മുടി ദൂരെ ഫ്രീയായി ഇട്ട്, നെറ്റിയിൽ ഒരു ചെറിയ ചന്ദനക്കുറിയും തൊട്ട് അവൾ ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് വന്നു. അവിടെ അപ്പുവിന്റെ അമ്മ രാധാമണി റെഡിയായി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സ്വാതി നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടതും രാധാമണി അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
“എന്താ സ്വാതി, നീ സാരി ഒന്നും ഉടുത്തില്ലേ?” രാധാമണി ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല അമ്മേ, പെട്ടെന്ന് ഇതങ്ങ് എടുത്തു ധരിച്ചതാ. സാരി ഉടുക്കാൻ നേരം വൈകും,” സ്വാതി ഒതുക്കത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇതും നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് കാണാൻ. നല്ല വടിവൊത്ത ശരീരമാ നിന്റേത്, എന്ത് ഉടുത്താലും ചേരും,” രാധാമണി അവളുടെ ശരീരഭംഗിയെ പുകഴ്ത്തിപ്പറഞ്ഞു. “നമുക്ക് പതിയെ നടന്നു പോകാം സ്വാതി, അമ്പലത്തിലേക്ക് വലിയ ദൂരമില്ലല്ലോ. നല്ല തണുത്ത കാറ്റുമുണ്ട്.”
“ആം, നടക്കാം അമ്മേ,” സ്വാതി ഗേറ്റ് പൂട്ടി രാധാമണിയുടെ ഒപ്പം റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ രണ്ടുപേരും വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ സ്വാതിയുടെ കെയർഫ്രീയായ നടത്തത്തിൽ, ടൈറ്റായ ആ പട്ടുപാവാടയ്ക്കുള്ളിൽ അവളുടെ വിരിഞ്ഞ ചന്തികൾ ചലിക്കുന്നത് റോഡിലൂടെ പോകുന്ന ചിലരുടെയൊക്കെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബ്ലൗസിന്റെ പുറകിലെ ബ്രാ ലൈനുകൾ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നതുകൊണ്ട് പുറകിൽ നിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് അവളുടെ ശരീരവടിവ് പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. സ്വാതിക്ക് അത് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും അവൾ അതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ രാധാമണിയോട് സംസാരിച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അമ്പലത്തിന്റെ നടയിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ അത്യാവശ്യം ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു. വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അമ്പലപ്പറമ്പിലേക്ക് അവർ രണ്ടുപേരും കയറി.
അമ്പലത്തിൽ തൊഴുത് പ്രസാദവും വാങ്ങി സ്വാതിയും രാധാമണിയും കൂടി ആല്ത്തറയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെ അത്യാവശ്യം ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു. രാധാമണി അവിടെയുള്ള ചില സ്ത്രീകളോട് സംസാരിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അമ്പലക്കമ്മിറ്റി ഓഫീസിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഒരാൾ അങ്ങോട്ട് നടന്നു വന്നത്.
അമ്പലത്തിലെ സെക്രട്ടറിയായ ജയചന്ദ്രൻ ആയിരുന്നു അത്. ഒരു നാൽപ്പത്തഞ്ചു വയസ്സ് പ്രായം തോന്നും. മുണ്ടുമുടുത്ത്, മേൽമുണ്ട് തോളിലിട്ട് ഒരു അധികാരഭാവത്തിലാണ് പുള്ളിയുടെ നടപ്പ്. എന്നാൽ രാധാമണിയെ കണ്ടതും പുള്ളിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“ഓഹോ… രാധാമണി ആയിരുന്നോ? ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഇന്ന് വരില്ലെന്ന്. എന്താ ഇത്ര വൈകിയത്?” ജയചന്ദ്രൻ രാധാമണിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് വളരെ കുറുകിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങിയതാ ജയേട്ടാ. എന്താ ഇപ്പൊ കമ്മിറ്റി ഓഫീസിൽ വലിയ തിരക്കൊന്നുമില്ലേ?” രാധാമണി തിരിച്ചും വളരെ താല്പര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അവർ രണ്ടുപേരും സംസാരിക്കുന്ന രീതിയും ആംഗ്യങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ സ്വാതിക്ക് എന്തോ ഒരു പന്തികേട് തോന്നി. വെറുമൊരു പരിചയത്തിനപ്പുറം അവർക്കിടയിൽ എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു ജയചന്ദ്രന്റെ സംസാരം.
“തിരക്കൊക്കെ നമ്മൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതല്ലേ രാധാമണി… മനസ്സിന് ഇത്തിരി തണുപ്പ് വേണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങും. അതിപ്പോ ഇവിടെ നല്ല തണുപ്പുള്ള കാഴ്ചകൾ ഉണ്ടല്ലോ,” ജയചന്ദ്രൻ രാധാമണിയെ നോക്കി ഒളിച്ചുകടത്തി ഒരു ഡബിൾ മീനിങ് പ്രയോഗിച്ചു. രാധാമണി അത് കേട്ട് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ഒന്നു ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. ഇത് കേട്ടപ്പോൾ സ്വാതിക്ക് ഉറപ്പായി, രാധാമണി അമ്പലത്തിൽ വരുന്നത് ദൈവത്തെ കാണാൻ മാത്രമല്ല, ഈ ജയചന്ദ്രനെ കാണാൻ കൂടിയാണെന്ന്.
സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ജയചന്ദ്രന്റെ നോട്ടം രാധാമണിയുടെ തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്ന സ്വാതിയിലേക്ക് നീണ്ടത്. ഗോൾഡൻ പട്ടുപാവാടയിലും ടൈറ്റ് ബ്ലൗസിലും നിൽക്കുന്ന സ്വാതിയെ കണ്ടതും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം വിടർന്നു.
“ഇതാരാ രാധാമണി? നമ്മുടെ മാധവേട്ടന്റെ വീട്ടിലെ…?” ജയചന്ദ്രൻ സ്വാതിയെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.