അമ്മ വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളത്തോടെ പറഞ്ഞു.
”അമ്മേ… അമ്മ വെറുതെ ഓരോന്നോർത്ത് ടെൻഷനടിക്കാതെ ഒന്ന് ഫ്രീ ആയിട്ട് വാ.,”
പാർവണ അമ്മയുടെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ടുകൊണ്ട് വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യം പകർന്നു നൽകി.
അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ അമ്മയ്ക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി. ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളോടെയും അതിലേറെ പ്രാർത്ഥനകളോടെയും ഞങ്ങൾ ആ കാറിലേക്ക് കയറി. വണ്ടിയുടെ എഞ്ചിൻ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തപ്പോൾ, ഉമ്മറത്തെ പവിഴമല്ലി മരത്തിൽ നിന്നും കാറ്റത്ത് കുറച്ചു പൂക്കൾ മുറ്റത്തേക്ക് കൊഴിഞ്ഞുവീണു. അനഘ ചേച്ചിയുടെ പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യത്തെ ചുവടുവെപ്പായി, പത്തനംതിട്ടയിലെ ആ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി ഞങ്ങളുടെ കാർ ഗേറ്റ് കടന്ന് മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.
തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്നും തുടങ്ങിയ യാത്ര കൊല്ലം പിന്നിട്ടപ്പോഴേക്കും ഉച്ചയോടടുത്തിരുന്നു. രാവിലെ മുതൽ കാറിലിരുന്നതിന്റെ ചെറിയൊരു ക്ഷീണവും വിശപ്പും എല്ലാവർക്കും ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട്, വഴിയിലുള്ള നല്ലൊരു ഹോട്ടലിൽ കയറി ഞങ്ങൾ ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ഭക്ഷണമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വലിയൊരു ഉന്മേഷത്തോടെ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു.
പത്തനംതിട്ടയുടെ അതിർത്തികളിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ തന്നെ പ്രകൃതിയുടെ ഭാവം പാടേ മാറിയിരുന്നു. പാലക്കാടിന്റെ പരന്നുകിടക്കുന്ന നെൽപ്പാടങ്ങളിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു പത്തനംതിട്ടയുടെ സൗന്ദര്യം. വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞു പോകുന്ന പാതകൾക്കിരുവശവും ആകാശം മുട്ടെ വളർന്നുനിൽക്കുന്ന റബ്ബർ മരങ്ങൾ. തണുത്ത കാറ്റിൽ റബ്ബറിലകൾ കൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന റോഡുകളിലൂടെയുള്ള ആ യാത്ര വല്ലാത്തൊരു അനുഭവം
തന്നെയായിരുന്നു. ദൂരെ കോടമഞ്ഞണിഞ്ഞ മലനിരകളും, അതിനിടയിലൂടെ വെള്ളിനൂലുപോലെ ഒഴുകുന്ന പമ്പാനദിയും ആ നാടിന് വല്ലാത്തൊരു വന്യതയും ശാന്തതയും നൽകിയിരുന്നു.
റാന്നിയിലേക്ക് അടുക്കുന്തോറും പച്ചപ്പിന്റെ കട്ടി കൂടിവന്നു. കയറ്റങ്ങളും ഇറക്കങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഗ്രാമവഴികൾ. കാറിനുള്ളിലേക്ക് അടിച്ചുകയറുന്ന കാറ്റിന് കുരുമുളകിന്റെയും കാട്ടുപൂക്കളുടെയും നേർത്ത ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. വെയിൽ താഴ്ന്നുതുടങ്ങിയ ആ സമയത്ത്, മരക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന സൂര്യപ്രകാശം റോഡിൽ സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള പാടുകൾ വീഴ്ത്തിയിരുന്നു. പുറത്തെ ആ കാഴ്ചകൾ കണ്ട്, പ്രകൃതിയുടെ ആ ഭംഗി ആസ്വദിച്ച് വലിയൊരു മൗനത്തിലായിരുന്നു പാർവണയും അമ്മയും.
റാന്നിയിലെ ഒരു ചെറിയ കവലയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ വണ്ടി ഒതുക്കി നിർത്തി. ഇനി എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടതെന്ന് കൃത്യമായി അറിയണമായിരുന്നു. അവിടെയൊരു പഴയ ചായക്കടയുണ്ടായിരുന്നു. കാറിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി ഞാൻ ആ കടയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. വലിയ തിരക്കൊന്നുമില്ലാത്ത ആ കടയിൽ പ്രായമുള്ള ഒരാൾ നിന്ന് ചായ അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”ചേട്ടാ…”
ഞാൻ വളരെ മര്യാദയോടെ വിളിച്ചു.
“ഈ ശേഖരന്റെ വീട് എവിടെയാണെന്ന് അറിയാമോ? ആ വഴിയൊന്ന് പറഞ്ഞുതരാമോ?”
ചായ അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഗ്ലാസ്സ് താഴെ വെച്ച് അയാൾ എന്നെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. പിന്നെ ചെറിയൊരു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
”ഏത് ശേഖരൻ? ഈ കൃഷിയൊക്കെ ചെയ്ത് ഹോൾസെയിൽ ആയിട്ട് കൊടുക്കുന്ന ശേഖരൻ ആണോ?”
”അതെ ചേട്ടാ, ആ ശേഖരൻ തന്നെ. അങ്ങോട്ടേക്കുള്ള വഴിയൊന്ന് പറഞ്ഞുതരാവോ,”
ഞാൻ ഒരു ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി.
”അത് ദാ ഈ കാണുന്ന വഴിയിലൂടെ നേരെ പോയാൽ മതി,”
അയാൾ കടയ്ക്ക് മുന്നിലൂടെ പോകുന്ന ചെറിയ ടാർ റോഡിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഈ വഴി നേരെ പോകുമ്പോ വലിയൊരു ഇറക്കം കാണാം. ആ ഇറക്കം ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോൾ വലത്തോട്ടൊരു ചെറിയ വഴിയുണ്ട്. അതിലേ തിരിഞ്ഞ് കുറച്ചു മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോ ഒരു ചെറിയ പാലം കാണാം. ആ പാലം കഴിഞ്ഞാൽ ഇടതുവശത്ത് കാണുന്ന വലിയ ഇരുമ്പ് ഗേറ്റുള്ള വീടാണ് ശേഖരന്റേത്. അവിടെ പോയി ചോദിച്ചാൽ മതി.”
”ശരി ചേട്ടാ,”
എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ തിരികെ കാറിലേക്ക് നടന്നു.