രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ ആ വാക്കുകൾ ഹൻസിബയുടെ മനസ്സ് നിറച്ചു. അവൾ നന്ദിയോടെ ചേട്ടനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“കണ്ടോ! നിങ്ങള് എല്ലാവരുംകൂടി ഇവളെ പൊക്കി പൊക്കി മേലോട്ട് ഉയർത്തി എങ്ങോട്ടാ,” ഞാൻ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു. “ഇത്രയും പുകഴ്ത്തൽ മതി കേട്ടോ!
പിന്നെ ഇന്നും നാളെയും ഞാൻ ‘വർക്ക് ഫ്രം ഹോം’ എടുത്തത് ഇവൾക്ക് ഇവിടെ അടുക്കളപ്പണി ചെയ്യാനല്ല. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പുറത്തുപോയി കുവൈറ്റ് സിറ്റിയും ബാക്കി കാഴ്ചകളുമൊക്കെ കാണാൻ പോവുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഉച്ചയ്ക്കത്തെക്ക് സദ്യയൊന്നും ഇന്ന്
പ്രതീക്ഷിക്കണ്ട!”
“ഹാ… അത് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായി അളിയാ,” ശ്രീരാഗ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഇന്നലെ ബിരിയാണി ട്രീറ്റ് തന്ന് ഞങ്ങളുടെ വായടപ്പിച്ചതും അതുകൊണ്ടാണല്ലേ! ശരി ശരി, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പോയി ആസ്വദിച്ച് കുവൈറ്റൊക്കെ കണ്ടുവാ.”
ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം എല്ലാവരും ജോലിക്ക് പോകാനുള്ള ധൃതിയിലായി. ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു:
“ഷാജു, കാർ കയ്യിലുണ്ടല്ലോ. അവളെയും കൂട്ടി കുവൈറ്റ് ടവേഴ്സും, ഗ്രാൻഡ് മസ്ജിദും
ഒക്കെ പോയി കാണിക്ക്. സിറ്റി ഭാഗത്ത് നല്ല റെസ്റ്റോറന്റുകൾ ഉണ്ട്, ഉച്ചയ്ക്ക് അവിടെനിന്ന് നല്ല ഫുഡും കഴിച്ച് സാവധാനം മടങ്ങിയാൽ മതി.”
“ശരി ചേട്ടാ, ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ ചെയ്യാം,” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ഫാസിലും ശ്രീരാഗും യാത്ര
പറഞ്ഞ് ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി. വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ടതോടെ ഫ്ലാറ്റിൽ വീണ്ടും ഞാനും ഹൻസിബയും മാത്രമായി.
ഹൻസിബ മേശപ്പുറത്തെ പാത്രങ്ങളൊക്കെ എടുത്തു മാറ്റാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ പുറകിലൂടെ ചെന്ന് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“മതിയെടീ പണി എടുത്തത്… ബാക്കിയൊക്കെ വന്നിട്ട് ചെയ്യാം. നീ വേഗം പോയി ഡ്രസ്സ് മാറ്, നമുക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാം.”
അവൾ എന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി കണ്ണ് ഉരുട്ടി:
“ഇക്കാ… ഇത്ര ധൃതിയാണോ? ഞാൻ ഒന്ന് പാത്രങ്ങൾ കഴുകിവെക്കട്ടെ.”
“അതൊക്കെ നമുക്ക് വന്നിട്ട് കഴുകാം. എന്റെ പെണ്ണ് പോയി നല്ല ഭംഗിയുള്ള ഡ്രസ്സ് ഇട്ടു വാ,” ഞാൻ അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ തട്ടി.
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് റൂമിലേക്ക് നടന്നു. കുവൈറ്റിലെ കത്തുന്ന വെയിലിനെ ചെറുക്കാൻ പാകത്തിലുള്ള നല്ലൊരു ഡ്രസ്സും അണിഞ്ഞ്, ചെറുതായി ഒന്ന് ഒരുങ്ങി
ഇറങ്ങിവന്ന ഹൻസിബയെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഉടക്കിനിന്നു.
അവളുടെ സൗന്ദര്യം എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആകർഷിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ ഫ്ലാറ്റിന്റെ പൂട്ടി താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. എന്റെ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് അവൾക്ക് കയറാൻ സൗകര്യം ചെയ്തുകൊടുത്തു. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് കുവൈറ്റിന്റെ വീതിയേറിയ റോഡുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, ഹൻസിബ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ അത്ഭുതത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു.
വലിയ കെട്ടിടങ്ങളും, ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന കെട്ടിട സമുച്ചയങ്ങളും, മരുഭൂമിയുടെ അതിരുകളിലൂടെ പോകുന്ന ഹൈവേയും അവളിൽ വലിയൊരു പുതിയ അനുഭവമുണ്ടാക്കി.
“ഇക്കാ… വീഡിയോ കോളിൽ കാണുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ വലുതാണ് ഈ നഗരം!” അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇത് തുടക്കം മാത്രമാണ് ഹൻസീ… ഇനി കാണാൻ കിടക്കുന്ന കാഴ്ചകൾ വേറെയുമുണ്ട്,” ഞാൻ അവളുടെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടി മുന്നോട്ട് എടുത്തു.
കാർ കുവൈറ്റ് സിറ്റിയുടെ ഹൃദയഭാഗത്തേക്ക് കടന്നപ്പോൾ ഹൻസിബയുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതവും സന്തോഷവും ഒരുപോലെ തിളങ്ങി. വലിയ ആകാശചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങളും അതിനിടയിലൂടെ നീളുന്ന വീതിയേറിയ പാതകളും ജനലിലൂടെ നോക്കിക്കണ്ട്
അവൾ കൊച്ചു കുട്ടികളെപ്പോലെ ആവേശഭരിതയായി.
“ഇക്കാ… ആ കാണുന്നതാണ് നമ്മൾ ടിവിയിലും ഫോട്ടോയിലുമൊക്കെ കാണുന്ന കുവൈറ്റ് ടവേഴ്സ് അല്ലേ?” ദൂരെ നീലാകാശത്തിലേക്ക് തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന കൂറ്റൻ ടവറുകളിലേക്ക് ചൂണ്ടി അവൾ ചോദിച്ചു.
“അതെടീ, അത് തന്നെ! നമുക്ക് ആദ്യം അങ്ങോട്ട് തന്നെ പോകാം,” ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കാർ ടവേഴ്സിന് സമീപമുള്ള പാർക്കിംഗിലേക്ക് തിരിച്ചു.