ദേവിക: “എന്താ രണ്ടുപേരും ഇത്ര ചിരി?”
മാളു പെട്ടെന്ന് നേരെയിരുന്നു.
മാളു: “ഒന്നുമില്ല, മിസ്സ്!”
അർജുൻ: “ഞാൻ മാളുവിൻ്റെ smile-നെക്കുറിച്ച് ഒരു compliment പറഞ്ഞതാ. അതുകേട്ട് മാഡത്തിന് നാണം വന്നു!”
ദേവിക മാളുവിനെ നോക്കി കുസൃതിയോടെ ചിരിച്ചു.
ദേവിക: “ആണോ, മാളു?”
മാളു ദേവികയെ നോക്കി നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു.
മാളു: “മിസ്സേ… നിങ്ങളും തുടങ്ങിയോ?”
ദേവിക: “അയ്യോ, ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ!”
അർജുൻ: “കണ്ടോ? ഇപ്പോൾ രണ്ടുപേരും കൂടി എന്നെ കുറ്റക്കാരനാക്കും!”
മാളു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ദേവികയും അവരോടൊപ്പം ചിരിച്ചു.
എന്നാൽ ആ ചിരികൾക്കിടയിലും മാളുവിൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ചിന്ത ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
‘അർജുൻ പറഞ്ഞത് ഒരു സാധാരണ compliment മാത്രമാണ്. എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഇത്ര നാണം വന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് ആ വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മ വരുന്നത്?’
അവൾക്ക് ആ വികാരത്തിന് വ്യക്തമായൊരു പേര് നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത് വെറും നാണമായിരുന്നോ, അപ്രതീക്ഷിതമായൊരു സന്തോഷമായിരുന്നോ, അതോ താൻ ഇതുവരെ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത മറ്റെന്തെങ്കിലും വികാരമായിരുന്നോ അവൾക്കുതന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു.
അർജുൻ പിന്നീട് പതിവുപോലെ സൗഹൃദത്തോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും സംസാരിച്ചു. മാളുവും സ്വാഭാവികമായി സംഭാഷണത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.
സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ഒരു മണിക്കൂറിലധികം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മാളു സമയം നോക്കിയതും പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേൽക്കാനൊരുങ്ങി.
മാളു: “അയ്യോ! ഇത്രയും സമയമായോ? എനിക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകണം.”
ദേവിക: “Really? സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല!”
അർജുൻ: “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ clock നോക്കാൻ ആരുമില്ലല്ലോ!”
മാളു: “Sorry,
അർജുൻ! ഞാൻ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചോ?”
അർജുൻ: “അയ്യോ, no problem! ഞങ്ങൾക്കും സന്തോഷമായി സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞല്ലോ.”
ദേവിക മാളുവിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ദേവിക: “ഇന്ന് കണ്ടത് നന്നായി, മാളു. ചിലപ്പോൾ ഇങ്ങനെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിക്കുന്നതും നല്ലതാണ്.”
മാളു: “അതെ, മിസ്സ്. എനിക്കും വളരെ സന്തോഷമായി. Normally ഞാൻ പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലേക്ക് പോകാറാണ്. ഇന്ന് കുറച്ചുനേരം relax ചെയ്യാൻ പറ്റി.”
ദേവിക: “Good! പക്ഷേ വീട്ടിൽ എത്തേണ്ട സമയവും ശ്രദ്ധിക്കണം.”
മാളു: “Sure, miss!”
മൂന്നുപേരും കഫേയിൽനിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി.
അർജുൻ: “Take care, Malu. പഠനത്തിന് all the best!”
മാളു: “Thank you, അർജുൻ! നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും വീണ്ടും കാണാം.”
ദേവിക: “Of course. See you in class!”
മാളു പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് യാത്രയായി. പോകുന്നതിനുമുമ്പ് മാളു അവളുടെ നമ്പർ ദേവികക്ക് കൊടുത്തു ഒപ്പം അവളുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയും പറഞ്ഞുകൊടുത്തു
അവൾ നടന്നുപോകുന്നത് നോക്കിനിന്ന ദേവികയുടെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. ആ ചെറിയ കൂടിക്കാഴ്ച അവൾക്ക് സന്തോഷം നൽകിയിരുന്നു. മാളുവിൻ്റെ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന പിന്നഴകിലായിരുന്നു ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ അതും നോക്കി പിന്നിൽ അർജുനും മാളുവിനെ കുറച്ചുകൂടി അറിയാൻ കഴിഞ്ഞതും അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും ചിന്തകളും കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞതും ദേവികയ്ക്ക് വിലപ്പെട്ടതായി തോന്നി.
കാറിൽ കയറിയശേഷം അർജുൻ ദേവികയെ ഒന്ന് നോക്കി.
അർജുൻ: “ദേവൂ…”
ദേവിക: “എന്താ?”
അർജുൻ: “ഇന്ന് മാളുവിനോട് ഒരുപാട് നേരം സംസാരിക്കാൻ പറ്റിയല്ലോ. Happy ആണോ?”
ദേവിക ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ദേവിക: “അതെ. അവളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ സമയം പോകുന്നത് അറിയില്ല.”
അർജുൻ:
“അത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു!”
ദേവിക: “അർജുനേട്ടാ, കളിയാക്കല്ലേ.”
അർജുൻ: “ഞാൻ കളിയാക്കുന്നതല്ല, ദേവൂ. നിനക്ക് അവളോട് സംസാരിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. അതിൽ തെറ്റില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ comfort-ഉം നിൻ്റെ professional boundaries-ഉം എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കണം.”
ദേവിക കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദയായി.
ദേവിക: “എനിക്കറിയാം. അവളെ കൂടുതൽ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ സന്തോഷമുണ്ട്. അവൾക്ക് പഠിക്കണം, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണം. അവൾക്ക് അതിന് കഴിയുമെന്ന് എനിക്ക് വിശ്വാസമുണ്ട്.”