവിക: അയ്യോ! ഭ്രാന്ത് പറയല്ലേ ആര്യൻ! അവൾ അമ്മയുടെ അടുത്ത് തന്നെയാണ് കിടക്കുന്നത്… പക്ഷേ അത് പറ്റില്ല! അച്ഛനും അമ്മയും ഉണർന്നിരിപ്പുമുണ്ട്, താഴെ ലൈറ്റൊക്കെ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്.
ആര്യൻ: പ്ലീസ് മാളൂ… ഞാൻ ആരും കാണാതെ കെയർഫുൾ ആയി വന്നോളാം. എനിക്ക് നിന്നെ കാണാതെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല. കുറച്ചു സമയം മാത്രം…
മാളവിക: എടാ പ്ലീസ്, മനസ്സിലാക്ക്! ഇന്നലത്തെ പോലെ എന്നും ഭാഗ്യം തുണയ്ക്കണമെന്നില്ല. അച്ഛൻ പെട്ടെന്ന് ഉണരുന്ന കൂട്ടത്തിലാണ്. ഇത്രയും രാത്രി നീ വന്നാൽ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ തീർന്നു!
എൻ്റെ ജീവിതവും നിൻ്റെ ഫ്യൂച്ചറും ഒക്കെ പോകും.
ആര്യൻ: ഉമ്മ്… എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. ബട്ട് നിന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് അടങ്ങിയിരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.
മാളവിക: എനിക്കും നിന്നെ കാണണം എന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ട് ആര്യൻ… പക്ഷേ റിസ്ക് എടുക്കണ്ട. നാളെ കോളേജ് ഇല്ലെങ്കിലും നമുക്ക് പുറത്ത് എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് മീറ്റ് ചെയ്യാം. അത് സുരക്ഷിതമല്ലേ?
ആര്യൻ: ഹ്മ്മ്… നീ പറയുന്നത് ശരിയാ. ആവേശം കൂടി ഞാൻ വെറുതെ പ്രോബ്ലം ആക്കേണ്ട. നാളെ എവിടെ
വെച്ച് കാണണം എന്ന് നമുക്ക് രാവിലെ പ്ലാൻ ചെയ്യാം.
മാളവിക: ആഹ്, അതാണ് നല്ലത്. നീ സമാധാനമായി പോയി കിടന്ന് ഉറങ്ങാൻ നോക്ക്. നമുക്ക് രാവിലെ വിളിക്കാം. ഗുഡ് നൈറ്റ് ആര്യൻ!
ആര്യൻ: ഗുഡ് നൈറ്റ് മാളൂ… സ്വീറ്റ് ഡ്രീംസ്!
മാളവിക: സത്യം പറയാമല്ലോ ആര്യൻ… എനിക്കും നിന്നോട് ‘വേണ്ട’ എന്ന് പറയാൻ മനസ്സ് വരുന്നില്ല. മനസ്സ് നിറയെ നിൻ്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണ്. നിന്നോട് ചേർന്നിരിക്കാൻ എനിക്കും അത്രയും ആഗ്രഹമുണ്ട്…
ആര്യൻ: (ആവേശത്തോടെ) മാളൂ… പ്ലീസ്, എന്നെ തടയരുത്. നീയും അതല്ലേ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ഞാൻ വാതിൽക്കൽ എത്തിയാൽ മതിയല്ലോ, നീ മെല്ലെ തുറന്നു തന്നാൽ പോരെ? ആരും അറിയില്ല, ഞാൻ വാക്ക് തരുന്നു.
മാളവിക: ഹ്മ്മ്… മനസ്സ് വല്ലാതെ കൊതിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ… പേടി കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുകയാടാ. അച്ഛനോ അമ്മയോ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റാൽ എന്താ ചെയ്യുക? മോൾ പെട്ടെന്ന് കരഞ്ഞാൽ അമ്മ മുറിയിലേക്ക് വരും…
ആര്യൻ: നീ പേടിക്കാതെ മാളൂ. ഞാൻ വളരെ കെയർഫുൾ ആയിരിക്കും. നിൻ്റെ ആ മൂഡ് കളയാൻ എനിക്ക് വയ്യ. നീ ആ വാതിൽ ചെറുതായി ഒന്ന് ചാരി വെച്ചേക്ക്, ഞാൻ വേഗത്തിൽ അവിടെയെത്താം…
മാളവിക: (ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും വല്ലാത്ത ആഗ്രഹത്തിലും) ആര്യൻ… നീ എന്നെ വീണ്ടും വശത്താക്കുകയാണല്ലോ. ശരി… നീ ഇറങ്ങ്, പക്ഷേ റോഡിൽ ആരും കാണാതെ നോക്കണം. , വളരെ മെല്ലെ വരണം.
ആര്യൻ: ഓക്കെടോ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ തിരിക്കുന്നു. നീ റെഡിയായി ഇരിക്ക്! 😉
മാളവിക: ഹ്മ്മ്… വേഗം വാ, സൂക്ഷിച്ച് വരണേ!
മാളവിക: (പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ വിറച്ചുകൊണ്ട്) ആര്യൻ…
നീ എത്തിയോ? വഴിയിൽ ആരും കണ്ടില്ലല്ലോ അല്ലേ? എനിക്ക് പേടിയായിട്ട് വയ്യ!
ആര്യൻ: (അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് അടുപ്പിച്ചു നിർത്തി) ഇല്ലടോ, ആരും കണ്ടില്ല. ഞാൻ ബൈക്ക് ദൂരെ മാറ്റിയിട്ടാ വന്നത്. നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നേ? നിൻ്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് എനിക്ക് കേൾക്കാം…