“ചേച്ചി, ചായ
വങ്ങിയിട്ടുണ്ട്… ചൂടോടെ കുടിച്ചോ,”
രണ്ടു ഗ്ലാസ്സ് ചായയുമായി അവൻ വേദുവിന് നേരെ നീട്ടി.
“തങ്ക്സ് ഡാ,”
അവൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ അജു തന്റെ കോളേജ് വിശേഷങ്ങളും തൃശൂരിലെ കഥകളും പറഞ്ഞ് അവളെ ചിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വേദുവിന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ നെഞ്ചിലെ ആ ഭാരത്തിലായിരുന്നു.
ഇത്രയും നേരം തോന്നിയ വേദനയും അസ്വസ്ഥതയും അവൾ അജുവിൽ നിന്നും മറച്ചുവെച്ചു. അഞ്ചുപത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ബസ്സ് വീണ്ടും ഹോൺ അടിച്ചപ്പോൾ രണ്ടുപേരും തിരികെ ബസ്സിലേക്ക് കയറി.
സ്ലീപ്പർ ബെഡിലേക്ക് കയറി കിടന്നതും ഹെൽപ്പർ വന്നു ലൈറ്റുകൾ അണച്ചു. ബെഡിലെ ചെറിയ ഡിം ലൈറ്റ് മാത്രം ബാക്കിയായി. ചുറ്റുമുള്ള കർട്ടൻ വലിച്ച് അടച്ചതോടെ ആ ചെറിയ വിസ്താരത്തിൽ അവരും അവരുടെ ശ്വാസവും മാത്രമായി.
അജു ഫോണെടുത്ത് വേദുവിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“ചേച്ചി… ഉറക്കം വരുന്നില്ലെങ്കിൽ ഒരു പടം കണ്ടാലോ?”
“നിനക്ക് ഉറക്കം ഒന്നുമില്ലേടാ ചെറുക്കാ? നാളെ , കോളേജിൽ പോകേണ്ടതല്ലേ?”
വേദു കള്ളദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“എന്റെ ചേച്ചി… സൺഡേ ആരെങ്കിലും കോളേജിൽ പോവുമോ? നാളെ ഫുൾ ഡേ റസ്റ്റ് ആണ്! പോരാത്തതിന് കൂടെ ഇതുപോലെ ഒരു ഭംഗിയുള്ള ചേച്ചി ഉള്ളപ്പോൾ ആരെങ്കിലും ഉറങ്ങുമോ?”
അവൻ കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ചെവിയിൽ നിന്നും ഒരു എയർപോഡ് എടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
വേദു കൂടുതൽ വാദിക്കാൻ പോയില്ല. അവൾ ഒരു എയർപോഡ് ചെവിയിൽ വെച്ചു. അവൻ ഫോൺ ബെഡിന്റെ നടുവിൽ ചാരിവെച്ച് ഒരു പടം പ്ലേ ചെയ്തു.
എന്നാൽ സിനിമ മുന്നോട്ട് പോകുംതോറും വേദുവിന് കിടക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി. നെഞ്ചിലെ പാൽ കെട്ടിനിന്ന് വേദന അടിവയറ്റിലേക്ക്
വരെ പടരുന്നതുപോലെ തോന്നി.
വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ മുലക്കാമ്പുകൾ തടിച്ച് വിങ്ങി, കുർത്തയിൽ ചെറിയ ഈർപ്പം പടരുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ അവൾ അസ്വസ്ഥതയോടെ തിരിഞ്ഞുമറിഞ്ഞു കിടന്നു.
അവസാനം സഹിക്കാൻ പറ്റാതെ വന്നപ്പോൾ അവൾ അജുവിന്റെ തോളിൽ പതുക്കെ വിരൽ കൊണ്ട് തട്ടി.
“അജു…”
അവൻ എയർപോഡ് ഊരി, അവളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“എന്താ ചേച്ചി??”
തന്റെ ആകെ തളർന്ന മുഖവും, വിങ്ങി നിൽക്കുന്ന ശരീരവും കണ്ടാൽ അവൻ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന് കരുതി അവൾ ഒരു നിമിഷം ശങ്കിച്ചു നിന്നു.
“അജു… എനിക്ക്… എനിക്കൊന്നു ടോയ്ലെറ്റിൽ പോകണം,”
വേദു പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
“അതെന്താ ചേച്ചി… കുറച്ചു മുന്നേയല്ലേ ഹോട്ടലിൽ ഇറങ്ങി പോയത്?”
അവൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അതെ… പക്ഷേ, ഇപ്പോഴും ഭയങ്കരമായി തോന്നുന്നുടോ. സഹിക്ക്യാൻ പറ്റുന്നില്ല,”
അവൾ കള്ളം പറഞ്ഞു.
“ഇനിയിപ്പോ എന്താ ചെയ്യാ… ഇവിടെയൊന്നും ബസ്സ് നിർത്താൻ സ്റ്റോപ്പ് ഇല്ലല്ലോ,”
അജു നെറ്റി ചുളിച്ചു.
“ടാ… നീ ആ ബസ്സിലെ ചേട്ടന്മാരോട് ഒന്ന് പോയി ചോദിക്കാമോ? എനിക്ക് മടിയാ…”
അവൾ അപേക്ഷിക്കുന്ന മട്ടിൽ പറഞ്ഞു.
“ഇതിനൊക്കെ എന്തിനാ ചേച്ചി ഇങ്ങനെ മടിക്കുന്നത്? ഒരു മിനിറ്റ്, ഞാൻ പോയി ചോദിച്ചിട്ട് വരാം,”
അജു വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് കർട്ടൻ മാറ്റി താഴേക്ക് പോയി.
കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം അവൻ തിരികെ വന്നു കർട്ടൻ അടച്ചിട്ട് ബെഡിലേക്ക് കയറി.
“ചേച്ചി… അവർ പറഞ്ഞു ഇനി ബാംഗ്ലൂർ ടോൾ എത്തുന്നത് വരെ പബ്ലിക് ടോയ്ലെറ്റുകൾ ഒന്നുമില്ലെന്ന്. അത്യാവശ്യമാണെങ്കിൽ വഴിയിൽ നിർത്താം, പക്ഷെ ഇരുട്ടത്ത് കാട്ടുപാതയാണ്. പെട്ടെന്ന് വരണമെന്ന് പറഞ്ഞു. “
“ഞാനെങ്ങനെയാ ചെർക്കാ വഴിയിൽ…?? “”
“അല്ലാ…ഞാൻ എനിക്കാണെന്നാ പറഞ്ഞെ…അതാ…”
“ഹോ…ഫ്ഫ്…ഇനി എന്ത് ചെയ്യും…”
“ ചേച്ചിക്ക് കുറച്ചു സമയം ഹോൾഡ് ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ?”
അവന്റെ വിനയവും കരുതലും കണ്ടപ്പോൾ വേദുവിന് സത്യം പറയാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇനിയും കള്ളം പറഞ്ഞാൽ അത് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാകും.
“ടാ… അത്… ടോയ്ലെറ്റിൽ പോകാനല്ല,”
അവൾ തലതാഴ്ത്തി, വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ? എന്താ ചേച്ചി പ്രശ്നം? എന്നോട് പറ,”