രുദ്രപ്രതാപം 10

Rudraprathapam Part 10 | Author : Jhon Clinton

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

പതിയെ ഞാൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. തലക്കുള്ളിൽ ആരോ ഉളി കൊണ്ട് കൊത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ ഭയങ്കരമായൊരു മുഴക്കം. കുറച്ച് നേരം അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്ന ശേഷം ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ചുറ്റും നോക്കി. ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ മുറിയിലാണ്. ചിലപ്പോ എല്ലാവരും കൂടി എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന് കിടത്തിയതാവും.

പക്ഷേ… എനിക്കെന്താണ് പറ്റിയത്?
ആ ചിന്ത മനസിൽ കുത്തിനിന്നു. ഞാൻ വിറയുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് മൂക്കിന്റെ ഭാഗം ഒന്ന് കൂടി തുടച്ചു നോക്കി. ഒരു നിമിഷം ഹൃദയം നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി.
ഏയ്… ഇല്ല. ഇപ്പോൾ ചോര ഒന്നുമില്ല.
അപ്പോൾ മാത്രമാണ് ഉള്ളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്ന ശ്വാസം ഒന്ന് നേരെ വിട്ടത്.

തലയ്ക്കകത്ത് എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിക്കാനിരിക്കുന്നതുപോലെ വല്ലാത്തൊരു പെരുപ്പ്. ഓരോ ശ്വാസം എടുക്കുമ്പോഴും ആ വേദന തല മുഴുവൻ പടരുന്ന പോലെ തോന്നി. ഞാൻ രണ്ട് കൈകളും നെറ്റിയിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ച് കുറച്ച് നേരം അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു. കണ്ണുകൾ അടച്ചിട്ടിട്ടും എല്ലാം ചുറ്റും കറങ്ങുന്ന പോലെ.
അപ്പോഴാണ് വാതിലിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് പതിഞ്ഞൊരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്.
തല ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ അത് മായ ആയിരുന്നു. ഇളം നീല ചുരിദാറിൽ അവൾ പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് നടന്ന് വരികയായിരുന്നു. കയ്യിൽ ഒരു ജഗും ഗ്ലാസും. കരഞ്ഞതിന്റെ ക്ഷീണം ഇപ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ ചുവന്നിട്ടുണ്ട്…

ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് ഇരിക്കുന്നതു കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ മുഖം ഒന്ന് തെളിഞ്ഞു. പക്ഷേ ആ ആശ്വാസം ഒരു നിമിഷം മാത്രം. അടുത്ത നിമിഷം അവൾ പെട്ടെന്ന് എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ജഗും ഗ്ലാസും കട്ടിലിനരികിലെ ചെറിയ ടീപോയിലേക്ക് അലക്ഷ്യമായി വച്ചിട്ട് നേരെ എന്റെ മേലേക്ക് വീണു.

“അഭി…”

വിളിച്ച ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
അവൾ എന്നെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ പിടിയിൽ ഭയവും ആശ്വാസവും സ്നേഹവും എല്ലാം കലർന്നിരുന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം എന്റെ കഴുത്തിൽ തട്ടി. ശരീരം മുഴുവൻ ചെറുതായി വിറക്കുന്നതും ഞാൻ അറിഞ്ഞു.

“നിനക്ക് എന്താ പറ്റിയെ…?”

അവൾ അത്രയും പതുക്കെ ചോദിച്ചെങ്കിലും ആ വാക്കുകളിൽ എത്ര ഭയം ഒളിഞ്ഞിരുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.

“എനിക്കൊന്നും ഇല്ലെടോ… ചെറിയൊരു തലകറക്കം, അത്രയേ ഉള്ളൂ…”

ഉള്ളിൽ കിടന്ന ഭയം ഒട്ടും പുറത്തു കാണിക്കാതെ, കഴിയുന്നത്ര സാധാരണയായി തോന്നിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് ഞാൻ അവളെ നോക്കി ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. ശരിക്കും ആ നിമിഷം എന്റെ തല ഇപ്പോഴും കറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ അസ്വസ്ഥതയും. പക്ഷേ അത് അവളോട് പറയാൻ മനസില്ലായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ തന്നെ അവൾ നന്നായി പേടിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഇനിയും എന്റെ ഭയം കൂടി കണ്ടാൽ ഇവൾ തകരും എന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഞാൻ പറഞ്ഞത് അവൾ വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോഴേ മനസ്സിലായി. കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും ഭയത്തോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നെ വിട്ട് ഒന്ന് മാറി നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു… എന്തെങ്കിലും മറയ്ക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് വായിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.

“സത്യമാണോ…?”

അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ശബ്ദത്തിൽ ഇപ്പോഴും ആ വിറയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് എന്നിലേക്ക് വലിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു. ഞാൻ അവളെ മുറുകെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ലെടി… ഞാൻ ഒക്കെയാ…”

അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്ന പോലെ ഞാൻ അവളുടെ പുറത്ത് പതുക്കെ തലോടി. കുറച്ച് നേരം അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം ഒളിപ്പിച്ച് അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു. അവളുടെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം ഷർട്ടിലൂടെ നെഞ്ചിൽ തട്ടുമ്പോൾ, അവൾ എത്രമാത്രം പേടിച്ചെന്നു എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.