“അത് പിന്നെ… നീ അത്രയും ദൂരം ഒറ്റയ്ക്ക് വരണ്ടല്ലോടി. നിനക്ക് ഒരു കമ്പനിക്ക്
ആരെങ്കിലും കിട്ടിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി…”
“ഞാനങ്ങു വരട്ടെ… ബാംഗ്ലൂർ ഇറങ്ങുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ കണ്ണു രണ്ടും ഞാൻ കുത്തിപ്പൊട്ടിക്കും നോക്കിക്കോ!”
അവൾ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
“ഛെ… നീ വെറുതെ ചൂടാവല്ലേ പെണ്ണെ! നിനക്കൊരു കമ്പനിക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ? അതിന് അവിടെ വരാൻ പോകുന്നത് ആണാണോ പെണ്ണാണോ എന്ന് നമുക്ക് ഉറപ്പൊന്നുമില്ലല്ലോ…
ഇനി ആണായാൽ തന്നെ എനിക്ക് യാതൊരു പ്രശ്നവുമില്ല! ഇനി നിനക്ക് വലിയ നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ ബസ്സിലെ ആളോട് പറഞ്ഞ് മാറാലോ…”
ശ്യാം തമാശയായി പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങളീ ജന്മത്ത് നന്നാവില്ല ശ്യാമേട്ടാ! ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരട്ടെ…”
എന്നും പറഞ്ഞ് അവൾ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു.
എങ്കിലും വേദുവിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ക്രമാതീതമായി കൂടുകയായിരുന്നു. ശ്യാം പറഞ്ഞതുപോലെ… ആ ബെഡിൽ തനിക്ക് കൂട്ടായി വരാൻ പോകുന്നത് ആരായിരിക്കും? ഒരു പെണ്ണാണോ…
അതോ ഏതെങ്കിലും ആണോ? ആ ചിന്ത അവളുടെ അടിവയറ്റിൽ ഒരു വിറയൽ സൃഷ്ടിച്ചു.
ബസ്സ് പതിയെ മുന്നോട്ട് എടുത്തു. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾ കഴിഞ്ഞ് ബസ്സ് ഓരോ സ്റ്റോപ്പിലും നിർത്താൻ തുടങ്ങി. ഓരോ നിർത്തുമ്പോഴും ആളുകൾ കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടിയിലെ കാലിയായ ബെഡുകൾ ഓരോന്നായി നിറഞ്ഞു.
അവസാനത്തെ സ്റ്റോപ്പും എത്തി. ഇനി വണ്ടി നേരെ ബാംഗ്ലൂർ എത്തിയേ നിർത്തു.
പെട്ടെന്നാണ് വേദുവിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള ഗോവണിയിലൂടെ ആരോ മുകളിലേക്ക് പിടിച്ചു കയറുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. അവൾ വേഗത്തിൽ തലയുയർത്തി നോക്കി.
കയറി വന്നയാളെ കണ്ടതും വേദുവിന്റെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി!
അതൊരു ചെറുപ്പക്കാരൻ പയ്യനായിരുന്നു.
കഷ്ടിച്ച് 19 അല്ലെങ്കിൽ 20 വയസ്സ് മാത്രം പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു ചെറുപ്പക്കാരൻ. ജീൻസും ടീഷർട്ടും ധരിച്ച അവൻ ബെഡിനടുത്തേക്ക്
വന്നു.
എന്നാൽ, ആ ഡബിൾ ബെഡിൽ ഇളം മഞ്ഞ കുർത്തയിട്ട്, തടിച്ച മാദക ശരീരത്തോടെ കിടക്കുന്ന വേദുവിനെ കണ്ടതും അവന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതത്തോടെയും വികാരത്തോടെയും വിടർന്നു!
അവൻ ഒന്നു പതറി അവളുടെ പൂർണ്ണതയുള്ള ആ രൂപത്തിലേക്ക് തന്നെ അമ്പരപ്പോടെ നോക്കിനിന്നുപോയി…
ഇതുപോലൊരു ദൂര യാത്രയിൽ താനിരിക്കുന്ന സീറ്റിൽ ഇതുപോലൊരു മാദക ചരക്കിനെ കണ്ടാൽ ഏതൊരു ആണിന്റെ മനസ്സിലും വരുന്ന ഒരേ ശബ്ദം…
“ മോനെ….
മനസ്സിൽ. ലഡ്ഡു പൊട്ടി. എന്നായിരിക്കും
അവന്റെ കാര്യത്തിലും അത് തന്നെ ആയിരുന്നു അവസ്ഥ
കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കോർത്ത ആ ആദ്യ നിമിഷങ്ങളിൽ, ആ കൊച്ചു പയ്യന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ ആശ്ചര്യവും ഒളികണ്ണുകളിലെ കൗതുകവും വേദു വ്യക്തമായി വായിച്ചെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ചെറുതായൊന്ന് മടിച്ചുനിന്നു. കയ്യിലുള്ള ചെറിയ ട്രാവൽ ബാഗ് ബെഡിന്റെ മൂലയിലേക്ക് വെച്ച്, ചെരുപ്പ് ഊരി പടിയിൽ വെക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഓരോ തവണയും വേദുവിന്റെ ഇളം മഞ്ഞ കുർത്തയ്ക്കുള്ളിലെ ഉയർന്ന മാദക വടിവുകളിലേക്ക് അറിയാതെ തെന്നിമാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ബെഡിലേക്ക് വലിഞ്ഞുകയറി, വേദുവിന് അല്പം അകലം പാലിച്ചുകൊണ്ട് ഭിത്തിയോട് ചേർന്ന് കിടന്നു .
ആ ബെഡിലെ തണുപ്പുള്ള അന്തരീക്ഷത്തിലും രണ്ടുപേർക്കുമിടയിൽ ഒരു ചെറു വിറയൽ പടർന്നു.
ബസ്സിന്റെ എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ മൂളക്കവും ചില്ലുജനലുകളിൽ തട്ടിവിളിക്കുന്ന രാത്രിയുടെ നിഴലുകളും മാത്രം അവിടെ ബാക്കിയായി. ആദ്യത്തെ അരമണിക്കൂർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
വേദു ഫോണിൽ വെറുതെ സ്ക്രോൾ ചെയ്തുകൊണ്ട് കിടന്നു. അവൻ തന്റെ ഹെഡ്ഫോൺ ചെവിയിൽ വെച്ച് പാട്ട് കേൾക്കുന്ന മട്ടിൽ ഇരുന്നെങ്കിലും, അവന്റെ നോട്ടം മുഴുവൻ ഇടയ്ക്കിടെ വേദുവിന്റെ വിരിഞ്ഞ മാറിടങ്ങളിലേക്കും, കുർത്തയുടെ താഴത്തെ
അറ്റത്തിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്ന തടിച്ച തുടകളിലേക്കുമായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് അവന്റെ ഫോണിൽ ചെറിയൊരു ബീപ്പ് ശബ്ദം വന്നത്. അവൻ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി, പിന്നെ തലയുയർത്തി വേദുവിന്റെ ഭാഗത്തുള്ള ചാർജിംഗ് പ്ലഗ്ഗിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെയാണ് മെയിൻ പ്ലഗ്ഗ് ഇരിക്കുന്നത്.