ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഹംസയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. പുറത്തേക്ക് അത് സാധാരണ സന്തോഷമായി തോന്നിയെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ അവൻ ആഹ്ലാദിക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം, ഇതെല്ലാം അവരുടെ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു.
ഹംസ ഉടൻതന്നെ മറ്റൊരു ബിയർ കൂടി ഓർഡർ ചെയ്തു.
മനു ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി ഗ്ലാസുകൾ കാലിയാക്കാൻ തുടങ്ങി. അതേസമയം, ബാലൻ അവരുടെ കൂടെയിരുന്ന് സ്റ്റിഫിയയെക്കുറിച്ച് ഇല്ലാത്ത കഥകൾ ഓരോന്നായി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഓരോ വാക്കും മനുവിന്റെ മനസ്സിൽ വിഷം പോലെ പടർന്നു. ബിയറിന്റെ ലഹരിയും ആ കള്ളക്കഥകളും ചേർന്നപ്പോൾ അവന്റെ ബോധം പതിയെ നഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.
ഒടുവിൽ മനുവിന് എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായി.
ഹംസയും ബാലനും ചേർന്ന് അവനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ഒരു ഓട്ടോയിൽ കയറ്റി.
സ്വന്തം ഭാര്യയെക്കുറിച്ച് അപവാദം പറഞ്ഞ ഒരാളോട് നേരിട്ട് ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യം പോലും അപ്പോഴേക്കും മനുവിന് നഷ്ടമായിരുന്നു.
വഴിമധ്യേ ഹംസ തന്റെ വീടിന്റെ മുന്നിൽ ഇറങ്ങി.
“ബാലാ… മനുവിനെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി വിട്ടേക്ക്.”
അതും പറഞ്ഞ് ഹംസ അവിടെ ഇറങ്ങി.
ബാലൻ മനുവിനെയും കൊണ്ട് ഓട്ടോയിൽ അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ വീട് പൂട്ടിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. മനുവിനെ ഓട്ടോയിൽ നിന്ന് ഇറക്കി വരാന്തയിൽ കിടത്തിയ ശേഷം ബാലൻ അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി.
അതേസമയം ഹംസ യൂസഫിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു.
“സാർ പറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലാം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.”
യൂസഫിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുചിരി വിരിഞ്ഞു.
“ഹ്മ്മ്… ഗുഡ്. ഇനി ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”
ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത ശേഷം അയാൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
ഇതൊന്നും അറിയാതെ സ്റ്റിഫിയ യൂസഫിന്റെ വീട്ടിലെ അടുക്കളയിൽ ജോലിത്തിരക്കിലായിരുന്നു.
അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്ന യൂസഫ് അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“സ്റ്റിഫിയ… ജോലി കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ. ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം. സമയം ആറാകാറായില്ലേ. മനുവിന് ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്കാണ് ജാമ്യം കിട്ടിയതെന്ന് ഹംസ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൻ നിന്നെയും കാത്തിരിക്കുകയായിരിക്കും.”
അത് കേട്ടതും സ്റ്റിഫിയയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു.
“ശരി സാർ.”
എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ വേഗത്തിൽ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
എന്നാൽ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവളെ കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു.
വരാന്തയിൽ മദ്യലഹരിയിൽ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന മനുവിനെ കണ്ട നിമിഷം, അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന സന്തോഷം തകർന്നുവീണു.
അതിന് പകരം നിരാശയും ദേഷ്യവും മാത്രം ബാക്കിയായി.
അവൾ പതിയെ വീടിനകത്തേക്ക് കയറി, സങ്കടത്തോടെ ഹാളിലെ സോഫയിൽ ഇരുന്നു. വരാന്തയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, ഒരു ബോധവുമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന മനുവിനെയാണ് അവൾ കണ്ടത്.
‘മനുവിന് ഒരു മാറ്റവും ഉണ്ടായില്ലല്ലോ…’ എന്ന ചിന്ത അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയ നിമിഷം, നിരാശ
അവളെ കീഴടക്കി. അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ഇത് കൂടുതൽ ഒഴുക്കോടെയും വികാരഭരിതമായും ഇങ്ങനെ എഴുതാം:
ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും സമാധാനം എന്താണെന്ന് സ്റ്റിഫിയ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പേരിന് മാത്രമായിരുന്നു അവർ ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്നത്. ഒരു ഭാര്യയെന്ന നിലയിൽ അർഹിക്കുന്ന സ്നേഹമോ കരുതലോ പരിഗണനയോ ഒന്നും മനുവിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നില്ല.
ഒരു അമ്മയാകണമെന്ന ആഗ്രഹം അവളുടെ മനസ്സിലുമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതും യാഥാർഥ്യമാകാതെ ഒരു സ്വപ്നമായി മാത്രം അവശേഷിച്ചു.
“ഇത്രയും അനുഭവിക്കാൻ മാത്രം ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്, ദൈവമേ…”
അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
മനു ജയിലിൽ പോയ ദിവസം മുതൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ കരയാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കുറച്ചുനേരം സോഫയിൽ ഇരുന്ന് കരഞ്ഞശേഷം, മനസ്സ് കടുപ്പിച്ച് അവൾ എഴുന്നേറ്റു. വരാന്തയിൽ ബോധമില്ലാതെ കിടന്നിരുന്ന മനുവിനെ ഏറെ പാടുപെട്ട് വലിച്ചിഴച്ച് ഹാളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന് കിടത്തി. ശേഷം വീടിന്റെ വാതിൽ അടച്ച് അവൾ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.