ആൽത്തറയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നപ്പോഴാണ് ഓഫീസിന് മുന്നിൽ ജയചന്ദ്രൻ നിൽക്കുന്നത് അവർ കണ്ടത്. ഒരു കസേരയിലിരുന്ന് ആരോടോ സംസാരിക്കുകയായിരുന്ന അയാൾ, സ്വാതിയും രാധാമണിയും വരുന്നത് ദൂരെനിന്നുതന്നെ കണ്ടു. അവരെ കണ്ടതും അയാൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“ഓഹോ… ഇന്നും രണ്ടുപേരും കൂടിയുണ്ടല്ലോ. ഇത്ര പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും കാണാൻ പറ്റുമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല,” ജയചന്ദ്രൻ അടുത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ട് ഒരു വശ്യമായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ നോട്ടം ആ നീല ചുരിദാറിനുള്ളിൽ വടിവൊത്തു നിൽക്കുന്ന സ്വാതിയുടെ ശരീരത്തിലായിരുന്നു.
“സ്വാതിക്ക് ഒരു നിർബന്ധം, ഇന്ന് അത്താഴപൂജ തൊഴണമെന്ന്. അതുകൊണ്ട് പോന്നതാ ജയേട്ടാ,” രാധാമണി ജയചന്ദ്രനെ നോക്കി പ്രത്യേക രീതിയിൽ കണ്ണ് ചിമ്മിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവരുടെ ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം സ്വാതിക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, രാധാമണി പിന്നീട് അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്ന് വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ ആ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി:
“നിനക്കറിയാമോ സ്വാതി… ജയേട്ടന്റെ കുടുംബം ടൗണിലാ താമസം. പുള്ളി ഈ അമ്പലത്തിന്റെ കാര്യങ്ങൾക്കായി ഇവിടെ വരുമ്പോൾ താമസിക്കാൻ വഴിയിലൊരു പഴയ വീടുണ്ട്. അത് എപ്പോഴും അടഞ്ഞു കിടക്കുകയാ… ഞാനും പുള്ളിയും ഇടയ്ക്കൊക്കെ ആരും കാണാതെ ആ വീട്ടിൽ വെച്ചാണ് കാണാറ്. അവിടെയാകുമ്പോൾ നമുക്ക് ആരുടെയും പേടിയില്ലാതെ സംസാരിച്ചിരിക്കാം.”
രാധാമണി പറഞ്ഞ ആ പുതിയ രഹസ്യം കേട്ടതും സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. ജയചന്ദ്രനും രാധാമണിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ആഴം അവൾക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായത്പ്പോഴാണ്. അതോടൊപ്പം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ മോഹം കൂടി മൊട്ടിട്ടു. ‘അങ്ങനെയെങ്കിൽ… തനിക്കും ഒരിക്കൽ ജയചന്ദ്രനൊപ്പം ആ അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ പോകാൻ സാധിക്കുമോ?’
അത്താഴപൂജ തൊഴുത് പ്രസാദവും വാങ്ങി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ജയചന്ദ്രൻ വീണ്ടും അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഇത്തവണ അയാൾ രാധാമണിയെക്കാൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചത് സ്വാതിയെ ആയിരുന്നു.
“സ്വാതി… രാവിലെ തന്ന നോട്ടീസ് വായിച്ചു നോക്കിയോ? എന്തെങ്കിലും സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കണം കേട്ടോ,” ജയചന്ദ്രൻ രാധാമണി കാണാതെ സ്വാതിയുടെ കൈകളിൽ പ്രസാദം തരുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ വിരലുകളിൽ പതിയെ ഒന്നു തൊട്ടു.
ആ ഒരൊറ്റ സ്പർശനത്തിൽ സ്വാതിയുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ വിറച്ചുപോയി. ചുരിദാറിനുള്ളിൽ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി. അവൾ തലയുയർത്തി അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ അടച്ചിട്ട വീട്ടിലേക്ക് അവളെയും ക്ഷണിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
“നോക്കാം ജയേട്ടാ…” സ്വാതി ഒതുക്കത്തോടെയെങ്കിലും ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി.
രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ സ്വാതിയുടെ മനസ്സിൽ ജയചന്ദ്രന്റെ ആ സ്പർശനവും, അയാൾക്കും രാധാമണിക്കും മാത്രമറിയാവുന്ന ആ അടച്ചിട്ട വീടുമായിരുന്നു. തനിക്കും ആ വീട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടി വരുമെന്നൊരു വല്ലാത്ത പൂർണ്ണമായ മോഹം അവളെ ഭരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പതിവുപോലെ എല്ലാവരും ജോലിക്ക് പോയതിനു ശേഷം സ്വാതി വീട്ടുപടവുകളിൽ തന്നെയായിരുന്നു. മനസ്സ് മുഴുവൻ തലേദിവസം രാത്രി അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ജയചന്ദ്രൻ വിരലുകളിൽ തൊട്ട ആ സ്പർശനത്തിലായിരുന്നു. ചുരിദാറിന്റെ ഇറുകിയ തുണിക്കുള്ളിലൂടെ അന്ന് രാത്രി അനുഭവിച്ച ആ തരിപ്പ് ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
പതിനൊന്ന് മണിയോടെയാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു നിഴൽ കണ്ടത്. നോക്കിയപ്പോൾ കൈയിലൊരു പാത്രവുമായി രാധാമണി അമ്മ നടന്നു വരുന്നു. വീട്ടിൽ ഉണ്ടാക്കിയ വല്ല പലഹാരവുമായിരിക്കും.
“സ്വാതി… മോളേ അകത്തുണ്ടോ?” രാധാമണി സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറിവന്നു.
സ്വാതി ധൃതിയിൽ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു. ലൂസായ ഒരു കടും ചുവപ്പ് നൈറ്റിയായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. വീട്ടിൽ തനിച്ചായതുകൊണ്ട് അവൾ തികച്ചും കംഫർട്ടബിൾ ആയിരുന്നു.