“അവളുടെ അസുരസൈന്യത്തെ നേരിടാൻ, ഞാനും ഹിമശ്രീയും അടങ്ങുന്ന വലിയൊരു സൈന്യം യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പ്രപഞ്ചം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ പോരാട്ടങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു അത്. ഒടുവിൽ, രക്തരൂക്ഷിതമായ ഒരു പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ നീലാംബരിയുടെ അഹങ്കാരത്തെ ഞങ്ങൾ മുട്ടുകുത്തിച്ചു. പക്ഷേ അവളെ കൊല്ലാൻ ഞങ്ങൾക്കാകുമായിരുന്നില്ല. പകരം, ഭൂമിയിലെ വലിയൊരു പർവ്വതത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിലെ, വെളിച്ചം കടക്കാത്ത ഭയാനകമായ ഒരു ഇരുണ്ട ഗുഹാകവാടത്തിലേക്ക് അവളെ ഞങ്ങൾ ബന്ധിച്ചു!”
മാനസയുടെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും ചുവന്നിരുന്നു. ജനാലയിലൂടെ അടിച്ചുകയറിയ മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ ആ മുഖത്തെ രൗദ്രഭാവം ഒന്നുകൂടി വ്യക്തമായി.
“അവളെ തളച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം പ്രപഞ്ചം സുരക്ഷിതമാകില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ കൈവശമുള്ള ഇന്ദ്രനീലം എങ്ങനെയെങ്കിലും നിർജീവമാക്കണമായിരുന്നു. അതിനായി ഞാനും ഹിമശ്രീയും ഞങ്ങളുടെ രത്നങ്ങളുടെ സർവ്വ ശക്തിയും പുറത്തെടുത്തു. രുധിരമണിയുടെ കൊടുംചൂടും ചന്ദ്രകാന്തത്തിന്റെ അതിശൈത്യവും ഉപയോഗിച്ച് ഞങ്ങൾ ഇന്ദ്രനീലത്തെ ബന്ധിച്ചു. വെറുമൊരു ചങ്ങലയായിരുന്നില്ല അത്… ഭയാനകമായ വലിയ അഗ്നിവലയങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള ഒരു കോട്ട!
ആ രത്നത്തിന് ചുറ്റും ഞങ്ങൾ തീർത്ത ഓരോ അഗ്നിവലയവും സമയത്തിന്റെ ഓരോ ലൂപ്പുകൾ ആയിട്ടാണ് ഞങ്ങൾ മാറ്റിയത്. ആ മാന്ത്രിക വലയം കടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഏതൊരാളും സമയത്തിന്റെ ആ അവസാനിക്കാത്ത ചുഴിയിൽപ്പെട്ട് എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാകും!”
പെട്ടെന്ന് മാനസയുടെ നോട്ടം എന്റെ അരികിലിരിക്കുന്ന നിധിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. നിധി പേടിയോടെ എന്നോട് കൂടുതൽ ചേർന്നിരുന്നു.
“ആ വലിയ ബന്ധനകർമ്മം നടക്കുമ്പോൾ, മൂന്ന് മഹാശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള ആ വലിയ ഘർഷണത്തിൽ നിന്നും അതിശക്തമായ ഊർജ്ജം ചിതറിത്തെറിച്ചിരുന്നു. ആ തീപ്പൊരികളിൽ നിന്നും അന്ന് പുതിയതായി
ഒൻപത് മാന്ത്രിക മോതിരങ്ങൾക്ക് രൂപംകൊണ്ടു! നാഗമാണിക്യത്തിന്റെ ഊർജ്ജത്തിൽ നിന്നും ജനിച്ച അമൂല്യമായ ഒൻപത് മോതിരങ്ങൾ!”
മാനസ പതുക്കെ കൈയുയർത്തി നിധിയുടെ വലതുകൈയ്യിലേക്ക് ചൂണ്ടി. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ അവളുടെ വിരലുകളിലേക്ക് നീണ്ടു.
“അന്ന് രൂപംകൊണ്ട ആ ഒൻപത് മോതിരങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്… ഇപ്പോൾ നിധിയുടെ വിരലിൽ തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്!”
നിധിയുടെ വിരലിലെ മോതിരത്തിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി മാനസ തുടർന്നു..:
“ആ ഒൻപത് മോതിരങ്ങൾക്കും അതിന്റേതായ മാന്ത്രിക ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ശക്തി എനിക്കോ ഹിമശ്രീക്കോ വേണ്ടിയിരുന്നില്ല. അതുമാത്രമല്ല, ആ മോതിരങ്ങൾ പുറത്തുള്ള ലോകത്ത് എത്തിയാൽ അത് വലിയ വിനാശങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുമെന്നും ഞങ്ങൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് നീലാംബരിയെ തളച്ച ആ പർവ്വതത്തിന്റെ തന്നെ ഏറ്റവും താഴെയുള്ള, വെളിച്ചം കടക്കാത്ത ഒരു ഇരുട്ടറയിൽ… ഒരു പെട്ടിയിലാക്കി ഞങ്ങൾ ആ മോതിരങ്ങളെ ഭദ്രമായി അടച്ചുവെച്ചു.”
പെട്ടെന്ന് മാനസയുടെ നോട്ടം ഞങ്ങളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു നിസ്സഹായതയുണ്ടായിരുന്നു.
“പക്ഷെ… നിങ്ങൾ എന്നോട് പറഞ്ഞ ആ അസ്ഥികൂടത്തിന്റെ കഥയുണ്ടല്ലോ, അതിനെക്കുറിച്ച് ശരിക്കും എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല. ഞങ്ങൾ ആ പെട്ടി അവിടെ വെച്ചതിന് ശേഷം, ഈ കാലയളവിനുള്ളിൽ അവിടെ എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്നും ആ മോതിരം എങ്ങനെ നിധിയുടെ വിരലിൽ എത്തിയെന്നും എനിക്കിതുവരെ മനസ്സിലായിട്ടില്ല…”
ഇത്രയും പറയുമ്പോൾ ജനലിലൂടെ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് വീണ്ടും ഉള്ളിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. മുറിയിലുള്ളവരുടെ മുഖത്തെ ഭയം പതുക്കെ വർദ്ധിച്ചുവരികയായിരുന്നു. മാനസ ഒന്ന് ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തിട്ട് ഏറ്റവും ഭയാനകമായ ആ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി.
“ഇതൊന്നുമല്ല നമ്മൾ ഇപ്പോൾ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വിപത്ത്! അന്ന് ഇന്ദ്രനീലത്തിന്റെ ശക്തികൊണ്ട് നീലാംബരി രൂപീകരിച്ച ആ കൊടുംക്രൂരന്മാരായ അസുരജന്മങ്ങളുണ്ടല്ലോ… അവർ പൂർണ്ണമായും നശിച്ചിട്ടില്ല, അവർ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ട്!”
Please write the next part as soon as possible bro 🥺🥺🙏🏻