അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ ഹാളിലെ നിശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞു. അവർക്കിടയിലെ സംഭാഷണം വെറുമൊരു കുടുംബകാര്യത്തിൽ നിന്നും മാറി, തികച്ചും വ്യക്തിപരമായ, ഒരു സ്ത്രീയും പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള ആകർഷണത്തിന്റെ തലത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു.
വിനോദിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സ്വാതിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നേരിയ ചുവപ്പ് പടർന്നു. അവൾ വെറുതെ തന്റെ കാൽവിരലുകൾ കൊണ്ട് തറയിൽ വരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ ഈ പ്രതികരണം വിനോദിന് കൂടുതൽ ധൈര്യം നൽകി.
“എന്താ സ്വാതി ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? ഞാൻ പറഞ്ഞത് തെറ്റാണോ?” വിനോദ് ശബ്ദം കുറച്ചുകൂടി താഴ്ത്തി, വളരെ ആർദ്രമായി ചോദിച്ചു.
“ഏയ്… തെറ്റാണെന്നല്ല. പക്ഷേ, വിനോദേട്ടൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ പുകഴ്ത്തി സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്കൊരു വല്ലാത്ത മടി,” സ്വാതി തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി പതിയെ പറഞ്ഞു.
“ഇതിൽ മടിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. നമ്മൾ ഇപ്പൊ ഒരു കുടുംബത്തിലല്ലേ. പിന്നെ, നല്ലതിനെ നല്ലതെന്ന് പറയുന്നതിൽ എന്താ തെറ്റ്? സംഗീത് ചെന്നൈയിൽ പോയതിൽ പിന്നെ നിന്നെ ആരും പുകഴ്ത്തിയിട്ടില്ലേ?” വിനോദ് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“ആര് പറയാൻ വിനോദേട്ടാ… ഇവിടെ വീട്ടിൽ അമ്മയും അച്ഛനും പിന്നെ ഞാനും മാത്രം. ഫോണിൽ വിളിക്കുമ്പോൾ സംഗീത് ഓഫീസിലെ കാര്യങ്ങളും അവിടുത്തെ പ്രോജക്റ്റിനെക്കുറിച്ചും ഒക്കെയാണ് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാറ്. ഇടയ്ക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമെന്നേ ഉള്ളൂ,” സ്വാതി തന്റെ ഉള്ളിലെ ചെറിയൊരു പരിഭവം തുറന്നുപറഞ്ഞു.
“അതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്, അവൻ ഒരു ഭാഗ്യവാനാണ്, പക്ഷേ ആ ഭാഗ്യം എങ്ങനെ ആസ്വദിക്കണമെന്ന് അവനറിയില്ല,” വിനോദ് സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, സ്വാതി ഇരിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ സോഫയുടെ കൈവരിയിൽ വന്നിരുന്നു.
അവൻ ഇത്രയും അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ സ്വാതിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഒന്നു വർദ്ധിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ ടീഷർട്ടിന്റെ അരികുകളിൽ വീണ്ടും മുറുകി. വിനോദിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ട പെർഫ്യൂമിന്റെ മണവും അവന്റെ പുരുഷസഹജമായ സാമീപ്യവും അവളിൽ ഒരു പുതിയ അനുഭൂതി ഉണർത്തി.
“സ്വാതിക്ക് അവിടെ ചെന്നൈയിലേക്ക് കൂടെ പോയ്ക്കൂടെ? സംഗീതിനോട് പറഞ്ഞാൽ പോരേ?” വിനോദ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ പറഞ്ഞു വിനോദേട്ടാ. പക്ഷേ അവൻ പറയുന്നത് അവിടെ ഇപ്പൊ റൂം ചെറിയതാണെന്നാണ്. വലിയൊരു ഫ്ലാറ്റ് നോക്കുന്നുണ്ടത്രേ. അതൊക്കെ ശരിയായി വരാൻ ഇനിയും മാസങ്ങൾ എടുക്കും,” സ്വാതി വിനോദിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. അവൾ നോക്കുമ്പോൾ വിനോദിന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലും കഴുത്തിലുമൊക്കെയാണ് ഉടക്കി നിൽക്കുന്നത്.
“അതുവരെ നീ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ തനിച്ചിരിക്കണം, അല്ലേ?” വിനോദ് പതിയെ കൈ നീട്ടി സ്വാതിയുടെ തോളിൽ കിടന്ന മുടിയിഴകൾ പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കി വെച്ചു.
അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് തൊട്ടപ്പോൾ സ്വാതി ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൾ വിനോദിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ തീവ്രമായ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റാനോ എഴുന്നേറ്റു പോകാനോ ശ്രമിച്ചില്ല. മാസങ്ങളായി അനുഭവിച്ചിരുന്ന ഏകാന്തതയും, ഒരു പുരുഷന്റെ തലോടലിനായുള്ള അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹവും അവളെ അവിടെത്തന്നെ ഇരുത്തി.
“വിനോദേട്ടാ… ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ…” സ്വാതി വളരെ ബലഹീനമായ ശബ്ദത്തിൽ, ചുറ്റുപാടും നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഇവിടെ ഇപ്പൊ ആരും വരാനില്ല സ്വാതി… നമ്മൾ മാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ,” വിനോദ് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച്, അവളെ തന്നിലേക്ക് അല്പം കൂടി അടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
വിനോദിന്റെ കൈ സ്വാതിയുടെ തോളിൽ അമരുകയും അവർ തമ്മിലുള്ള അകലം കുറയുകയും ചെയ്ത ആ നിമിഷം… പെട്ടെന്നാണ് പുറത്ത് ഗേറ്റ് തുറക്കുന്ന ശബ്ദവും ചെരുപ്പിന്റെ ഒച്ചയും കേട്ടത്.
ആ ശബ്ദം കേട്ട പാതി സ്വാതി ഞെട്ടിയുണർന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് മാറി നിന്നു. വിനോദും പെട്ടെന്ന് ഒന്നു പരിഭ്രമിച്ച്, സോഫയുടെ കൈവരിയിൽ നിന്ന് മാറി സാധാരണ പോലെ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. സ്വാതി തന്റെ ടീഷർട്ടും പാവാടയും ഒന്നു വലിച്ചിട്ട് നേരെയാക്കി ഹാളിലേക്ക് നോക്കി.