“ആഹ്, സംഗീതിന്റെ ഭാര്യയാ… സ്വാതി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് കുറച്ചല്ലേ ആയുള്ളൂ,” രാധാമണി പരിചയപ്പെടുത്തി.
“ആഹാ… സംഗീത് ഭാഗ്യവാൻ ആണല്ലോ. ഈ വഴിക്ക് ആദ്യമായിട്ടാണോ?” ജയചന്ദ്രൻ ചോദിച്ചു, പക്ഷെ അയാളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ സ്വാതിയുടെ ശരീരത്തിലായിരുന്നു.
അവളുടെ ശ്വാസചലനങ്ങൾക്കൊപ്പം ഉയർന്നുതാഴുന്ന ആ ടൈറ്റ് ബ്ലൗസിലേക്കും, അവിടെ തെളിഞ്ഞു കാണുന്ന ബ്രായുടെ വരികളിലേക്കും അയാളുടെ നോട്ടം നീണ്ടു. കുളിച്ചു കുട്ടപ്പനായി വന്നിരിക്കുന്ന സ്വാതിയുടെ ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളും ഇടുപ്പും ആ പട്ടുപാവാടയ്ക്കുള്ളിൽ എത്രത്തോളം ഇറുകിയാണ് നിൽക്കുന്നത് എന്ന് അയാൾ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അളക്കുകയായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ വന്യമായ ആഗ്രഹം പ്രകടമായിരുന്നു.
“അതെ… ഇടയ്ക്കൊക്കെ വരാറുണ്ട്,” സ്വാതി അയാളുടെ ആ നോട്ടം മനസ്സിലാക്കി തന്റെ കൈകൾ മുന്നോട്ട് കെട്ടി മാറിടം ഒന്നു മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ ഔപചാരികമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഇനിയിപ്പോ ഇടയ്ക്കിടെ വരണം കേട്ടോ സ്വാതി. അമ്പലത്തിൽ വന്നാൽ മനസ്സിന് ഒരു സുഖം കിട്ടും. എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ ഈ ജയേട്ടനോട് പറഞ്ഞാൽ മതി, എന്തിനും ഞാൻ ഒപ്പമുണ്ടാകും,” ജയചന്ദ്രൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒരു പ്രത്യേക അർത്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞു.
രാധാമണിയും ജയചന്ദ്രനും വീണ്ടും അവരുടെ സ്വകാര്യ സംഭാഷണങ്ങളിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ സ്വാതി പതിയെ അവിടെനിന്നും മാറി അമ്പലത്തിന്റെ വശങ്ങളിലേക്ക് നടന്നു. എന്നാൽ ജയചന്ദ്രന്റെ ആ ആർത്തിയുള്ള നോട്ടം അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ചൂട് അപ്പോഴും മാറിയിരുന്നില്ല.
അമ്പലത്തിലെ ദീപാരാധനയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് പ്രസാദവും വാങ്ങി സ്വാതിയും രാധാമണിയും കൂടി തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും അന്തരീക്ഷം ഇരുണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. വഴിവിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു വരുന്നതേയുള്ളൂ. റോഡിൽ വലിയ തിരക്കില്ലായിരുന്നു. നല്ല തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നിട്ടും സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നടക്കുന്നതിനിടയിൽ രാധാമണി തന്നെയാണ് ആദ്യം സംസാരം തുടങ്ങിയത്. അവരുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും ആ അമ്പലപ്പറമ്പിൽ വെച്ചുണ്ടായ സന്തോഷത്തിന്റെ ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നീ എന്താ സ്വാതി അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് പെട്ടെന്ന് മാറിനിന്നത്? ജയേട്ടൻ നല്ല തമാശക്കാരനാ… പുള്ളിക്ക് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ നിർത്തില്ല,” രാധാമണി ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ സ്വാതിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“ഏയ്… ഞാൻ വെറുതെ ഒന്നു വലംവെയ്ക്കാൻ പോയതാ അമ്മേ. ജയേട്ടൻ അമ്മയുമായി നല്ല പരിചയത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” സ്വാതി തന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയ കാര്യം പതിയെ പുറത്തെടുത്തു.
“പിന്നെ… ഞങ്ങൾ പണ്ടുമുതലേ അറിയുന്നതാ സ്വാതി. ഈ നാട്ടിൽ എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ജയേട്ടൻ മുന്നിലുണ്ടാകും. പിന്നെ പുള്ളിയുടെ ഒരു സ്വഭാവം… പെണ്ണുങ്ങളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും ഒരു കുസൃതി ഒപ്പമുണ്ടാകും. ഡബിൾ മീനിങ് ഒക്കെ പറഞ്ഞ് വെറുതെ ആളുകളെ കയ്യിലെടുക്കും,” രാധാമണി ഒട്ടും മടിയില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
“അമ്മയ്ക്ക് അതൊന്നും കേൾക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യം തോന്നാറില്ലേ?” സ്വാതി വിസ്മയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“എന്തിന്? ഈ പ്രായത്തിൽ ഇതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ മോളേ. നമ്മുടെയൊക്കെ ഉള്ളിലെ വിഷമങ്ങളും ഏകാന്തതയും ഒക്കെ മറക്കാൻ ഇങ്ങനെ ചില ആളുകളുടെ സാമീപ്യവും സംസാരവും സഹായിക്കും. നമ്മളെ നോക്കാൻ, പുകഴ്ത്താൻ ഒരാളുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നത് തന്നെ ഒരു സുഖമാ,” രാധാമണി തികച്ചും ഒരു സുഹൃത്തിനോടെന്നപോലെ മനസ്സ് തുറന്നു.
രാധാമണിയുടെ ആ വാക്കുകൾ സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് വിനോദേട്ടൻ തന്റെ തോളിൽ തൊട്ടതും, തന്റെ ശരീരഭംഗിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതുമൊക്കെ അവളുടെ ഓർമ്മയിലേക്ക് വന്നു. അതുപോലെ തന്നെ അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ജയചന്ദ്രൻ തന്റെ ടൈറ്റായ ബ്ലൗസിലേക്കും പാവാടയ്ക്കുള്ളിലെ ശരീരവടിവുകളിലേക്കും നോക്കിയ ആ നോട്ടവും അവളിൽ ഒരു പുതിയ ചിന്ത ഉണർത്തി.