ചാരുലത ടീച്ചർ – 8 19അടിപൊളി  

 

“മറ്റേ സാധനോ…അതെന്നതാ മൊതലാളി…എനിക്കങ്ങു കത്തിയില്ല..?

 

വിനയകുലീനനായാണ് മറ്റവന്റെ ചോദ്യം…ഹ്മ്മ്…

 

“ഒന്നുമില്ലടെയ്…ഇപ്പോളത്തെ പിള്ളേരൊക്കെ പറയുകേലേ മറ്റേ തലക്ക് പിറകിൽ കത്തി നിൽക്കുന്ന വെട്ടത്തിനെക്കുറിച്ചു…അഹ് മറ്റേ പ്രഭാവലയം…”

 

“ഓ ഓ…മനസിലായി മനസിലായി…എന്നാപ്പിന്നെ ഞാനങ്ങോട്ടു…”

 

അതും പറഞ്ഞവനങ്ങു പോയി…ഇനിയുദ്ധഭൂമിയിലവശേഷിക്കുന്നത് ഞാനും മിസ്സും മാത്രം….ലവളുടെ വിരലുകളെന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ കിടന്നു ഞെരിഞ്ഞമരുന്നുണ്ടെങ്കിലും എന്തോ പാവം തോന്നുന്നെനിക്ക്…നോക്കിയേ ചുണ്ടൊക്കെ കടിച്ചു പിടിച്ചു പാവമായി ഇരിക്കുന്നത്…പക്ഷേ അതാണ് ഞാൻ ഭയക്കേണ്ടതും…ഈ മിസ്സിനൊരു പ്രശ്നം ഒണ്ടന്നെ…. സരസ്വതിദേവിയെപ്പോലെ ഇരുന്നിട്ട് ഭദ്രകാളിയുടെ സ്വഭാവം കാണിക്കും…

 

——————————————–

 

“താനെന്ത ഇവിടെവന്നു നിൽക്കുന്നെ….. കിടക്കാറായില്ലേ….?

 

“ആഹ് ചേട്ടനോ…. ഞാൻ വെറുതെ വന്നിവിടെ നിന്നന്നേയുള്ളു…”

 

സമയം രാത്രി പതിനൊന്നു മണിയോടടുപ്പിച്ചായിരുന്നു…വെറുതെ ഇരുന്നിട്ടും ഉറക്കം വരാതെയായപ്പോളാണ് വെറുതെയീ ഡോറരികിൽ വന്നു നിന്നത്…നല്ല തണുപ്പുമുണ്ട് പുറത്തേക്ക്…ആകെമൊത്തം ഇരുട്ടാണെങ്കിലും ദൂരെയുള്ള വലിയ വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ പ്രകാശത്തിൽ കുതിർന്നു നിൽക്കുന്നതും നോക്കിനിക്കുമ്പോളാണ് അടുത്ത സീറ്റിലെ പുള്ളിക്കാരൻ പിറകിൽ വന്നു നിന്നത്

 

“അഹ്.. ഞാനൊന്ന് മുള്ളാൻ വേണ്ടി ഇറങ്ങിയതാ…ഏതായാലും താനകത്തേക്ക് കേറിക്കോ…ഈ സമയത്തൊന്നും ഡോറരിൽ ഒറ്റക്ക് നിൽക്കുന്നത് സേഫ് അല്ല…അറിയാല്ലോ ഇന്ത്യൻ റെയിൽവേയാണ്…. “

 

ഒരു ചിരിയോടെ അതും പറഞ്ഞു പുള്ളി കേറിപ്പോയി …

 

ഒന്നുവല്ലേലും പുള്ളി പറഞ്ഞതിലും കാര്യമുണ്ട്…ഈ ചാരി വെച്ചേക്കുന്ന ഡോറിൽ എനിക്കത്ര വിശ്വാസമില്ല…തണുപ്പിന്റെ കഠിന്യം കൂടിവരുന്നതായി തോന്നിയതും ഞാൻ മെല്ലേ അകത്തേക്ക് വലിഞ്ഞു

 

“ഓഹ് മൈര്…. അകത്തിതിലും വല്യ തണുപ്പോ…. “

 

Ac യുടെ തണുപ്പിൽ കൈ രണ്ടും കൂട്ടിത്തിരുമി ഞാനെന്റെ സീറ്റും തേടി നടക്കാൻ തുടങ്ങി…ലൈറ്റ് എല്ലാം ഓഫാണ്.. എന്നാലും സീറ്റ് നമ്പർ എഴുതിയ ചെറിയ ബോർഡിലേക്ക് അടിക്കുന്ന നീല വെളിച്ചത്തെയും കൂട്ടുപിടിച്ചു ഞാൻ നടന്നു

 

എന്റെയൊഴിഞ്ഞ സീറ്റിൽ വന്നിരുന്നതേ ഞാൻ കണ്ടു അടുത്തുള്ള സീറ്റിൽ ട്രെയിനിൽ നിന്നും കിട്ടിയ തലയണയും വെള്ള പുതപ്പും പുതച്ചും ചുരുണ്ടു കൂടി കിടക്കുന്ന ചാരുവിനെ…

 

“ഉറങ്ങിയോ ഈ പെണ്ണ്….?

 

ഞാൻ വന്നിരുന്നിട്ടും അനക്കമൊന്നും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടവൾ ഉറങ്ങി കാണുമെന്ന് തോന്നുന്നു…. ഞാൻ വെറുതെ മുകളിലെ സീറ്റുകളിലേക്ക് നോക്കി.. അവിടെയും കാലി…അടുത്തുള്ള ഫാമിലിയാണേൽ ഒൻപതുമണി കഴിഞ്ഞതേ ഉറക്കം പിടിച്ചിരുന്നു…

 

ശെടാ…ഇതിപ്പോ എനിക്ക് മാത്രമാണോ ഒറക്കമൊന്നും വരാത്തത്….

 

“ആദി….. “

 

ഓരോന്നങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോളാണ് ചാരുവിന്റെ ഉറക്കച്ചടവോടുള്ള സ്വരം കേട്ടത്…ഒറക്കപ്പിച്ചിലാണോ ഇനി

 

കക്ഷി സ്വബോധത്തോടെയാണോ വിളിച്ചതെന്നറിയാൻ ഞാനൊന്നവളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി…. കാലു മുതൽ കഴുത്തു വരെ പുതപ്പിനടിയിലാണ്…എന്നലാ കുഞ്ഞിത്തലമാത്രം മടക്കിവെച്ച കൈപ്പത്തിയിൽ ചേർത്തു വച്ചിട്ടുണ്ട്…മുടിയെല്ലാം അഴിഞ്ഞു മുഖത്തേക്ക് വീണു കിടക്കുന്നത് കൊണ്ടു മുഖഭാവവും കാണാനൊക്കുന്നില്ല….

 

“ചാരു…””

 

ഞാൻ പതിയെ അവളുടെ അരികിലായി മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു…. മുഖത്തേക്ക് വീണു കിടന്ന മുടിയിഴകൾ മെല്ലേ സൈഡിലേക്ക് ഒതുക്കിവെച്ചു കൊടുത്തു…എല്ലാം വളരെ സാവധാനമാണ് ചെയ്യുന്നേ…എങ്ങാനും ഉറക്കത്തിൽ വിളിച്ചതാണെങ്കിലോ….

 

“ഏഹ് നീ ഉറങ്ങിയില്ലേ അപ്പൊ…?

 

കണ്ണിനു മറയായി നിന്നിരുന്ന മുടികൾ മാറ്റിയതും എന്നെത്തന്നെ നോക്കികൊണ്ടിരുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകളുടെ തിളക്കം കണ്ടുഞാനൊന്ന് അത്ഭുതപ്പെട്ടു പോയി…