വലിയ കാര്യമാക്കിയില്ല. ഹൻസിബയും അത് കണ്ടെങ്കിലും മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ ചിരിച്ചു തള്ളി.
അങ്ങനെ ഞാൻ ഓഫീസിലേക്ക് പോയി. ജോലി കഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരം ഞാൻ പതിവിലും നേരത്തെ തന്നെ ഫ്ലാറ്റിൽ തിരിച്ചെത്തി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീരാഗും ഫാസിലും രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും എത്തി.
ഞാൻ നേരത്തെ വന്നത് കണ്ടതും ഫാസിൽ കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “ആഹാ! അക്കൗണ്ടന്റ് സാർ ഇന്ന് ഓഫീസിൽ നിന്ന് നേരത്തെ പാഞ്ഞെത്തിയല്ലോ! ചേച്ചിയെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി ഇരിക്കാൻ മനസ്സ് വന്നില്ല അല്ലേ?”
“പിന്നല്ലാതെ അളിയാ… വീട്ടിൽ ഇത്രയും നല്ല ഫുഡും ആളും ഉള്ളപ്പോൾ ആരെങ്കിലും ഓഫീസിൽ വെറുതെ ഇരിക്കുമോ!” ശ്രീരാഗ് ഏറ്റുപിടിച്ചു.
ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ചിരിച്ചുകൊണ്ട്
സംസാരിച്ചിരുന്നു. ഹൻസിബ ഉണ്ടാക്കിയ ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് എല്ലാവരും അവളെ വീണ്ടും പുകഴ്ത്തി. രാത്രി റൂമിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ പതിവുപോലെ ഞങ്ങളുടെ പ്രണയവും ചൂടൻ കളികളും ആവർത്തിച്ചു.
പിന്നീടുള്ള രണ്ട് ദിവസങ്ങളും സന്തോഷവും തമാശകളും പ്രണയവും നിറഞ്ഞ് ഇതേപോലെ തന്നെ മനോഹരമായി കടന്നുപോയി.
വ്യാഴാഴ്ച
രാവിലെ പതിവുപോലെ ഞാൻ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് ഓഫീസിൽ പോകാൻ റെഡിയായി റൂമിന് പുറത്തേക്ക് വന്നു.
ഞാൻ ഹാളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴാണ് ഭക്ഷണം മുഴുവൻ ഉണ്ടാക്കി ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ കൊണ്ടുവെച്ച് കഴിഞ്ഞ്, എന്നെ വിളിക്കാനായി ഹൻസിബ ഞങ്ങളുടെ റൂമിലേക്ക് വരുന്നത്. അവൾ എന്നെ കണ്ടതും പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:
“ആ… ഇക്ക ഇറങ്ങിയോ! ഭക്ഷണം ഒക്കെ
മേശപ്പുറത്ത് എടുത്തുവെച്ചിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ. ഞാൻ പോയി വേഗം ഒന്ന് ഫ്രഷായി ഡ്രസ്സ് മാറിയിട്ട് വരാം.”
“ശരിടി, നീ സാവധാനം വാ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു അവിടെ ഇരുന്നു.
ഞാൻ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചതും രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ഫാസിലും ശ്രീരാഗും ഓഫീസിൽ പോകാൻ റെഡിയായി അവരുടെ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവർ മൂന്നുപേരും എന്റെ ഒപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് ചുറ്റും ഇരുന്നു.
പ്ലേറ്റ് എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ചുറ്റും നോക്കിയിട്ട് ചോദിച്ചു: “അല്ല ഷാജു, മോളെവിടെ? അവൾ എഴുന്നേറ്റില്ലേ?”
“അവൾ ഇപ്പൊ എഴുന്നേറ്റു ചേട്ടാ… ഫുഡ് ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി ടേബിളിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന് ഫ്രഷാവാൻ വേണ്ടി റൂമിലേക്ക് പോയതാ, ഇപ്പോൾ വരും,” ഞാൻ മറുപടി നൽകി.
എന്റെ മറുപടി കേട്ടതും പതിവുപോലെ
ഫാസിലിന്റെയും ശ്രീരാഗിന്റെയും മുഖത്ത് ആ പഴയ അർത്ഥം വെച്ചുള്ള ആക്കി ചിരി തെളിഞ്ഞു വന്നു.
“ഓഹോ! ഇത്ത ഫ്രഷാവാൻ പോയതാണല്ലേ!” എന്ന മട്ടിൽ അവന്മാർ പരസ്പരം ഒളികണ്ണാൽ നോക്കി വായ പൊത്തി ചിരിച്ചു.
അവന്മാരുടെ ആ സ്ഥിരം കള്ളച്ചിരി കണ്ടപ്പോൾ കുറച്ചു ദിവസമായി ഉള്ളിൽ വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അസ്വസ്ഥത ഞാൻ തുറന്ന് പറഞ്ഞു.
“ഡാ… കുറച്ചു ദിവസമായിട്ട് കാണുന്നതാണല്ലോ, എന്നെയും അവളെയും കാണുമ്പോൾ നിങ്ങൾ രണ്ടാളും കൂടിയുള്ള ഈ ഒളികണ്ണാലുള്ള ചിരിയും കിണുങ്ങലും! എന്താടാ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ?
കാര്യം തുറന്നു പറ!” ഞാൻ പ്ലേറ്റിലേക്ക് വച്ച കൈ വലിച്ചെടുത്ത് അവന്മാരെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.
ശ്രീരാഗും ഫാസിലും പെട്ടെന്ന് നിരപരാധികളെപ്പോലെ മുഖം വെച്ച്, “ഏയ്…
ഞങ്ങൾ വെറുതെ ചിരിച്ചതല്ലേ അളിയാ… ഇവിടെ ഇപ്പോൾ ചിരിക്കാനും പാടില്ലേ?” എന്ന് പറഞ്ഞ് വീണ്ടും നൈസായി ചിരിച്ചു.
“അല്ല അല്ല… നിങ്ങൾ വെറുതെ ചിരിക്കുകയല്ല!
നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ അർത്ഥം വെച്ചുള്ള ചിന്തയുണ്ട്. എനിക്ക് അത് നന്നായി മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ തെളിയിച്ചു പറയാൻ പറ്റുന്നില്ലെന്നേയുള്ളൂ.
എന്താടാ നിന്റെയൊക്കെ ഉദ്ദേശം? തുറന്നു പറ!” ഞാൻ വിടാതെ ചോദിച്ചു.
ഇത് കണ്ട് രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ഇടയിൽ കയറി എന്നെ ശാന്തനാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു: “എടാ ഷാജു, നീ അതുവിട്. നീ അവന്മാരുമായിട്ട് ഇതിന്റെ പേരിൽ വാക്കുതർക്കത്തിന് നിൽക്കണ്ട.
അവന്മാര് ഇങ്ങനെയൊക്കെത്തന്നെ ഇരിക്കുള്ളൂ, നീ അത് കാര്യമാക്കണ്ട.”