നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 12

Nidhiyude Kaavalkkaran Part 12 | Author : Kavalkkaran

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

 

ഇതൊരു ഇറോട്ടിക് ലവ് സ്റ്റോറിയാണ്. എന്റെ മുന്നത്തെ കഥയായ ‘ജാതകം ചേരുമ്പോൾ ‘വായിച്ചവർക്ക് മനസ്സിലാവും എന്റെ കഥകളിൽ സെക്സ് സീൻസ് വളരേ കുറവായിരിക്കും. പക്ഷേ അത്യാവശ്യം ടീസിങ് ഉണ്ടായിരിക്കുകയും ചെയ്യും. ഞാൻ കഥക്ക് പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്ന ഒരു എഴുതുക്കാരനാണ്. അത്കൊണ്ട് കളി പ്രതീക്ഷിച്ച് ആരും ഇത് വായിക്കരുത്. എല്ലാം സമയമാവുമ്പോൾ കൊണ്ടു വരാൻ ശ്രമിക്കാം. ❤️

 

പിന്നേ കഴിഞ്ഞ പാർട്ടിന് കിട്ടിയ സ്നേഹത്തിന് നന്ദി. ഇത്രയൊക്കെയേ ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുള്ളൂ… സ്നേഹം മാത്രം ❤️

 

തുടർന്ന് വായിക്കുക.. എന്നും പറയുന്നപോലെ തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കുക ❤️

 

 

 

​”വീണ്ടും… ഒരു ഡെഡ് ബോഡി…!”

 

​ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ക്ലാസ്സിൽ മരവിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു… എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നിമാഞ്ഞു….

 

മരിച്ചത് ഞാനല്ലെങ്കിലും ആലോചിക്കുമ്പോൾ എന്തോ പോലേ..

 

പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. ഞാനും ആമിയും നിധിയും സച്ചിനും രാഹുലും… എല്ലാവരും ബെഞ്ചിൽ നിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.

 

ക്ലാസ് മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഒഴുക്കായിരുന്നു.

 

​വരാന്തയിൽ ആകെ ബഹളം.

 

പല ക്ലാസുകളിൽ നിന്നും കുട്ടികൾ പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ട്.

എല്ലാവരും ഓടുന്നത് കോളേജിന്റെ പുറകുവശത്തേക്കാണ്.

 

ഒരു ഒഴുക്കിൽ പെട്ടത് പോലെ ഞങ്ങളും അവരുടെ പിന്നാലെ വെച്ചുപിടിച്ചു.

​ഓട്ടം ചെന്നവസാനിച്ചത് നേരത്തെ ആ പയ്യൻ പറഞ്ഞ, കോളേജിന്റെ ഏറ്റവും പിന്നിലുള്ള ആ കുറ്റിക്കാടിന് മുന്നിലാണ്.

 

കാടും പടർപ്പും നിറഞ്ഞ്, പകൽ പോലും വെളിച്ചം കുറവുള്ള, അധികമാരും വരാത്ത ഒരിടം.

 

​അവിടെ അപ്പോഴേക്കും വലിയൊരു ആൾക്കൂട്ടം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. സാറന്മാരും മിസ്സുമാരും പിള്ളേരും എല്ലാം ഉണ്ട്. പക്ഷേ ആരും ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നില്ല. ഒരു മുരൾച്ച പോലെ എന്തൊക്കെയോ പരസ്പരം പറയുന്നുണ്ട്.

​കൂട്ടം കൂടി നിൽക്കുന്നവരുടെ മുഖങ്ങളിലൊക്കെ ഭീതിയും അറപ്പും ഇടകലർന്ന ഒരു ഭാവം.

 

ചില ടീച്ചർമാർ സാരിത്തുമ്പ് കൊണ്ട് വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ച് മാറി നിൽക്കുന്നു. ചിലർ മുഖം തിരിച്ചു നിൽക്കുന്നു.

​അവരുടെ ആ നിൽപ്പും മുഖഭാവങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ കാലുകൾ ഒന്ന് പിന്നോട്ട് വലിഞ്ഞു.

 

ആ കാഴ്ച കാണണോ? വേണ്ടയോ?

 

കണ്ടാൽ ചിലപ്പോൾ സഹിക്കാൻ പറ്റിയെന്ന് വരില്ലെന്ന് അവരുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​എങ്കിലും ആകാംക്ഷ എന്നെ മുന്നോട്ട് തന്നെ നയിച്ചു. ആൾക്കൂട്ടത്തെ വകഞ്ഞുമാറ്റി ഞാൻ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു…

 

കൂട്ടം കൂടി നിൽക്കുന്നവരുടെ വിടവിലൂടെ ഞാൻ ആ കാഴ്ച കണ്ടു…

 

ഒരു നിമിഷം എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.

 

​ഏതോ ക്രൂരമൃഗം മാന്തിപ്പൊളിച്ചത് പോലെ… വയർ മുഴുവൻ കീറിപ്പറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കുടലും മറ്റ് ആന്തരികാവയവങ്ങളും പുറത്തേക്ക് ചാടി, മണ്ണിൽ പുരണ്ട് കിടക്കുന്നു.

ശരീരത്തിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് കൈകളും കഴുത്തും ഒക്കെ കരിവാളിച്ചത് പോലെ കറുത്തിരുണ്ടു കിടക്കുന്നു…

 

​പക്ഷേ അത്ഭുതം അതല്ല… ശരീരം ഒട്ടും ജീർണ്ണിച്ചിട്ടില്ല. ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നത് ചോരയുടെ പച്ചമണമാണ്. മരിച്ചിട്ട് അധികം നേരമായിട്ടില്ലെന്ന് അത് വിളിച്ചു പറയുന്നു.

 

എന്നിട്ടും എങ്ങനെ ശരീരം ഇങ്ങനെ കറുത്തു?

 

​ആ കാഴ്ചയും രക്തത്തിന്റെ ആ മണവും…

 

വയറ്റിൽ നിന്നും എന്തോ തൊണ്ടക്കുഴിയിലേക്ക് തള്ളിക്കയറി വന്നു.

 

കയ്യിന്റെ പുറം കൊണ്ട് ഞാൻ വായ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ഇല്ലെങ്കിൽ അവിടെ വെച്ച് തന്നെ ഞാൻ ഛർദ്ദിച്ചേനെ.

 

അത്രയും ഭീകരമായിരുന്നു ആ അവസ്ഥ.