🔻🔻പ്രമോദ്, റഫീക്, കിഷോർ (കിച്ചു), മനീഷ്.. ഇവര് നാലുപേരുമാണ് എന്റെ ചങ്ക് ഫ്രണ്ട്സ്…. ഞങ്ങൾ അഞ്ചുപേരിൽ റഫീക് മാത്രമാണ് മദ്യം കൈകൊണ്ട് തൊടാത്തത്… എന്നിട്ടും ഞാനവനെ കാവാലത്തേക്ക് ഓട്ടം പോകാൻ വിളിക്കാതിരുന്നത് മറ്റൊന്നുംകൊണ്ടല്ല… ഇന്ന് ഉത്സവം നടക്കുന്ന ശ്രീ.മഹേശ്വര ശിവ ക്ഷേത്രത്തിൽ അവന്റെ പെങ്ങൾ റസിയയുടെ എന്തോ ഒരു ക്ലാസിക്കൽ ഡാൻസുണ്ട്, അത് കാണാൻ വേണ്ടി നിൽക്കുകയാണ് അവൻ, റസിയ എന്നുപറഞ്ഞാൽ അവന് അത്രയ്ക്ക് ജീവനാണ്.. ^^അവനുമാത്രമല്ല ഞങ്ങൾക്കും അങ്ങനെതന്നെയാണ് കേട്ടൊ…^^
********
കാവാലത്ത് കെട്ടിച്ചുവിട്ട എന്റെ അച്ഛന്റെ സഹോദരി കല്യാണി ചിറ്റയും ഭർത്താവ് ദേവനും (എന്റെ മാമൻ) തമ്മിലുള്ള കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് 5 വർഷം കാത്തിരുന്നിട്ടാണ് ചിറ്റക്ക് ഒരു മകൻ ജനിച്ചത്, എനിക്ക് 8 വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് അവൻ ജനിക്കുന്നത് പേര് ദക്ഷൻ ദേവ്… കുട്ടികൾ ജനിക്കില്ല എന്ന് കരുതിയിരുന്ന ചിറ്റക്ക് 5 വർഷം കഴിഞ്ഞ് ഒരു കുട്ടി ജനിച്ചപ്പോൾ അതിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷിച്ചതും ചിറ്റയും മാമനും തന്നെയായിരുന്നു… പിന്നങ്ങോട്ട് സന്തോഷത്തിന്റെ ദിനങ്ങളായിരുന്നു…, എന്നാൽ ആ സന്തോഷം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല, രണ്ടാമത്തെ വയസ്സിൽ നിമോണിയ ബാധിച്ച് അവൻ കല്ല്യാണി ചിറ്റയേയും മാമനേയും എന്നന്നേക്കുമായി വിട്ടുപിരിഞ്ഞുപോയി.. അവന്റെ വിയോഗം ചിറ്റയേയും മാമനേയും ഒരുപാട് തളർത്തി… അവരുടെ ദോഷംകൊണ്ടാണ് ജനിച്ച മകൻ മരണത്തിന് കീഴടങ്ങിയതെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിച്ച മാമനും ചിറ്റയും അതിന് സേഷം ഒരു കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി ശ്രെമിച്ചില്ല… ഞാനായിരുന്നു അവരുടെ ഏക ആശ്വാസം….
അങ്ങനെ അവരുടെ നിർബന്ധംകൊണ്ടാണ് പത്താംക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് +1ഉം +2ഉം അവിടെ ചേരൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത്..
എന്നാൽ… എന്നെ വിട്ടുപിരിയാൻ എന്റെ ചങ്ക് ഫ്രണ്ട്സിനും എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിനെ വിട്ടുപിരിയാൻ എനിക്കും മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല… അങ്ങനെ വന്നപ്പോൾ ചിറ്റയോടും മാമനോടും ഞാനൊരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെട്ടു…
““എന്റെ കൂട്ടുകാരും എന്റെകൂടെ ഇവിടെ നിന്ന് പഠിച്ചോട്ടെ””” എന്ന്…, ഞാനാവശ്യപ്പെട്ട ആ കാര്യത്തിന് അവർ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതം മൂളി..
പിന്നെ പറയാനുണ്ടൊ പുകില്.. 😄 അടി, പൊക, വെള്ളപൊക്കം..
എല്ലാ മൈരന്മാരും ഇങ്ങ് പോന്നു…
പക്ഷെ റഫീക്കിന് അവന്റെ കുഞ്ഞിപെങ്ങളെ വിട്ട് പിരിഞ്ഞുനിൽക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു അതുകൊണ്ട് അവൻമാത്രം വന്നില്ല… (അതുകൊണ്ടെന്ത അവൻ പഠിച്ച് ഒരു നിലയിലുമായി😄 സന്തോഷം)
അങ്ങനെ…. ഞാനും, പ്രമോദും, മനീഷും, കിച്ചു എന്ന കിഷോറും കാവാലം SVHSS സ്കൂളിൽ +1ഉം +2ഉം ചേർന്നു….
(ബാക്കി ഇനി സമയപോലെ പറയാം)🔺🔺
******
മനീഷിനോട് സംസാരിച്ച് ഫോൺ കട്ടാക്കിയസേഷം എന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യം തോന്നിയ ആ പിടികിട്ടാത്ത സംശയങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ എന്റെ മനസ്സ് വെമ്പി…
എന്റെ ആ സംശയങ്ങൾക്കൊക്കെ ഉത്തരം കിട്ടണമെങ്കിൽ അനഘയോട് ചോദിച്ചെങ്കിൽ മാത്രമെ നടക്കു എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി—-
ഞാൻ അനഘയുടെ നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തു..
അനഘ: ““എന്താട.?”” ഫോൺ എടുത്തതും അവൾ ചോദിച്ചു..
ഞാൻ: നീയൊന്ന് പുറത്തോട്ടുവന്നെ..””
അനഘ: “എന്താട.? എന്തുപറ്റി””
ഞാൻ: “അത് പറയാൻ വേണ്ടിയല്ലെ നിന്നോടിങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങിവരാൻ പറഞ്ഞെ”” സ്വല്പം ഗൗരവത്തിലാണ് ഞാനത് പറഞ്ഞത്..
അനഘ: “ഓഹ്… വരുവ”” അവളത്രേം പറഞ്ഞതും ഞാൻ ഫോൺ കട്ടാക്കി..
ഒരു രണ്ട് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞതും… അവൾ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു,,,, ഞാൻ വണ്ടിയുടെ സൈഡിൽ നിന്നും പതിയെ വണ്ടിയുടെ ഫ്രണ്ടിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു..
എന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം സ്വല്പം ഗൗരവമേറിയതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അനഘ..
“എന്താട… വല്ല്യ ഗൗരത്തിലാണല്ലൊ നിൽപ്പ്.? ഏ.! എന്തുപറ്റി””” എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നപാടെ കൈ ചുരുട്ടി എന്റെ വയറിൽ പതിയെ ഒന്ന് കുത്തികൊണ്ട് അനഘ എന്നോട് ചോദിച്ചു..
““അതിലും വലിയ ഗൗരവമുള്ള കാര്യമാണല്ലൊ ഇവിടെ നടക്കുന്നെ”” അതേ മുഖഭാവത്തോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു..