ആളിക്കത്താൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് വെള്ളിയാഴ്ചയല്ലേ, സ്പെഷ്യൽ ആയിട്ട് എന്തെങ്കിലും വേണം!”
ഫാസിൽ പെട്ടെന്ന് തക്കം പാർത്തിരുന്നതുപോലെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു, കള്ളച്ചിരിയോടെ ഹൻസിബയെയും എന്നെയും മാറിമാറി നോക്കി:
“അതിന് വേറെ ആലോചിക്കാൻ എന്താ ഉള്ളത് അളിയാ! നമ്മുടെ ഷാജുവിന്റെ ഭാര്യ കുവൈറ്റിൽ ആദ്യമായി കാലുകുത്തിയ ദിവസമല്ലേ ഇന്ന്! നാൽപത് ദിവസത്തെ വേർപാടിന് ശേഷം ഇവൻ സ്വപ്നം കണ്ടപോലെ പെണ്ണ് ഇങ്ങ് എത്തിയില്ലേ.
അപ്പൊ പിന്നെ ഉച്ചയ്ക്കത്തെ ലഞ്ച് അളിയന്റെ വക ഗംഭീര ട്രീറ്റ് ആയിരിക്കണം! എന്താ ഇത്താ ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ?”
അതുകേട്ട് ഹൻസിബ നാണത്തോടെ എന്നെ നോക്കി കണ്ണ് ഉരുട്ടി. ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഫാസിലിന് നേരെ കയ്യിലിരുന്ന ശീമക്കാപ്പിയുടെ കപ്പ് വീശിക്കാട്ടി:
“ഡാ ഡാ… നീ വല്ലാതെ അങ്ങോട്ട് കയറി മേയണ്ട കേട്ടോ! അവളെ ഇങ്ങോട്ട് എത്തിക്കാൻ വിസ അടിച്ച് എന്റെ പോക്കറ്റ് കാലിയായി നിൽക്കുമ്പോഴാ അവന്മാരുടെ ഒരു ട്രീറ്റ്!”
ശ്രീരാഗ് ഉടനെ കൈകൂപ്പി വിടാതെ ഏറ്റുപിടിച്ചു:
“അയ്യോ പാവം അക്കൗണ്ടന്റ് സാർ! പോക്കറ്റ് കാലിയായത്രേ… അളിയാ, നാട്ടിൽ പോയി 40 ദിവസം എൻജോയ് ചെയ്ത്, ഇപ്പോൾ ദാ പെണ്ണിനെയും കൂട്ടി പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നു.
ഈ സന്തോഷത്തിന് ഒരു ട്രീറ്റ് തന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എപ്പോഴാ തരുക? ചേച്ചി പറ ചേച്ചി, ഇവൻ ട്രീറ്റ് തരണം എന്ന്!”
ഹൻസിബ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു:
“അതിനെന്താ… കൊടുക്കാമല്ലോ. ഇക്കാ, കൊടുക്കാമെന്ന് പറയൂ…”
അവൾ പണി തന്നത് കേട്ട് ഫ്ലാറ്റിൽ ഒരൊറ്റ ചിരി മുഴങ്ങി. രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളെ
നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ആഹാ! ഹൻസിബ മോളും നിന്റെ കൂടെയല്ല, അവന്മാരുടെ ടീമിലാണല്ലോ ഷാജു! ഇനിയിപ്പോ നീ escape ആകാൻ നോക്കണ്ട, ആ പിള്ളേര് പറയുന്നതുപോലെ എന്തെങ്കിലും നല്ലത് മേടിച്ചു കൊടുക്ക്.”
“കണ്ടോ! രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ഞങ്ങളുടെ കൂടെയാ!” ശ്രീരാഗ് ജയിച്ച മട്ടിൽ തുള്ളിച്ചാടി.
“ശരി ശരി… എന്നാൽ പിന്നെ ഇന്ന് ലഞ്ചിന് അസ്സൽ കുവൈറ്റി മട്ടൻ ബിരിയാണി തന്നെ ആകട്ടെ! അൽ താസെയിൽ നിന്നോ അല്ലെങ്കിൽ നല്ലൊരു നാടൻ റെസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്നോ ഫുൾ സെറ്റ് വാങ്ങിച്ച് ഓർഡർ ചെയ്യാം. പോരെ?” ഞാൻ കൈമലർത്തിക്കൊണ്ട് പ്രഖ്യാപിച്ചു.
“സെറ്റ്! മട്ടൻ ബിരിയാണി എന്ന് കേട്ടപ്പോഴേ എന്റെ വിശപ്പ് ഇരട്ടിയായി!” ഫാസിൽ സന്തോഷം കൊണ്ട് ഹാളിൽ ഒരു ചെറിയ ഡാൻസ് തന്നെ കളിച്ചു.
“ബിരിയാണിയുടെ കൂടെ നല്ല അച്ചാറും
സലാഡും, കൂട്ടത്തിൽ അല്പം എക്സ്ട്രാ റൈസും കൂടി വേണം കേട്ടോ അളിയാ! ചേച്ചിയുടെ വരവ് എന്തായാലും പൊളിച്ചു!” ശ്രീരാഗ് ഓർഡർ കൊടുക്കാൻ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു.
ഹൻസിബ അവരുടെ ഈ കൊച്ചു കൊച്ചു തമാശകളും സൗഹൃദവും കണ്ട് നാണം മറന്ന് ഉറക്കെ ചിരിച്ചുപോയി. ഫ്ലാറ്റിലെ അപരിചിതത്വം മാറി, ആ ചെറുപ്പക്കാരുടെ കൂടെ അവളും ആ ഫൺ വൈബിലേക്ക് പതുക്കെ ലയിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആ വെള്ളിയാഴ്ച ഉച്ചനേരം ആ കൊച്ചു ഫ്ലാറ്റിൽ സൗഹൃദത്തിന്റെയും ആഹ്ലാദത്തിന്റെയും വലിയൊരു ബിരിയാണി മണമായി പടരുകയായിരുന്നു!
ഓർഡർ ചെയ്ത ബിരിയാണി വരാൻ ഒരു മണിക്കൂര് സമയം എടുക്കുമെന്നായപ്പോൾ എല്ലാവരും ഹാളിൽ കൂടുതൽ
ചില്ലായി സംസാരിച്ചിരുന്നു. ഹൻസിബ എന്റെ അടുത്തിരുന്ന് അവരുടെ തമാശകളൊക്കെ
ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. യാത്രയുടെയും രാത്രിയുടെയും ക്ഷീണം കുറച്ചൊക്കെ മാറിയെങ്കിലും, ഫാസിലിന്റെയും ശ്രീരാഗിന്റെയും സംസാരം കേൾക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഇടയ്ക്കിടെ ആ നാണം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ശ്രീരാഗ് ഫോൺ താഴെ വെച്ച് ഹൻസിബയെ നോക്കി കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു:
“അല്ല ചേച്ചി… ചേച്ചി നാട്ടില് ആയിരുന്നപ്പോള് ഷാജു ഫോണിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അളിയൻ വല്ലാതെ വിഷമിക്കുന്നത് ഞങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നു! ചേച്ചി ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ ആളുടെ മൂഡൊക്കെ മാറിയോ?
അതോ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ വിരഹ നായകൻ തന്നെയാണോ?”