ഇത് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലൊന്ന് കാളി. ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും വരെ പഞ്ഞിക്കിട്ടവളാണോ ഈ അപ്സര!
മാനസ വീണ്ടും എന്നെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഇപ്പോൾ വലിയൊരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.
”ദേവാ… എന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന ആ രുധിരമണി എങ്ങനെയാണ് പൊട്ടിപ്പോയതെന്ന് നിനക്കറിയുമോ?”
അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഞങ്ങളെല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി. ആർക്കും അതിന്റെ ഉത്തരം അറിയില്ലായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഒരുപോലെ അറിയില്ല എന്നർത്ഥത്തിൽ തലയനക്കി.
അത് കണ്ടപ്പോൾ മാനസയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിടർന്നു… എന്നാൽ ആ ചിരിയിൽ തന്നോട് തന്നെയുള്ള വല്ലാത്തൊരു പുച്ഛവും, കഴിഞ്ഞ കാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു കുറ്റബോധവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവർ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി:
”രുധിരമണിയുടെ സംരക്ഷകയായ ഞാൻ, എനിക്ക് ലഭിച്ച ആ വലിയ ശക്തിയിൽ വല്ലാതെ അഹങ്കരിച്ചിരുന്നു. ആ അഹങ്കാരത്തിന്റെ പുറത്ത്, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി ഞാനാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ… ഞാൻ സാക്ഷാൽ അപ്സര ദേവിയോട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പോയി!”
ഇത് കേട്ടതും സച്ചിനും രാഹുലും അക്ഷരംപ്രതി ഞെട്ടിപ്പോയി. ..
”അതെ…”
മാനസയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ തോൽവിയുടെ ഭാരം നിഴലിച്ചു.
“ഒരു വലിയ യുദ്ധം നടക്കുമെന്ന് കരുതിയ എനിക്ക് തെറ്റി. ഞാൻ എന്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് പ്രയോഗിച്ച ആ കൊടും ചൂടിനെയും മാന്ത്രികതയെയും, ദേവി തന്റെ ഒരൊറ്റ ചെറുവിരൽ കൊണ്ട്… അതെ, വെറുമൊരു ചെറുവിരൽ കൊണ്ട് പൂർണ്ണമായും തടുത്തുനിർത്തി! എന്റെ സർവ്വ അഹങ്കാരങ്ങളെയും നിഷ്കരുണം തോൽപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ദേവിയുടെ ആ ഒരൊറ്റ പ്രഹരത്തിൽ എന്റെ ശക്തി മുഴുവൻ തകർന്നുപോയി, ഒപ്പം എന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന രുധിരമണി പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയും ചെയ്തു.”
മാനസ ഒന്ന് നിർത്തി, സങ്കടത്തോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
”അന്ന് മുതൽ എനിക്ക് രുധിരമണിയുടെ ആ പൂർണ്ണമായ ശക്തി ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ആകെ എന്റെ ഉള്ളിൽ അവശേഷിച്ചിരുന്നത് ആ രത്നത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ ഒരു ചെറിയ അംശം മാത്രമായിരുന്നു… ആ അവസാനത്തെ ശക്തിയാണ്, കുറച്ചുമുമ്പ് ആ കളരിയിൽ വെച്ച് നിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ നിനക്ക് നൽകിയത്. അതോടെ എനിക്കെന്റെ ശക്തി പൂർണ്ണമായും നഷ്ടമായി.”
അവർ എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി സ്വന്തം ശക്തി പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കി എന്നത് എന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു നോവായി മാറി. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവരെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് മാനസയുടെ മുഖത്തെ ആ സങ്കടം മാറി അവിടെ വീണ്ടും വലിയൊരു ഗൗരവം വന്നുനിറഞ്ഞു. അവർ സൂക്ഷ്മമായി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
”പിന്നെ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി… നീ ഇങ്ങോട്ട് ആദ്യം വന്നപ്പോൾ നിന്റെ മുതുകിൽ ഒരു വലിയ നാഗത്തിന്റെ ചിത്രം പതിഞ്ഞിരുന്നില്ലേ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടതും എന്റെ ഓർമ്മകൾ ദിവസങ്ങൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് പോയി. അതെ, പുറകിൽ ആ വലിയ പാമ്പിന്റെ രൂപം! അത് എങ്ങനെ അവിടെ വന്നുവെന്ന് ഇന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല….
”അതൊരു സാധാരണ ചിത്രമായിരുന്നില്ല… അത് നീലാംബരി നിനക്ക് നൽകിയതാണ്!”
ആ പേര് കേട്ടതും മുറിയിലുള്ള സകലരും ഭയന്ന് വിറച്ചു. ആമിയും നിധിയും എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
”നീ ആദ്യമായി ആ മലയിലെ ഗുഹയുടെ ഉള്ളിൽ കയറിയപ്പോൾ തന്നെ അവൾ നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു,”
മാനസയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു മുന്നറിയിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ ആ കവാടത്തിന്റെ അടുത്തെത്തിയ ആ നിമിഷം, അവളുടെ ബാക്കിയുള്ള ശക്തി മുഴുവൻ ഉപയോഗിച്ച് അവൾ നിന്നെ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതിൽ അവൾ വിജയം കണ്ടു എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവായിരുന്നു നിന്റെ ശരീരത്തിൽ പതിഞ്ഞ ആ നാഗത്തിന്റെ മുദ്ര!”
എന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടുണങ്ങാൻ തുടങ്ങി. എന്നെ അവൾ അപ്പോഴേ ലക്ഷ്യം വെച്ചിരുന്നോ!
Please write the next part as soon as possible bro 🥺🥺🙏🏻