അവൻ താഴേക്ക് നീക്കി. പാൽ അവളുടെ കഴുത്തിലേക്കും മുലകളിലേക്കും ഒഴിച്ചു. കറുത്ത മുലക്കാമ്പുകളിൽ വെളുത്ത തുള്ളികൾ തങ്ങി. അവൻ കൈകൊണ്ട് അത് തടവി.
പാൽ അവളുടെ വയറ്റിലേക്കും തുടകളിലേക്കും ഒഴുകി. അവളുടെ നഗ്നമായ ശരീരം മുഴുവൻ പാലിന്റെ മണവും നനവും നിറഞ്ഞു.
വേദു കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അവനെ നോക്കി. മുഖത്ത് പാൽ ഒഴുകിക്കൊണ്ട് അവൾ ചിരിച്ചു. അജു തളർന്ന് അവളുടെ അരികിൽ കിടന്നു. രണ്ടുപേരുടെയും ശ്വാസം കനത്തിരുന്നു.
ബസ്സ് മുന്നോട്ട് പായുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് മഴ തുടർന്നു.
അവർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കിടന്നു. വേദുവിന്റെ മുഖത്തും ദേഹത്തും പാൽ ഉണങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അജു അവളുടെ മുടിയിൽ കൈവെച്ച് തലോടി. വേദു അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല വെച്ചു.
രണ്ടുപേരും തളർന്ന്, സുഖത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളോടെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
ബസ്സ് ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് അടുക്കുമ്പോഴേക്കും അവർ ഇപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു. പുതപ്പ് അവരെ മൂടിയിരുന്നു. പുറത്തുള്ള ലോകം അവരെ അറിഞ്ഞില്ല. ആ രാത്രി അവരുടെ മാത്രമായിരുന്നു.
——————-
ബാംഗ്ലൂരിന്റെ അതിർത്തികളിൽ ബസ്സ് കടന്നപ്പോൾ ജീവനക്കാരൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞ ബഹളം കേട്ടാണ് വേദു പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്നത്. തലച്ചോറിൽ ഇപ്പോഴും കാമത്തിന്റെ ലഹരിയും ക്ഷീണവും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ ഇരുവരുടെയും ദേഹത്ത് നഗ്നത മറയ്ക്കാൻ വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം കർട്ടൻ ആരങ്കിലും വലിച്ച് തുറക്കുമോ എന്ന ഭയത്തോടെ അവൾ ധൃതിയിൽ കിടക്കയിൽ കിടന്ന വസ്ത്രങ്ങളെടുത്ത് ശരീരത്തിലേക്ക് വരിഞ്ഞു മുറുക്കി.
അപ്പോഴേക്കും അജുവും വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
വേദു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ അജു തൻ്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു ചെറിയ കടലാസ് കഷ്ണം പുറത്തെടുത്തു. അവൻ അത് വേദുവിന്റെ കുർത്തയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കൈകടത്തി, അവളുടെ ബ്രായുടെ ഇടയിൽ ഭദ്രമായി തിരുകിവെച്ചു.
എന്നിട്ട് അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിലേക്ക് ആഞ്ഞു അമർന്ന് ഒന്നുക്കൂടി
ചപ്പി വലിച്ചു….
ശേഷം അവളുടെ കാതോരം ചേർന്നുനിന്നു അവൻ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു:
“എന്റെ നമ്പർ ഇതിലുണ്ട്… പാല് നിറഞ്ഞിട്ട് പേപ്പർ നനയാതെ നോക്കണേ… പിന്നെ വിളിക്കാൻ മറക്കരുത്. ചേച്ചിയെ അനുഭവിച്ചു കൊതി തീർന്നിട്ടില്ല എനിക്ക്…”
അവന്റെ ആ കുസൃതി നിറഞ്ഞ വർത്തമാനം കേട്ട് വേദു അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൾ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് അവന്റെ കവിളിൽ ഒരു ചുംബനം കൊടുത്തു.
അവളുടെ മുടിയും വസ്ത്രങ്ങളും ആകെ അലങ്കോലപ്പെട്ടിരുന്നു. ബസ്സിലെ യാത്രക്കാരെല്ലാം ഓരോന്നായി സ്റ്റോപ്പിലിറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് കാലുകുത്തി. വരുമ്പോൾ ധരിച്ചിരുന്ന അതേ ഇളം മഞ്ഞ കുർത്തയും വെള്ള ലെഗ്ഗിൻസുമായിരുന്നു വേഷം. കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ഹാൻഡ് ബാഗുമുണ്ട്.
ബസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങിയതും അവൾ കൈകൾ ഉയർത്തി അലങ്കോലപ്പെട്ട തൻ്റെ മുടിയിഴകൾ ഒന്നു ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
തുടർന്ന് അവൾ ബാഗിൽ നിന്നും ഫോണെടുത്ത് ശ്യാമിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.
ഒരു റിംഗിൽ തന്നെ ശ്യാം ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.
“വേദൂ… ഇറങ്ങിയോടി?”
“ആഹ് ശ്യാമേട്ടാ… ഞാൻ സ്റ്റോപ്പിൽ ഇറങ്ങി നിൽക്കുകയാ.”
അവൾ താൻ നിൽക്കുന്ന കൃത്യമായ സ്ഥലം പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.
കുറച്ചു മിനിറ്റുകൾക്കകം ശ്യാം കാറുമായി അങ്ങോട്ട് എത്തിച്ചേർന്നു. കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് ഇറങ്ങി വന്ന ശ്യാം അവളുടെ മുന്നിൽ വന്ന് ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ നിന്നു.
“വെൽകം ടു ബാംഗ്ലൂർ ഡിയർ വൈഫ്… എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു യാത്രയൊക്കെ…?”
വേദു തളർച്ചയോടെയും അല്പം പരിഭവത്തോടെയും അവനെ നോക്കി.
“ഡിയർ ഹസ്ബൻഡ്… ആദ്യം എന്നേ ഇവിടുന്നൊന്ന് കൊണ്ടുപോകുമോ…? മനുഷ്യൻ ആകെ വാടി കരിഞ്ഞു…”
“എസി സ്ലീപ്പർ ബസിൽ വന്ന്
ഇങ്ങനെ വാടി കരിയണം എങ്കിൽ കാര്യമായ എന്തോ ഉണ്ടല്ലോ ഭാര്യേ…?”