അതുകേട്ട് ഫാസിൽ ഉടനെ ഏറ്റുപിടിച്ചു:
“ഏയ്… എന്താ ശ്രീരാഗേ നീ ഈ പറയുന്നത്! ഇന്നലെ എയർപോർട്ടിൽ വെച്ച് ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ ഉള്ള ആളുടെ മുഖത്തെ ആ വെളിച്ചം നീ കാണേണ്ടതായിരുന്നു. അളിയന്
നല്ല സന്തോഷത്തിലാ ഇപ്പോൾ ഇരിക്കുന്നത്! അല്ലേ ഇത്താ?”
ഫാസിലിന്റെ ആ അർത്ഥം വെച്ചുള്ള ചോദ്യവും ഡബിൾ മീനിംഗ് തമാശയും കേട്ടതും ഹൻസിബയുടെ കവിളുകൾ ആകെ ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾ നാണം കൊണ്ട് എന്റെ തോളിലേക്ക് അല്പം ചാരി, കയ്യിലിരുന്ന കർട്ടന്റെ തുമ്പിൽ പിടിച്ച് തല താഴ്ത്തി ചിരിച്ചു.
ഞാൻ അവന്മാരെ കണ്ണുരുട്ടി നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ഡാ ഡാ… ഫാസിലേ, നീ അതിരുകടന്ന് വർത്തമാനം പറയരുത് കേട്ടോ! അവൾ പുതിയതായി വന്നതല്ലേയുള്ളൂ, നിന്റെ ഈ വർത്തമാനം കേട്ട് അവൾ ഇപ്പോള് തന്നെ തിരിച്ചു പോകുമെടാ!”
ഉടൻ തന്നെ രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഷാജു, ഈ പിള്ളേരുടെ നാക്കിന് ഒരു ബ്രേക്കുമില്ല.
മോളെ… നീ ഇവന്മാരുടെ വർത്തമാനമൊന്നും അത്ര കാര്യമായിട്ട് എടുക്കണ്ട കേട്ടോ. ഇവന്മാർക്ക് എപ്പോഴും ഇതുപോലെ ഓരോ തമാശകൾ പറയുന്നതാണ് പണി.”
ഹൻസിബ നാണത്തോടെ തലയുയർത്തി രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“ഏയ്, കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല ചേട്ടാ… ഇക്ക ഇതിനുമുമ്പേ വീഡിയോ കോളിൽ ഇവന്മാരുടെ സ്വഭാവമൊക്കെ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വലിയ അത്ഭുതമൊന്നും തോന്നുന്നില്ല!”
അവളുടെ ആ ബോൾഡ് ആയ മറുപടി കേട്ടതും ഹാളിൽ വീണ്ടും ഉറക്കെയുള്ള ചിരി മുഴങ്ങി.
“ആഹാ! അപ്പോൾ
ചേച്ചിയും ഒട്ടും മോശമല്ലല്ലോ അളിയാ! നമ്മളെ മുഴുവൻ പഠിച്ചിട്ടാണ് പുള്ളിക്കാരി ഇങ്ങോട്ട് വണ്ടി കയറിയത്!” ശ്രീരാഗ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അതിനിടയിൽ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബെൽ അടിച്ചു. “ആഹാ… നമ്മുടെ അസ്സൽ മട്ടൻ ബിരിയാണി
എത്തിയെന്ന് തോന്നുന്നു!” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഫാസിൽ വാതിൽ തുറക്കാൻ ഓടി.
കവറുകൾ തുറന്നതും ചൂടുള്ള ബിരിയാണിയുടെയും നെയ്യുടെയും സുഗന്ധം ആ റൂം മുഴുവൻ പടർന്നു. എല്ലാവരും താഴെ പായ വിരിച്ച് വട്ടത്തിലിരുന്നു. ആ ചൂട് ബിരിയാണിയും കഴിച്ച്, പരസ്പരം തമാശകളും കളിയാക്കലുകളും പങ്കുവെച്ച് ആ വെള്ളിയാഴ്ച ഉച്ചനേരം ആ കൊച്ചു ഫ്ലാറ്റിൽ ഏവരുടെയും മനസ്സ് നിറയ്ക്കുന്ന നല്ലൊരു സൗഹൃദ നിമിഷമായി മാറി.
വയറുനിറയെ ബിരിയാണിയും കഴിച്ച് പ്ലേറ്റുകളൊക്കെ മാറ്റി വെച്ചപ്പോഴേക്കും എല്ലാവർക്കും നല്ല രീതിയിൽ ഉറക്കം തൂങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കുവൈറ്റിലെ ഉച്ചയ്ക്കത്തെ കത്തുന്ന ചൂടിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ പറ്റാത്തതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും ഹാളിൽത്തന്നെ തളർന്നിരുന്നു.
ശ്രീരാഗ് കൈകൾ തലയ്ക്ക് പിന്നിൽ വെച്ച് ചാരിയിരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ആഹാ… മട്ടൻ ബിരിയാണി കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് ഒരു സുഖമുള്ള ഉറക്കം പാസ്സാക്കാതിരുന്നാൽ അതൊരു വലിയ തെറ്റായിരിക്കും അളിയാ! എനിക്ക് കണ്ണുകൾ താനേ അടഞ്ഞു വരുന്നു.”
ഫാസിലും അത് ശരിവെച്ചു:
“സത്യം! ചേച്ചിയുടെ വരവിന്റെ ഭാഗമായി കിട്ടിയ ട്രീറ്റ് ആയതുകൊണ്ട് ബിരിയാണിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സ്വാദായിരുന്നു. ഞാൻ എന്തായാലും കുറച്ചുനേരം പോയി കിടക്കാൻ പോകുവാണ്.”
രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എഴുന്നേറ്റുകൊണ്ട് ഹൻസിബയോട് പറഞ്ഞു:
“മോളെ, നീയും പോയി റൂമിൽ കിടന്ന് കുറച്ചുനേരം റെസ്റ്റ് എടുത്തോ. യാത്രയുടെ ക്ഷീണം ഇതുവരെ മാറിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. വൈകുന്നേരം ആകുമ്പോൾ ചൂടൊക്കെ കുറയും, അപ്പോൾ നമുക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാം.”
ഹൻസിബ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും റൂമിലേക്ക് നടന്നു. റൂമിലെത്തി എസി ഓൺ ചെയ്ത് കട്ടിലിൽ കിടന്നപ്പോൾത്തന്നെ വയറു നിറഞ്ഞതിന്റെയും ബിരിയാണിയുടെയും ക്ഷീണം കാരണം ഹൻസിബ എന്റെ മാറിലേക്ക് തലവെച്ച് വേഗം തന്നെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.
അവളുടെ വെളുത്തുതുടുത്ത മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ സമാധാനം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കും സന്തോഷം തോന്നി.
വൈകുന്നേരം അഞ്ചുമണിയോടെയാണ് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഉണർന്നത്. കുവൈറ്റിലെ പകൽ ചൂട് കുറഞ്ഞ്, ആകാശത്ത് സന്ധ്യയുടെ മനോഹരമായ ചുവപ്പുരാശി പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞങ്ങൾ