എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുന്നില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും മനുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൻ കുറച്ചുനേരം തലകുനിച്ചിരുന്ന ശേഷം പതിയെ ചോദിച്ചു.
“അപ്പോൾ… ഞാൻ ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം, സ്റ്റിഫി?”
സ്റ്റിഫിയ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു.
പറയാൻ പോകുന്ന വാക്കുകളുടെ ഭാരം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
“ഒന്നുകിൽ… നമ്മൾ പിരിയാം.”
അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
“അല്ലെങ്കിൽ… എന്നെ എന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കണം.”
ആ വാക്കുകൾ മനുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ കത്തി കുത്തിയതുപോലെയായിരുന്നു.
അവൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
പുറത്ത് ഇരുട്ട് കനത്തിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അവസാനം കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“ഞാൻ നിന്നെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു.
“എന്റെ എടുത്തുചാട്ടങ്ങളും… എന്റെ തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങളും… നമ്മുടെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചു.”
സ്റ്റിഫിയ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ഇനി നിന്നെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ എനിക്ക് അവകാശമുണ്ടോ എന്നുപോലും അറിയില്ല.”
ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ട് മനു പറഞ്ഞു.
“ശരി…”
ആ ഒറ്റ വാക്ക് കേട്ടതും സ്റ്റിഫിയ തല ഉയർത്തി.
“ഞാൻ നിന്നെ തടയുന്നില്ല. നീ നിന്റെ തീരുമാനമനുസരിച്ച് ജീവിച്ചോളൂ.”
അവൻ വീണ്ടും നിർത്തി.
“പക്ഷേ… ഈ സമൂഹത്തിനുമുന്നിൽ… ഞാൻ തന്നെയായിരിക്കും നിന്റെ ഭർത്താവ്. അത്രമാത്രമാണ് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്.”
മുറിയിലാകെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.
സ്റ്റിഫിയ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കിനിന്നു.
പിന്നീട് പതിയെ തലയാട്ടി.
“ശരി… ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു.”
അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.
അതേസമയം, മനുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കാരണം, ആ രാത്രിയിൽ അവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരു ഭാര്യയെ മാത്രമായിരുന്നില്ല…
സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട പ്രതീക്ഷയെയായിരുന്നു.