കടലിന്റെ തീരത്ത്, ആകാശത്തേക്ക് മുട്ടി നിൽക്കുന്ന കുവൈറ്റ് ടവേഴ്സിന്റെ താഴെ ഞങ്ങൾ ചെന്നുനിന്നു. അറബിക്കടലിൽ നിന്ന് അടിച്ചു വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റും, ടവറുകളിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന സൂര്യപ്രകാശവും ആ അന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി.
ഹൻസിബ എന്റെ കൈകോർത്തു പിടിച്ച് ആ കാഴ്ചകൾ കണ്ടുനിന്നു. ടവറുകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് ഫോൺ ചിത്രങ്ങൾ
പകർത്തി. ഫോട്ടോകൾക്ക് പോസ് ചെയ്യുമ്പോൾ അവളുടെ നാണം കലർന്ന ചിരി എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
അതിനുശേഷം ഞങ്ങൾ സമീപത്തുള്ള സൂഖ് അൽ-മുബാറകിയ (Souk Al-Mubarakiya) എന്ന പാരമ്പര്യ വിപണിയിലേക്കാണ് പോയത്. കുവൈറ്റിന്റെ പഴയകാല സംസ്കാരവും ഗന്ധവും നിറഞ്ഞ ആ തെരുവുകളിലൂടെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് ഞങ്ങൾ നടന്നു.
വിവിധ തരം അത്തറുകളുടെയും സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളുടെയും മണം അവിടെ ആകെ പടർന്നുനിന്നിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ കടയിൽ നിന്ന് അവൾക്കായി അൽപം നല്ല അറബിക് അത്തറും, വീട്ടിലേക്ക് ആവശ്യമായ ചില നാടൻ സാധനങ്ങളും വാങ്ങിച്ചു.
ഉച്ചയോടെ വെയിലിന് ചൂടുകൂടിയപ്പോൾ രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞങ്ങൾക്ക് നല്ലൊരു റസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് പോയി. ബീച്ചിന് അടുത്തുള്ള പ്രശസ്തമായ ഒരു പരമ്പരാഗത അറബിക്
റസ്റ്റോറന്റിലേക്കാണ് ഞാൻ അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്.
കടൽക്കരയുടെ ഭംഗി ആസ്വദിക്കാൻ പാകത്തിലുള്ള ഒരു വിഐപി ഫാമിലി ക്യാബിനാണ് ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. അന്തരീക്ഷത്തിൽ പ്ലേ ചെയ്യുന്ന മൃദുവായ സംഗീതവും എസിയുടെ തണുപ്പും യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മുഴുവൻ മാറ്റി.
“ഇന്ന് ഇനി എന്താ കഴിക്കേണ്ടത് പറയൂ?” ഞാൻ മെനു കാർഡ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
“ഇക്ക തന്നെ പറയ്… എനിക്ക് ഇവിടുത്തെ ഫുഡിനെക്കുറിച്ച് വലിയ നിശ്ചയമില്ലല്ലോ,” അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾക്കായി നല്ല ചൂടുള്ള മജ്ബൂസ്, ഗ്രിൽ ചെയ്ത ഇറച്ചി വിഭവങ്ങൾ, കൂടെ ഹമ്മൂസും (Hummus) അറബിക് സലാഡുകളും ഓർഡർ ചെയ്തു.
ഭക്ഷണം
മേശപ്പുറത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അതിന്റെ മണം തന്നെ വയറ്റിൽ വിശപ്പ് ഇരട്ടിപ്പിച്ചു. വലിയ ഒരു പ്ലേറ്റിൽ വിളമ്പിയ ആ
ചോറും ഇറച്ചിയും ആസ്വദിച്ച് കഴിക്കുമ്പോൾ ഹൻസിബ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എങ്ങനെയുണ്ട് ഫുഡ്? ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“സൂപ്പർ ഇക്കാ… നല്ല സ്വാദുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് ഈ കറിയും റൈസും,” ഒരു പിടി ചോറ് എനിക്ക് വച്ചുതന്നുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഫുഡ് വെച്ചുവിളമ്പിയും, കൊച്ചു കൊച്ചു പ്രണയ വർത്തമാനങ്ങൾ പറഞ്ഞും ആ ഉച്ചഭക്ഷണം ഒരു വലിയ ആഘോഷമാക്കി മാറ്റി. ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം നല്ല ചൂട് അറബിക് കാപ്പിയും കുടിച്ച് തീർത്തപ്പോഴേക്കും മനസ്സും വയറും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പ്രവാസ ലോകത്ത്, സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ കൂടെ ഇത്രയും ശാന്തവും സന്തോഷപ്രദവുമായ ഒരു ഉച്ചനേരം ലഭിച്ചത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അനുഭവങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു.
ഗംഭീരമായ ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ റസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. കത്തുന്ന ഉച്ചവെയിലിന്റെ ചൂട് മെല്ലെ കുറഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അടുത്തതായി ഞങ്ങളുടെ പ്ലാൻ ഒരു ആഴ്ചത്തേക്കുള്ള ഗ്രോസറിയും വീട്ടാവശ്യത്തിനുള്ള സാധനങ്ങളും വാങ്ങിക്കുക എന്നതായിരുന്നു.
ഞാൻ കാർ കുവൈറ്റിലെ പ്രശസ്തമായ ലുലു ഹൈപ്പർമാർക്കറ്റിലേക്ക് തിരിച്ചു. വിശാലമായ ആ സൂപ്പർമാർക്കറ്റിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഹൻസിബയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വിടർന്നു.
അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന സാധനങ്ങളും വലിയ റാക്കുകളും കണ്ട് അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി.
അവിടെ വച്ച് നടക്കുമ്പോൾ വഴിയിലൂടെ പോകുന്ന പലരുടെയും കണ്ണുകൾ ഹൻസിബയുടെ ഭംഗിയിലും നാടൻ അഴകിലും തങ്ങിനിൽക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. പലരും അവളെ ആവർത്തിച്ചു
നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് വയറ്റോട് ചേർത്തു നിർത്തി, കാതോരം ചോദിച്ചു:
“അല്ലടി ഹൻസീ… നീ ചുറ്റും നടക്കുന്നത് വല്ലതും അറിയുന്നുണ്ടോ? ആ പോകുന്ന പയ്യന്മാരും അറബികളുമൊക്കെ നിന്നെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടോ?”