“അഭിയേട്ടൻ!”
അവൾ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചതും എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരുമിച്ച് എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
അമ്മയുടെ മുഖം കണ്ട നിമിഷം തന്നെ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. കരഞ്ഞ് കണ്ണുകൾ ചുവന്നിട്ടുണ്ട്. അച്ഛൻ പുറമേ ശാന്തനായി ഇരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ആ മുഖത്തെ ടെൻഷൻ വ്യക്തമായിരുന്നു.
അർച്ചന ചേച്ചി പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“ഇപ്പൊ എങ്ങനെയുണ്ട് ഡാ?”
അപ്പുവും മീനുവിനെ താഴെ ഇറക്കി വേഗം എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“നീ ഞങ്ങളെ ഒക്കെ പേടിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞല്ലോ…” അവൾ കണ്ണ് നിറച്ച് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറയാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപേ—
““അഭി…!”
എവിടുന്നോ ഒരു റോക്കറ്റ് പോലെ അശ്വതി എന്റെ നേരെ പാഞ്ഞുവന്നു.
ഞാൻ ശരിക്കും എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് മുൻപേ തന്നെ അവൾ എന്റെ മേലേക്ക് ഒറ്റ ചാട്ടം ആയിരുന്നു.
“ആഹ്… ഡി!”
ഞാൻ ബാലൻസ് കിട്ടാതെ ഒന്ന് പിന്നിലേക്ക് ആടി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ കൈകൾ എന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
ആ നിമിഷം… അത്രയും നേരം എന്റെ ഉള്ളിൽ കെട്ടിക്കിടന്നിരുന്ന ഭയം മുഴുവൻ എവിടെയോ അലിഞ്ഞുപോയി.
ആ വിചിത്ര സ്വപ്നങ്ങളും… ചുവന്ന കണ്ണുകളും… ആ ഇരുണ്ട ലോകവും… എല്ലാം ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മനസ്സിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി.
പകരം എന്തെന്നോ ഇല്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഒഴുകിക്കയറി.
To be continued…
+ഹായ് ഹലോ എല്ലാവർക്കും നന്ദി പറയുന്നു അങ്ങനെ നമ്മടെ സീരീസ് 10 chapters കംപ്ലീറ്റ് ആക്കിയിരിക്കുന്നു… ആര്മാടിക്കുവിൻ ആഹ്ലാദിക്കുവിൻ…
+പിന്നെ ഈ chapter ഒന്ന് കൂടി നല്ലതാക്കാൻ ഞാൻ ai ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട് പക്ഷെ കഥയുടെ കോർ അത് പോലെ തന്നെ നിലനിർത്താൻ ശ്രേദ്ധിച്ചിരുന്നു അതിന്റെ റിസൾട്ട് നല്ലതായി തോന്നി എന്തായാലും നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം കൂടി അറിഞ്ഞാൽ കൊള്ളാം..
അടുത്ത ഭാഗമായി വരാം എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട്…
𝕵𝖈