നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 24

Nidhiyude Kaavalkkaran Part 24 | Author : Kavalkkaran

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

 

വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ എന്റെ ശരീരം ആ ചുവന്ന മണ്ണിൽ പതിച്ചു. നിലത്ത് വീണതും, എന്റെ ചോര വീണ് കുതിർന്ന ആ തണുത്ത മണ്ണ് എന്നെ സ്നേഹത്തോടെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ശരീരമാകെ വലിയൊരു മരവിപ്പിലേക്ക് വഴുതിവീണു. എന്റെ കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായും അടഞ്ഞു… എന്നെ പൊതിഞ്ഞുനിന്ന വെളിച്ചം പൂർണ്ണമായും അണഞ്ഞ് ഞാൻ വലിയൊരു കൂരിരുട്ടിലേക്ക് വീണു…..

 

 

**********************************

 

 

എത്ര നേരം ആ കൂരിരുട്ടിൽ കിടന്നു എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പതുക്കെ എന്റെ ബോധം തെളിഞ്ഞുവരികയായിരുന്നു. ചുറ്റും വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു, എങ്കിലും എന്റെ തലയ്ക്ക് താഴെ വല്ലാത്തൊരു ഇളംചൂടും മൃദുത്വവുമുണ്ടായിരുന്നു. മുറിവുകളിലെ ചോരപ്പാടുകളെല്ലാം ആരോ ശ്രദ്ധയോടെ തുടച്ചുമാറ്റിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ ഇപ്പോൾ നേർത്തൊരു പച്ചമരുന്നിന്റെ സുഗന്ധമുണ്ട്.

 

എന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ വളരെ മൃദുവായ വിരലുകൾ തലോടുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. ആ തലോടലിൽ ഇതുവരെ ഞാൻ അനുഭവിച്ച സകല വേദനകളും അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നതുപോലെ തോന്നി. വളരെ പണിപ്പെട്ട്, ഭാരമുള്ള എന്റെ കൺപോളകൾ ഞാൻ പതുക്കെ തുറന്നു.

 

തുടക്കത്തിൽ കാഴ്ചകൾ വല്ലാതെ മങ്ങിയിരുന്നു. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള ഒരു പട്ടുസാരിയുടെ തലപ്പാണ് ഞാൻ ആദ്യം കണ്ടത്. ഞാൻ കിടക്കുന്നത് ആ ചുവന്ന കളരിയിലെ മണ്ണിലല്ല, മറിച്ച് വളരെ മൃദുവായ ഒരു കട്ടിലിലാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്റെ ചുണ്ടുകൾക്ക് വരൾച്ച മാറ്റി ആരോ ഇളം ചൂടുള്ള ഔഷധജലം തന്നിട്ടുണ്ടാവണം, വായിൽ നേർത്തൊരു മധുരം തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

ഞാൻ പതുക്കെ തല ചരിച്ച് മുകളിലേക്ക് നോക്കി. കാഴ്ച തെളിഞ്ഞുവന്നപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു… എന്നെത്തന്നെ നോക്കി, വളരെ വാത്സല്യത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുന്ന നിധി!

 

അവളുടെ മടിയിലാണ് ഞാൻ തലവെച്ചു കിടക്കുന്നത്. അവളുടെ നീണ്ട വിരലുകൾ എന്റെ മുടിയിഴകളിൽ സ്നേഹത്തോടെ തിരയുകയായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ട ആ അപരിചിതത്വവും ഗൗരവവും ഇപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

 

പകരം, പണ്ട് ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചായിരുന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ സ്നേഹവും കരുതലും ആ മുഖത്ത് തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു!

 

“ദേവാ…..?” അവൾ വളരെ മൃദുവായി വിളിച്ചു…

 

ആ ശബ്ദത്തിൽ നേരിയൊരു വിറയലും വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസവുമുണ്ടായിരുന്നു.

എനിക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ കഴുത്തിലെ പേശികൾ അപ്പോഴും വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ പഴയ മുറിയിലാണ്….

 

ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും നിധി പെട്ടെന്ന് എന്റെ നെഞ്ചിൽ മൃദുവായി കൈവെച്ച് തടഞ്ഞു…

 

“വേണ്ട വാവേ… എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിക്കേണ്ട. നിന്റെ തലച്ചോറിലെയും ശരീരത്തിലെയും ഊർജ്ജം മുഴുവൻ വറ്റിയിരിക്കുകയാണ്. കുറച്ചുനേരം കൂടി അനങ്ങാതെ ഈ കിടപ്പ് കിടക്കണം…”

 

എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ ജയിച്ചതുകൊണ്ട് ഇവർ പഴയതുപോലെ ആയതാണോ? അതോ മാനസ ഇവരെക്കൊണ്ട് വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും നാടകം കളിപ്പിക്കുകയാണോ? എന്റെ ഉള്ളിൽ സംശയങ്ങൾ തിളച്ചുമറിഞ്ഞു.

 

എന്റെ മനസ്സിലെ ഭാവം മുഖത്ത് നിന്നും വായിച്ചെടുത്തിട്ടാവണം, നിധി അവളുടെ കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു.അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ എന്റെ കവിളിലേക്ക് വീണു.

 

“ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം ദേവാ…”

 

അവൾ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

 

“നിന്നെ ഞങ്ങൾ വെറുത്തതല്ല… അങ്ങനെ അഭിനയിക്കാൻ മാനസാ ദേവി ഞങ്ങളെ നിർബന്ധിച്ചതാണ്. നിന്റെ ഉള്ളിലെ യഥാർത്ഥ വാശിയും, മരണത്തെപ്പോലും ഭയക്കാത്ത ആ പോരാളിയെയും പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ, നിനക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവർ നിന്നെ തള്ളിപ്പറയണമെന്ന് അവർക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു… അതിൽ കൂടുതൽ വേദനിച്ചത് ശരിക്കും ഞങ്ങൾ തന്നെയാണ്…”