“സോറി പറഞ്ഞില്ലേ ചേച്ചീ…മതിയാക്ക് ഈ മൗനം…ഇനിയും ദേഷ്യം മാറിയില്ലേൽ ഇറങ്ങി പോകാൻ എങ്കിലും പറ…”
ശാലിനി ആ തുണിയും അഴയിൽ വിരിച്ചിട്ട് ബക്കറ്റുമായി അകത്തേക്ക് കയറി. നിരാശയോടെ ആര്യനും അവളുടെ പിറകെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
ശാലിനി കുളിമുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിൽ അടച്ചു. ശാലിനി തന്നോട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നത് ആര്യനിൽ നല്ല വിഷമം ഉണ്ടാക്കി. അവൻ കുറച്ച് നേരം അമ്മുവിനോടും അമ്മയോടും സംസാരിച്ചിരുന്ന ശേഷം തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ പോയി.
വീട്ടിലെത്തിയ ആര്യൻ ശാലിനി ഇനി തന്നോട് ഒരിക്കലും പഴയത് പോലെ അടുക്കുക ഒന്നും ഇല്ലായിരിക്കും എന്ന് വിചാരിച്ച് സങ്കടപ്പെട്ടു. അവൻ അത് തന്നെ ആലോചിച്ച് കട്ടിലിൽ കയറി കിടന്നു. ഏകദേശം ഒരു അര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വാതിലിൽ ആരോ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ആര്യൻ എഴുന്നേറ്റു.
വാതിൽ തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ അതാ മുന്നിൽ ശാലിനി നിൽക്കുന്നു. ആര്യന് അവൻ്റെ സന്തോഷം എത്രമാത്രം ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. അവൻ ഉടനെ തന്നെ “അകത്തേക്ക് വാ ചേച്ചി” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ശാലിനിയെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി.
“ചേച്ചീ ഞാൻ എത്ര സോറി പറഞ്ഞാലും ചേച്ചിക്ക് തൃപ്തിയാവില്ലെന്നറിയാം…പറ്റിപ്പോയി ക്ഷമിക്ക്…ഇനി ഞാൻ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ പറയില്ല…സോറി…”
“ഇന്നാ നിൻ്റെ ബുക്ക്…”
ശാലിനി അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന പുസ്തകം ആര്യന് നേരെ നീട്ടി.
“ഇത് തരാൻ വേണ്ടി വന്നതാണോ…പിണക്കം മാറിയില്ലേ അപ്പോ…?”
“എനിക്ക് പിണക്കം ഒന്നുമില്ല…”
“പിന്നെ എന്താ എന്നോട് ഒന്നും മിണ്ടാഞ്ഞത്…?”
“അത് പിന്നെ നിനക്ക് മാത്രമേ വാശിയുള്ളോ…രണ്ട് ദിവസം നീയും ഒന്നും മിണ്ടാൻ അങ്ങോട്ട് വന്നില്ലല്ലോ…?”
“ഓഹ്…അതുകൊണ്ടാരുന്നോ…ഹാവൂ…ആശ്വാസമായി…ഞാൻ കരുതി എന്നോട് ഇനി ഒരിക്കലും മിണ്ടില്ലെന്ന്…”
“എന്തിനാ മിണ്ടുന്നെ…എന്നിട്ട് വേണോ രാവിലെ പറഞ്ഞപോലെ വീണ്ടും ഓരോ വൃത്തികേട് വിളിച്ച് പറയാൻ…”
“എൻ്റെ പോന്നു ചേച്ചീ ഞാൻ അത് ചേച്ചിയോട് തർക്കിച്ച് ജയിക്കാൻ പറ്റാഞ്ഞോണ്ട് അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയതാ…”
“ഉവ്വാ…”
“സത്യം…”
“മ്മ്…ശരി…എന്നാലും നിൻ്റെ നോട്ടം എൻ്റെ അവിടെയൊക്കെ പോയി എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല…”
“എവിടെ…?”
“രാവിലെ പറഞ്ഞിടത്ത്…”
“അയ്യോ അത് ഞാൻ വെറുതെ പറഞ്ഞതാ ഞാൻ എങ്ങും നോക്കിയിട്ടില്ല…സത്യം…”
“പിന്നെ നീ എങ്ങനെയാ എൻ്റെ അവിടെ മുഴുവൻ കാടാ തോടാ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞത്…”
“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ…ചേച്ചിയെ വെറുതെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാനും എന്നെ കളിയാക്കുന്നതൊന്ന് നിർത്താനും വേണ്ടി പറഞ്ഞതാ…അല്ലാതെ ഞാൻ ഒന്നും കണ്ടിട്ട് പറഞ്ഞതല്ലാ…”
“ഉവ്വാ…നാക്കെടുത്താൽ കള്ളമേ പറയൂ…”
“കള്ളം അല്ലാ സത്യം…”
“മ്മ്…ശരി ശരി…”
“ചേച്ചിക്ക് വിഷമം ആയോ ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്…?”
“നീ പെട്ടെന്ന് അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ ചൂളിപ്പോയി…അത് മറയ്ക്കാൻ വേണ്ടി ആണ് അങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞതും ചെയ്തതും…”
“അത് ശരി…ഹോ…ഞാൻ ആകെ പേടിച്ച് പോയി…”
“എന്തിന്…?”
“അല്ലാ…ചേച്ചി എന്ത് വിചാരിച്ച് കാണും എന്നൊക്കെ വിചാരിച്ച്…”
“മ്മ്…അതുപോട്ടെ നീ ഈ ബുക്ക് പിടിക്ക്…”
ആര്യൻ അവളുടെ കൈയിൽ നിന്നും ആ പുസ്തകം വാങ്ങി.
“ഇനി ഞാൻ തരാത്തതുകൊണ്ട് നിൻ്റെ വായന മുടങ്ങണ്ടാ…”
“ചേച്ചീ എത്ര പേജ് വായിച്ചു…?”
“ഞാൻ മൂന്നാല് പേജ് മാത്രേ വായിച്ചുള്ളൂ അതുകൊണ്ട് തന്നെ മതിയായി…”
“ചേച്ചി ചുമ്മാ ഓരോന്ന് പറയുവാ ഇതിലെങ്ങും ചേച്ചി വിചാരിക്കുന്ന പോലെ ഒന്നുമില്ല…”
“മ്മ് നീ വായിച്ചിട്ട് പറ ഉണ്ടോ ഇല്ലിയോ എന്ന്…”
“നാളെ തന്നെ പറയാം പോരെ…”
“ഹാ…ശരി എന്നാൽ ഞാൻ പോവാ…”
“മ്മ്…ശരി…നാളെ രാവിലെ കാണില്ലേ…?”