“ അല്ലങ്കിൽ നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് അവളുടെ സൈക്കിൾ എടുത്തുകൊണ്ട് പോ… കടക്ക് മുന്നിൽ ലോക് ചെയ്ത് വച്ചാൽ മതി…” അവള് ഒരു ഉപായം പോലെ പറഞ്ഞു…
അവനും അതാണ് നല്ലത് എന്ന് തോന്നി….
ഇന്ന് അവള് പോകുന്നില്ലാലോ… എപ്പോൾ കുഴപ്പം ഇല്ല….
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞതും അവൻ രേവതിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു സൈക്കിൾ ആയി പുറപ്പെട്ടു…
കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ആണ് സൈക്കിൾ ചവിട്ടുന്നത് അതിൻ്റേത് ആയ ചെറിയ ബുദ്ധിമുട്ടും അവന് തോന്നി…ചെറുതായി കുളിരുന്നുണ്ട്…പനികോൾ ആണോ എന്തോ….
പോകുന്ന വഴിയിൽ അവൻ കാവിനെ ഒരു നോക്ക് നോക്കി….മരിച്ച ആൾ കിടന്ന് സ്ഥലം എന്ന് പോലും പറയാത്ത വിധം അവിടെ മാറിയിരുന്നു…. എല്ലായിടവും ഇല കൊണ്ട് മൂടപെട്ടിരിക്കുന്നു…
കാവിൻ്റെ മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോൾ തന്നെ വല്ലാത്ത മൂകത ആണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്… ഒരു നെഗറ്റീവ് എനർജി വന്ന് മൂടുന്ന പോലെ…
അവൻ സൈക്കിൾ ചവിട്ടും തോറും ആ കാവ് അവനിൽ നിന്നും അകന്ന് പിന്നിലേക്ക് പോകുന്നത് അവൻ കണ്ണാടിയിൽ കൂടെ നോക്കി കൊണ്ട് ഇരുന്നു….
കാവ് കഴിഞ്ഞതും ഒരു ശക്തി അവനിലേക്ക് വന്ന് നിറയുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി… ചിലപ്പോൾ മനസിന് ആശ്വാസം തോന്നിയിട്ട് ആകാം…
അവൻ ജീപ്പിൽ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വന്ന വഴികൾ ഓർത്ത് എടുത്ത് കൊണ്ട് കുറച്ച് നിമിഷം കൊണ്ട് തന്നെ അവൻ അടിവാരത്ത് എത്തി ചേര്ന്ന്…സൈക്കിൾ ലോക് വച്ചതും അവന് പോകേണ്ട ബസ് പൊടി പറപ്പിച്ച് അവിടേക്ക് എത്തിയിരുന്നു…
സമയം കളയാതെ ബസിലേക്ക് ചാടി കയറി അവൻ പട്ടണത്തിലേക്ക് ടിക്കെറ്റ് എടുത്ത് സീറ്റിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നു…..
**********
അര മണിക്കൂർ കൊണ്ട് അവൻ പട്ടണത്തിലേക്ക് എത്തി….അവൻ ചുറ്റും നോക്കി ആകെ ബഹളമയം വണ്ടികൾ എല്ലാം തിരക്കിട്ട് ഓട്ടം…
ശാന്തതയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും തന്നെ അശന്തതയുടെ മുന്നിലേക്ക് വലിച്ചു എറിഞ്ഞു എന്ന് അവന് തോന്നി…
“ ചേട്ടാ ഈ നഗ്യാടിയിലേക്ക് പോകേണ്ട ബസ്….” അവൻ അടുത്ത് കൂടെ പോയ ഒരു ചേട്ടനോട് ചോദിച്ചു….
അയാള് കുറച്ച് ദൂരെ ഉള്ള ഒരു ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പ് ചൂണ്ടി കാണിച്ചു ധൃതിയിൽ കടന്ന് പോയി….
അവൻ അയാള് നോക്കി അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു… സ്റ്റോപ്പിൽ അധികം ആൾ ഇല്ല…
പോകണ്ട സ്ഥലത്തെ ബോർഡ് നോക്കി ഒരു ബസ് കണ്ട് പിടിച്ചു അതിലേക്ക് അതിലേക്ക് കയറി…
ബസിൽ കയറി ഇരുന്നതും അവൻ്റെ അടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന ഏകദേശം ഒരു യുവാവ് അവൻ്റെ അടുത്തായി ഇരിക്കുന്ന യുവാവിനെ മഹി നോക്കി…
കാവി വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരാൾ…. ഏറിയാൽ ഇരുപത്തി എട്ട് ഒക്കെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു രൂപം… തലമൊട്ട അടിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട് കാലിൽ തടി കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ചെരുപ്പ്… കയ്യിൽ എന്തോ തടികൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച മുത്തുകൾ എന്ന് തോന്നിക്കും വിധം ഉള്ള ഒരു മാല ജപിച്ച് കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നു…എന്തൊക്കെയോ ഉരുവിട്ടു കൊണ്ട് ഓരോ മുത്തുകളും പിന്നിലേക്ക് നീക്കി വിടുന്നത് അവൻ ഒരു കൗതുകത്തോടെ നോക്കി… ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ ഏതോ സന്യാസി ആണ് അവന് ബോധ്യപ്പെട്ടു…
ആ സന്യാസി യുവാവ് ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ നോക്കി ഉരുവിട്ടു ഇരിക്കുന്ന തിരക്കിൽ ആണ്…
വണ്ടി കുറച്ച് മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയതും മുൻപിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കണ്ടക്ടർ അവൻ്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തി…..
കണ്ടക്ടർ വന്നതും പോകേണ്ട സ്ഥലവും പറഞ്ഞു ടിക്കെറ്റ് എടുത്ത് തിരിഞ്ഞതും അടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന സന്യാസി തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് അവൻ കാണുന്നത്…
മഹി അയാള് കണ്ടതും ഒന്ന് ചിരിച്ചു.എന്നാല് അയാള് അതു കണ്ടില്ല എന്ന് മട്ടിൽ പുറത്തേക്ക് നോക്കി…
അതു അവനിൽ ചെറിയ ക്ഷീണം ഉണ്ടാക്കി എങ്കിലും അവൻ ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസം എടുത്ത് അതിനെ മറച്ചു….
“ പോകണ്ട ദൂരവും ലക്ഷ്യങ്ങളും ഒരുപാട് ഉണ്ട് …അതാണ് എങ്കിൽ മുഴുവൻ ഇരുട്ട് മൂടി കിടപ്പ് ആണ് അല്ലേ…”
അടുത്ത് ഇരുന്ന സന്യാസി അവനോട് ചോദിക്കും പോലെ വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കി അവനോട് ചോദിച്ചു…
മഹി ഒരു ആശ്ചര്യത്തോടെ അയാള് നോക്കി….
“ കുറച്ച് കടുപ്പം ആണ് കാര്യങ്ങള്,…ഒന്നിലും അധികം തല ഇടാതെ കണ്ട പല കാര്യങ്ങളും കണ്ണ് അടച്ച് ഇരുട്ട് ആകുക….പല കാര്യങ്ങളും മറക്കുക… അതാണ് നിനക്ക് നല്ലത്….”