നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ – 13 46അടിപൊളി 

 

​സച്ചിന്റെ ചോദ്യത്തിന് നല്ല മൂർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.

 

​”ഞങ്ങൾ നേരത്തെ വന്നതാണ് ഈ മാറ്റങ്ങൾക്ക് കാരണമെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടു പോകുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നിയിട്ടും നീ എന്തുകൊണ്ട് മൗനം പാലിച്ചു?”

 

​സച്ചിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് നിധി എന്നെയൊന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വലിയ രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

 

​”പറയാത്തതിന് ഒരു കാരണമുണ്ട് സച്ചിനേ കഴിഞ്ഞ ലൂപ്പിൽ, മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ട് മുൻപ് ദേവ എന്നോട് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ കാരണമാണ് ഞാൻ ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്…”

 

​അവളുടെ മറുപടി കേട്ടതും എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ എന്നിലേക്കായി….

 

ഞാൻ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളോ? അതെന്ത് മൈര്…

 

​”അവൻ എന്ത് പറഞ്ഞു…?”

 

​ആമിയാണ് ആകാംക്ഷയോടെ അത് ചോദിച്ചത്.

 

സത്യം പറഞ്ഞാൽ, എന്റെ മരണമൊഴിയായി ഞാൻ എന്താവും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുക എന്നറിയാൻ എനിക്കും ഒരു ആകാംക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.

 

പക്ഷേ ആമിയുടെ മട്ടും ഭാവവും കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അതിൽ രണ്ടാം സ്ഥാനക്കാരനായി….

 

​എല്ലാവരും നിധിയുടെ വാക്കുകൾക്കായി കാതോർത്തു.

 

​നിധി ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു,

 

“ദേവ അവസാനമായി എന്നോട് പറഞ്ഞ കാര്യം ‘പേടിക്കേണ്ട ഒഴുക്കിനേ പിന്തുടർന്നാൽ മതി എല്ലാം ശരിയാകും ‘എന്നായിരുന്നു..പിന്നേ വേറേ എന്തോ ഒന്നുകൂടി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു പക്ഷേ അതിന് മുന്പേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിശ്ചലമായി.”

 

സച്ചിൻ:-“ഒഴുക്കോ…? എന്ത് ഒഴുക്ക്…?ആരുടെ ഒഴുക്ക്?”

 

ഞാൻ മരിച്ചത് കേട്ടിട്ടും മൈരന്റെ ശ്രദ്ധ ഒഴുക്കിലാണോ ഉടക്കിയത്… 😤

 

രാഹുൽ:-“ഇനി… കവി ഉദ്ദേശിച്ചത് ജീവിതമാകുന്ന പുഴയുടെ ഒഴുക്ക് വല്ലതുമാണോ…?”

 

രാഹുൽ തമാശരൂപേണയാണ് അത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും നിധിക്ക് മാത്രം ചിരി വന്നില്ല. അവൾ ഗൗരവത്തോടെ തന്നെ തുടർന്നു:

 

“ഞാനും അങ്ങനെയാണ് വിചാരിച്ചത്. കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം അതിന്റെ വഴിക്ക് നടക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി… ഒരുപക്ഷേ സ്വാഭാവികമായി സംഭവിക്കുന്ന ഈ മാറ്റങ്ങൾ എല്ലാം നല്ലതിനായിരിക്കും എന്നൊരു പ്രതീക്ഷ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷേ ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ… ”

 

അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. ആ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ അവൾ വീണ്ടും തുടർന്നു:

 

​”സത്യം പറഞ്ഞാൽ… ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാത്ത ഒരവസ്ഥയിലാണ് ഞാനും.എന്നിരുന്നാലും നിങ്ങളോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല എന്ന് വിചാരിക്കരുത്. ഇത്രയും നേരത്തെ… അല്ലെങ്കിൽ ഈ സമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ നിങ്ങൾ ഈ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം അറിയുന്നത് ഇതാദ്യമായാണ്. കഴിഞ്ഞ ജന്മങ്ങളിലൊന്നിൽ പോലും നമ്മൾ ഇതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.”

 

​അവളുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​”അതിന് കാരണം വേറൊന്നുമല്ല… ഓരോ തവണയും ഒടുവിൽ നിങ്ങൾ ചോരയിൽ കുളിച്ച് ജീവച്ഛവമായി കിടക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ… അത് താങ്ങാൻ ഞങ്ങൾക്കാവില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് പരമാവധി നിങ്ങളെ ഇതിൽ നിന്നും ഒഴിവാക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രമിച്ചു. ഒന്നും അറിയിക്കാതെ മാറ്റിനിർത്തി…”

 

​അവൾ എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കി, കയ്യിലിരുന്ന വിരലുകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു.

 

​”പക്ഷേ… വിധിയെന്ന പോലെ ഓരോ തവണയും അവസാനം നിങ്ങൾ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ രഹസ്യങ്ങളെല്ലാം കണ്ടുപിടിക്കും. ഞങ്ങൾക്ക് താങ്ങായി കൂടെ നിൽക്കും. ഒടുവിൽ…”

 

​അവൾ വാക്ക് മുഴുമിപ്പിച്ചില്ല. ആ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു.അവൾ

പറഞ്ഞു നിർത്തിയെങ്കിലും അതിന്റെ ബാക്കി എന്താണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഊഹിക്കാമായിരുന്നു.

 

​’മരണം…’

 

അതായിരുന്നു ഞങ്ങളെ കാത്തിരുന്നിരുന്ന ആ അനിവാര്യമായ വിധി.

 

നിധി പറഞ്ഞതൊക്കെ വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ, കാര്യങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി വ്യക്തത വരുന്നുണ്ട്.

 

​പതിവില്ലാത്ത വിധം സംഭവങ്ങൾ മാറിമറിയുന്നത് കൊണ്ടാവാം, ഇത്തവണ അവൾ എല്ലാം ഞങ്ങളോട് തുറന്നുപറഞ്ഞത്… അത് കൂടുതൽ മാറ്റങ്ങൾ വഴിയൊരുക്കും എന്ന് കരുതിയിട്ടുണ്ടാവും…