ഞാനും എൻ്റെ അനിയത്തിയും

Njaanum Ente Aniyathiyum | Author : Jumailath

---

ഇന്നൊരു ശനിയാഴ്ചയാണ്. രാവിലെ മുതൽ ഇൻ്റർനാഷനൽ ലോ ഇരുന്ന് വായിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. പരീക്ഷ ജൂണിലോ അതല്ലെങ്കിൽ ജൂലായിയിലോ ആയിരിക്കും എന്നാണ് പൊതുവേയുള്ള ഒരു സംസാരം.

പരീക്ഷയുടെ തീയതിയും സമയവും ഒന്നും യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഇത് വരെ പുറത്ത് വിട്ടിട്ടില്ല. ഒന്നൊന്നര മാസം സ്വസ്ഥമായിരുന്ന് പഠിക്കാനാണ് ഞാൻ ലീവെടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് പോന്നത് തന്നെ. പക്ഷേ ചോര കൂടി ആവിയായി പോകുന്ന ഈ മുടിഞ്ഞ വേനലിൽ ഒരു കോപ്പും പഠിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം.

അങ്ങനെ ഒരു വിധം കഷ്ടപ്പെട്ട് വല്ലപാടും ടെക്സ്റ്റ് ബുക്ക് വായിച്ച് തീർക്കുമ്പോഴാണ് അനിയത്തി ചിന്നു മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്.

“ഏട്ടൻ പഠിക്കാണോ”? എന്നും ചോദിച്ച് അവൾ കിടക്കയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

“നിനക്ക് കണ്ടാലറിഞ്ഞൂടേ”? എന്നായിരുന്നു പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് തലപോലും ഉയർത്താതെയുള്ള എൻ്റെ മറുപടി.

“പിന്ന്യേ….”

ഒരു നിമിഷം അവളൊന്ന് മടിച്ചു. കാര്യമൊന്നുമില്ലാതെ അവൾ വരില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്തെങ്കിലും പദ്ധതി ആ തലച്ചോറിൽ രൂപം കൊണ്ടിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് ഞാൻ ഊഹിച്ചു.

“എന്തേ”? ബുക്കൊക്കെ മടക്കി വെച്ച് അരുമയോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“അത് ഏട്ടാ… വാഴ 2 കാണാൻ പോയാലോ? കൂട്ടുകാരികളൊക്കെ കണ്ടു. എനിക്കും കാണണം”.

അപ്പോൾ അതാണ് കാര്യം. ഞാൻ കൂടുതൽ തർക്കിക്കാനൊന്നും നിന്നില്ല.
പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്കും സന്തോഷം.

സമയം ഒരു മണിയാവാനായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി. അഞ്ച് മിനിറ്റിനകം ഞങ്ങൾ തീയറ്ററിലെത്തി.

തീയറ്ററാണെങ്കിൽ ഹൗസ് ഫുൾ. മാറ്റിനിക്ക് ടിക്കറ്റില്ല. ഒരുങ്ങി കെട്ടിയിറങ്ങിയത് വെറുതെയായ വിഷമത്തിൽ വാടിയ മുഖവുമായി പാർക്കിങ്ങിലേക്ക് തിരികെ നടക്കുന്ന ചിന്നുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ ചെറിയൊരു വിഷമം തോന്നി.

“എന്തായാലും ഒരുങ്ങിയതല്ലേ? വേറെ എങ്ങോട്ടേലും പോയാലോ” എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചതും അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും കേൾക്കാൻ കാത്തിരുന്ന പോലെ “എന്നാ ഊട്ടീല് പോവാം…” എന്നായിരുന്നു അവളുടെ മറുപടി.

ഊട്ടിയിലേക്ക് തൊണ്ണൂറ് കിലോമീറ്ററാണ് ഗൂഗിൾ മാപ്പിൽ കണ്ടത്. അപ്പോൾ ഒരു രണ്ട് രണ്ടര മണിക്കൂറെങ്കിലും യാത്രയുണ്ടാവും. ഉച്ച സമയത്ത് പോയാൽ രാത്രി തന്നെ തിരിച്ചെത്താൻ കഴിയുമോയെന്ന കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് സംശയമായി.

ചിന്നുവിനോട് അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ലോങ്ങ് റൈഡ് പോവാമെന്നായി അവൾ.
നട്ടുച്ച സമയത്തെ ഉച്ചവെയിലിൽ സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡിൻ്റെ മൊട്ടത്തല വെട്ടിതിളങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കുറച്ച് തണുപ്പുള്ള എങ്ങോട്ടേലും പോകാനാണ് തോന്നിയത്.

കാശ്മീരിലേക്കാണെങ്കിലും ചിന്നു കൂടെ വരും എന്നെനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ഞാൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ടാക്കി. കവസാക്കി വൾക്കന് റോയൽ എൻഫീൽഡിൻ്റെ ചിരപരിചിതമായ ശബ്ദമൊന്നുമില്ല…

പാരലൽ ട്വിൻ എഞ്ചിൻ്റെ കുറച്ച് കൂടി പതിഞ്ഞ ശബ്‌ദത്തിലുള്ള മുരൾച്ച ആ ഒഴിഞ്ഞ അണ്ടർ ഗ്രൗണ്ട് പാർക്കിങ് ലോട്ടിൽ മാറ്റൊലി കൊണ്ടു… തീയറ്ററിന് മുന്നിൽ നിന്ന് പല പോസുകളിൽ സെൽഫിയെടുക്കുകയായിരുന്ന ചിന്നു ഞാൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ടാക്കിയത് കണ്ട് വേഗം വന്ന് ബൈക്കിൽ കയറി.

“ഇൻസ്റ്റേലിടാനാ ഏട്ടാ… ഞാനും സിനിമ കണ്ടൂന്ന് ആൾക്കാരൊക്കെ വിചാരിച്ചോട്ടേ”

കൂട്ടുകാരികളുടെ കൂടെ പിടിച്ചു നിൽക്കാനുള്ള ഓരോരോ കഷ്ടപ്പാടുകൾ… പാവം… ഞാൻ ബൈക്ക് മുന്നോട്ടെടുത്തതും അവൾ എൻ്റെ വയറിലൂടെ കൈ ചുറ്റി പിടിച്ച് ദേഹത്തേക്ക് ചാരി ഇരുന്നു. ഞാൻ ബൈക്ക് നിർത്തി.

“ചിന്നൂ….ഉറങ്ങാനാണേല് വീട്ടില് പോവാം…”. അവൾക്ക് ബൈക്കിലിരുന്ന് ഉറങ്ങുന്ന ശീലമുണ്ട്. അവളങ്ങനെ ചാരി ഇരുന്നപ്പോൾ ഉറങ്ങാനാവുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി.

അതിനുള്ള അവളുടെ മറുപടി എൻ്റെ പുറത്ത് പല്ലമർത്തിയുളള ഒരു കടിയായിരുന്നു.

“ഞാൻ ഉറങ്ങീട്ടില്ലാന്ന് അറിയിക്കാന് ഇടക്ക് ഇങ്ങനെ കടിക്കണ്ട് ട്ടോ ഏട്ടാ”

“ഇതിലും ഭേദം നീ ഉറങ്ങുന്നതാ”…