ആ പെൺകുട്ടി വീണ്ടും അലറി.
അടുത്ത നിമിഷം…
ഒരു വലിയ ഭയാനകമായ കാറ്റ്, ഗ്രൗണ്ടിലെ പൊടിയും മണ്ണും വാരിക്കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് നേരെ വീശിയടിച്ചു!
കണ്ണുതുറക്കാൻ പറ്റാത്ത വിധം ശക്തമായ കാറ്റ്…
ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടത്, ആ കാറ്റ് വരുന്നത് രാഹുലിനെ നോക്കി നിന്ന ആ പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്നാണെന്നാണ്…
അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പറക്കുന്നുണ്ട്. കൈകൾ നീട്ടി അവൾ ആ കാറ്റിനെ നിയന്ത്രിക്കുകയാണ്…
അത് കണ്ടതും ഫൈസൽ ഞെട്ടി. അവൻ തന്റെ കൈ താഴ്ത്തി, എല്ലാം നിർത്തി. കാറ്റും അതോടെ ശമിച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും മറ്റേയാൾ, അതായത് സച്ചിനെ നോക്കി ചിരിച്ച ആ സുന്ദരി ഓടി സച്ചിന്റെ അടുത്തെത്തിയിരുന്നു.
അവൾ അവന്റെ ചോരയൊലിക്കുന്ന കൈകളിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് സങ്കടമായിരുന്നു അപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നത്.
സച്ചിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഒഴുകുന്ന ചോര തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു…
ആ തിരിയലിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ വായുവിൽ പാറിപ്പറന്നു. അവളുടെ നോട്ടം നേരെ ചെന്ന് തറച്ചത് ഫൈസലിന്റെ മുഖത്തായിരുന്നു.
ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പോലും ഉള്ളിലൊന്ന് ആളിക്കത്തി. അത്രയ്ക്കും വന്യമായിരുന്നു അത്.
അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റും ഞരമ്പുകൾ തെളിഞ്ഞു… കൃഷ്ണമണികളുടെ നിറം സാവധാനം മാറി വരുന്നത് ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
അതൊരു സാധാരണ മാറ്റമായിരുന്നില്ല… എന്തോ വലിയൊരു വിപത്ത് വരുന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയായിരുന്നു അത്. അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങിയതും ഞങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണിൽ നിന്നും വെള്ളം ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി..
ഇത് കൈവിട്ടുപോകുമെന്ന് മനസ്സിലായതും നിധി പെട്ടെന്ന് ഇടപെട്ടു.
”ആവണി ചേച്ചി… മതി… നിർത്ത്…”
നിധിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു അപേക്ഷയും ഒപ്പം ഗൗരവവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
’ആവണി’ എന്ന ആ പേര് ഞാൻ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടു. സച്ചിനെ നോക്കി നാണിച്ച പെണ്ണിന്റെ പേര് ആവണി എന്നാണല്ലേ… കൊള്ളാം.
നിധി പറഞ്ഞത് കേട്ടതും അവൾ ഒന്ന് നിന്നു. എങ്കിലും അടങ്ങാത്ത ദേഷ്യത്തോടെ അവൾ ഫൈസലിനെ ഒന്നുകൂടി രൂക്ഷമായി നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ അവനെ ഭസ്മമാക്കാനുള്ള കനലുണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നീട് അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു… ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു.
ഒരു നിമിഷത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം അവൾ സാവധാനം കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
അപ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ പഴയതുപോലെ ശാന്തമായിരുന്നു… ആ ഭയാനകമായ നിറം മാഞ്ഞ്, സാധാരണ നിലയിലേക്ക് അവ തിരികെ വന്നിരുന്നു….
കണ്മുന്നിൽ മിന്നിമറഞ്ഞ ഈ മായാജാലങ്ങൾ കണ്ട് ശരിക്കും ഞെട്ടിത്തരിച്ചു നിൽക്കുകയാണ് ഞങ്ങൾ…
സച്ചിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഒഴുകുന്ന ചോരയും, പെട്ടെന്ന് അടങ്ങിയ കാറ്റും, ആവണിയുടെ മാറിയ കണ്ണുകളും… എല്ലാം കൂടി തലച്ചോറിന് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു.
എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായി…
നിധിയെ വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ വന്നവരെല്ലാം ‘വേറെ ലീഗ്’ ആണ്.
നിധിക്കും ആമിക്കും കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിവുണ്ട്, ഞങ്ങളെ നയിക്കുന്നുണ്ട്… ശരിയാണ്.
പക്ഷേ ഇവർ അങ്ങനെയല്ല. പ്രകൃതിയെ വരെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പോന്ന ശക്തി ഇവരുടെ കൈവശമുണ്ട്.
ഉണങ്ങിയ മുറിവ് വീണ്ടും ഉണ്ടാക്കുന്നു… കൊടുങ്കാറ്റിനെ വിരൽത്തുമ്പിൽ നിർത്തുന്നു… നോട്ടം കൊണ്ട് ഭയപ്പെടുത്തുന്നു…
ഇവർ നിസ്സാരക്കാരല്ല.
ഇതൊന്നും ഇവിടംക്കൊണ്ട് അവസാനിക്കും എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല… വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ ചെറിയൊരു ഇളംകാറ്റ് മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ വീശിയതെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു…
എനിക്ക് കുറച്ചെങ്കിലും സമാധാനം കിട്ടിയത് ആ ഒരു കാര്യം ഓർത്തപ്പോഴാണ്.
കൂടെ വന്ന ആ രണ്ട് പെൺകുട്ടികളും… ആവണിയും ആ കാറ്റുപോലെ വന്നവളും…
അവർ സച്ചിന്റെയും രാഹുലിന്റെയും ഒപ്പം നിൽക്കും.
Nice story waiting for next part
കുറച്ചും കൂടി പേജസ് കൂടുതൽ എഴുതാൻ ശ്രമിക്കു