നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ – 13 46അടിപൊളി 

 

​പക്ഷേ… അപ്പോഴും ആ ‘ഒഴുക്ക്’… അതെന്തായിരിക്കും?

 

​ഒന്നെനിക്കുറപ്പാണ്, മരിക്കാൻ കിടക്കുന്ന നേരത്ത് കവിതയോ സാഹിത്യമോ പറയാൻ മാത്രം ബോറൻ ഒന്നുമല്ല ഞാൻ. അപ്പൊ അതിന് വേറെന്തോ അർത്ഥമുണ്ട്…

 

​അന്ന് ആ കാട്ടിൽ വെച്ച് ഞാൻ കണ്ട ആ അരുവി… അതായിരിക്കുമോ ‘ഒഴുക്ക്’ എന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്?

 

കാരണം, ആ അരുവി ഒഴുകി ചെന്നെത്തുന്നത് ഒരു വെള്ളത്തിനടിയിലേ വലിയ കവാടത്തിലേക്കാണ്. ഞാനല്ലാതെ മറ്റാരും അങ്ങനെയൊരു കവാടം അവിടെ കണ്ടിട്ടില്ല എന്നത് ഏറെ കുറേ എനിക്ക് ബോധ്യമായ കാര്യമാണ്..

 

അതേപോലെ ഞങ്ങൾ ഇത്തവണ നേരത്തെ വന്നതിന് പിന്നിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും കാരണമുണ്ടാകുമോ?

അതോ ആ അരുവിയും കവാടവും ഈ വരവും ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളും ഒക്കെ തമ്മിൽ വല്ല ബന്ധവുമുണ്ടോ?

 

​എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും തല പുകയുന്നതല്ലാതെ ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല…

 

ഈ ലൂപ് കണ്ടുപിടിച്ചവനേ ഒക്കെ എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ.. 😤

 

​”നിങ്ങളിതുവരെ അവിടെ നിന്നും പോന്നില്ലേ…?”

 

​പെട്ടെന്നാണ് ഐഷു മിസ്സിന്റെ ശബ്ദം ഞങ്ങളെ തേടിയെത്തിയത്. നോക്കുമ്പോൾ മിസ്സ് വാതിക്കൽ നിൽപ്പുണ്ട്.

 

​”വാ… ചായ എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്… അത് കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞിട്ട് ബാക്കി സംസാരിക്കാം…”

 

​അതും പറഞ്ഞു മിസ്സ് തിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ, സാരിയിൽ ഒതുങ്ങാത്ത ആ വലിയ ചന്തികൾ രണ്ടും താളം തുള്ളുന്നത് പോലെ കുലുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ നടത്തം കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ അറിയാതെ എന്റെ കണ്ണുകൾ അങ്ങോട്ടേക്ക് പോയി…

 

​എന്തായാലും ചായ കുടിച്ചാലെങ്കിലും തലക്കകത്തെ ഈ പെരുപ്പ് ഒന്ന് കുറയുമെന്ന് വിചാരിച്ച് ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങി.

 

​”ഒരു മിനിറ്റ്… അവസാനമായി ഒരു ചോദ്യം കൂടെ ചോദിച്ചോട്ടെ…?”

 

​രാഹുലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ നിന്നു.

 

അവൻ നിധിയെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.

​ചായയുടെ കാര്യം തല്ക്കാലം മാറ്റി വെച്ച് അവൻ ചോദിക്കാൻ പോകുന്ന കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ശ്രദ്ധ കൊടുത്തു.

 

​”അല്ല… നിങ്ങൾക്ക് ഇതൊരു ലൂപ്പ് ആണെന്നും, എന്തൊക്കെയാണ് നടക്കാൻ പോകുന്നതെന്നും ഏകദേശം അറിയാലോ…?”

 

​അവൻ ഗൗരവത്തോടെ തുടർന്നു:

 

​”എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് മരിക്കാതെ ഇരുന്നൂടാ…? കുറച്ചൂടെ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ, അപകടം വരുമെന്ന് അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് അതിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറി ആ മരണം സംഭവിക്കാതെ നിങ്ങൾക്ക് ജീവിച്ചൂടെ?”

 

​അവൻ ആമിയോടും നിധിയോടുമായി ചോദിച്ചു..

 

​”അങ്ങനെ നിങ്ങൾ മരിച്ചില്ലെങ്കിൽ… പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് ഈ ലൂപ്പ് റീസെറ്റ് ആവുന്നത്…?”

 

രാഹുലിന്റെ നാവിൽ നിന്നും വീണ ആ വലിയ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞാൻ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ സ്തംഭിച്ചു പോയി.

 

​സാധാരണ തമാശയും കാര്യവുമില്ലാത്ത വർത്തമാനവും മാത്രം പറയുന്ന ഇവന്റെ തലയിൽ ഇങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം ഉദിക്കുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

 

സത്യം പറഞ്ഞാൽ, എന്റെ കിളികൾ വരെ ഒന്ന് പകച്ചുപോയി. ഇവൻ ഇത്രയും വിവേകം ഉള്ളവനായിരുന്നോ..?

 

​”നല്ല ചോദ്യം… വെരി ഗുഡ്…”

 

​എന്റെ ഞെട്ടൽ മാറും മുൻപേ ആമി അവന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു ചിരിയോടെ അവൾ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി അഭിനന്ദിച്ചു.

 

​”ഇത്രയും നേരം സംസാരിച്ചിട്ടും ആർക്കും തോന്നാത്ത ഒരു സംശയമാണ് നീ ഇപ്പോൾ ചോദിച്ചത്…”

 

​ആമിയുടെ ആ സ്പർശനവും അഭിനന്ദനവും കേട്ടതും രാഹുലിന്റെ മട്ടും ഭാവവും അപ്പാടെ മാറി. അവനൊന്ന് പുളകം കൊണ്ടു. ലോട്ടറി അടിച്ചവനെപ്പോലെ അവൻ ഇളിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങളെ നോക്കി.

 

അതിന് കാരണവുമുണ്ട്.ആമിയുടെ വായിൽ നിന്നും ഒരു പ്രശംസ ലഭിക്കുക എന്നുവെച്ചാൽ അത് ലോകവസാനത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്

 

​രാഹുലിന്റെ ആവേശത്തോടെയുള്ള നിൽപ്പ് കണ്ട് നിധി അവനെയൊന്ന് നോക്കി.

 

പക്ഷേ അവൾ തിരിച്ച് സമ്മാനിച്ചത് വല്ലാതെ മങ്ങിയ, നിർജീവമായ ഒരു ചിരിയായിരുന്നു.