“അതെ അതെ…” മായ തലകുലുക്കി. “നന്നായി റസ്റ്റ് എടുപ്പിക്കാം.”
ആ ടോണിൽ എന്തോ അപകടം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം രണ്ടുപേരും കൂടി എന്നെ വലിച്ച് മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ തുടങ്ങി.
പോകുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ അവസാന പ്രതീക്ഷ പോലെ ലക്ഷ്മി അമ്മയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
അവർ എന്നെ നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ എനിക്ക് വ്യക്തമായി തോന്നിയത് ഒരേയൊരു കാര്യം —
“All the best മോനെ…”
അവിടെത്തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
ഞാൻ ശെരിക്കും മൂഞ്ചി.
മുറിയിലേക്ക് കയറിയതും പിന്നിൽ വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. അതിന് മുൻപേ തന്നെ ദിവ്യ എന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച് ഒറ്റ വലി.
“ഡി… എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നേ…” ഞാൻ ബാലൻസ് പിടിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ നേരെ ബെഡിലേക്ക് വീണു.
“അയ്യോ…” ഞാൻ ഒന്ന് മുഖം ചുളിച്ചു.
ദിവ്യ പക്ഷേ ഒട്ടും മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല. അവൾ നേരെ എന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു. രണ്ട് കൈകളും എന്റെ ഇരുവശത്തായി ബെഡിൽ കുത്തി എന്നെ പൂർണമായി കുടുക്കിയപോലെ.
അവളുടെ മുടി മുന്നിലേക്ക് വീണ് എന്റെ മുഖത്ത് ചെറുതായി തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേഗത്തിൽ ശ്വാസം എടുക്കുന്നതിനാൽ അവളുടെ നെഞ്ച് പതുക്കെ ഉയർന്നു താഴുന്നതും എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
മായ അപ്പോഴേക്കും പിന്നിൽ വാതിൽ പതുക്കെ അടച്ചു ലോക്ക് ചെയ്തു. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ചെറിയൊരു ഭയം കലർന്ന ആവേശം പാഞ്ഞുകയറി.
അവൾ പതുക്കെ നടന്ന് ബെഡിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി.
“ഇനി രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കണ്ട…” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൾ എന്റെ രണ്ട് കൈകളും പിടിച്ച് തലക്ക് മുകളിലേക്ക് കോർത്തുപിടിച്ചു.
“എടീ… നിങ്ങളിത് എന്താ ചെയ്യാൻ പോവുന്നേ…” ഞാൻ ചിരിക്കാനും പേടിക്കാനും ഇടയിൽ കുടുങ്ങിയ പോലെ ചോദിച്ചു.
“ശിക്ഷ,” ദിവ്യ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അവൾ ഇപ്പോഴും എന്റെ മുകളിലിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ ദേഷ്യത്തിന്റെ ചെറിയ കനൽ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതിനൊപ്പം മറ്റെന്തോ കൂടി കലർന്നിരുന്നു.
ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറയാൻ നോക്കുന്നതിനുമുമ്പേ അവളുടെ വിരലുകൾ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകളിൽ എത്തി.
ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായി അവൾ അതെല്ലാം ഞൊടിയിടയിൽ അഴിച്ചു.
“ഡി… പതുക്കെ…” ഞാൻ പറയുമ്പോഴേക്കും അവസാന ബട്ടണും അഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ എന്റെ ഷർട്ട് രണ്ട് വശത്തേക്കും നീക്കി.
തണുത്ത വായു നേരെ നെഞ്ചിൽ തട്ടിയ നിമിഷം ഞാൻ ഒന്ന് വിറച്ചു.
ദിവ്യയുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ നഗ്നമായ നെഞ്ചിലേക്ക് പതിഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് പതിയെ വിരിഞ്ഞ ആ ഭാവം ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു — ദേഷ്യത്തിനിടയിലും ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ആകർഷണം.
ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ ചെറിയൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“ഹും…” അവൾ പതുക്കെ മൂളി. “ജിം പോകാതിരുന്നാലും മോശമില്ലല്ലോ…”
“ വായിനോട്ടം ഇപ്പൊ ആരാ?” ഞാൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു ചോദിച്ചു.
അത് കേട്ടതും മായ പിന്നിൽ നിന്ന് ചിരിച്ചു.
“അയ്യടാ… ഇപ്പോഴും ഡയലോഗ് ഇറക്കാൻ ഒരു കുറവും ഇല്ല.”
ദിവ്യ പക്ഷേ എന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ പതുക്കെ ഓടിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി. ആ സ്പർശം ചെറുതായിരുന്നെങ്കിലും എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ ഒരു വിറയൽ പടർന്നുപോയി.
“ഇത്ര energy ഉണ്ടായിട്ടാണോ അവിടെ ‘എനിക്ക് തലകറക്കം’ന്ന് പറഞ്ഞു കിടന്നത്…” അവൾ കളിയോടെ ചോദിച്ചു.
ഞാൻ മറുപടി പറയാതെ അവളെ തന്നെ നോക്കി കിടന്നു.
മുറിക്കുള്ളിൽ ഫാനിന്റെ ശബ്ദവും ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസങ്ങളുടെ ചൂടും മാത്രം ബാക്കി നിന്നു.
ദിവ്യ കുറച്ച് നേരം എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ പതുക്കെ തൊലിയിൽ ചുറ്റി നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ സ്പർശവും ചെറിയൊരു വിറയലായി ശരീരം മുഴുവൻ പടരുന്ന പോലെ.
മായ ഇപ്പോഴും എന്റെ കൈകൾ മുകളിലേക്ക് പിടിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തും അതേ കള്ളച്ചിരി.