രാധാമണിയുടെ ആ അവസാന വാചകം സ്വാതിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ചലനമുണ്ടാക്കി. ജയചന്ദ്രൻ എന്ന നാൽപ്പത്തഞ്ചുകാരനായ, പക്വതയും പുരുഷത്വവുമുള്ള ആ മനുഷ്യനോട് അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരം മോഹം പതിയെ അങ്കുരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ‘അയാൾ തന്റെ ഈ ഇറുകിയ വേഷത്തിൽ തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചാൽ എങ്ങനെയിരിക്കും?’ എന്നൊരു ചിന്ത അവളുടെ തലച്ചോറിലൂടെ മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ വലിയ ചന്തികളിലും മുലകളിലും അയാളുടെ ആ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ അമരുന്നതായി അവൾ വെറുതെ സങ്കൽപ്പിച്ചു പോയി. ആ ചിന്തയിൽ അവളുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ ചൂടുപിടിച്ചു.
“ശരി മോളേ, നേരം വൈകി. രാഘവേട്ടൻ ഇപ്പൊ തിരക്കും. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലട്ടെ, നീയും അകത്തേക്ക് പൊക്കോ,” രാധാമണി സ്വാതിയുടെ തോളിൽ തട്ടി പതിയെ നടന്നു നീങ്ങി.
സ്വാതി ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കാലുകൾക്ക് ഒരു വല്ലാത്ത ഭാരം തോന്നി. മുറ്റത്തെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി. ഒരു വശത്ത് വിനോദേട്ടൻ, മറുവശത്ത് ജയചന്ദ്രൻ… രണ്ടുപേരും തന്റെ ശരീരത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ നീണ്ട ഏകാന്തതയ്ക്ക് വിരാമമിടാൻ ജയചന്ദ്രന്റെ ആ കുസൃതികൾക്ക് സാധിക്കുമോ എന്ന് അവൾ ഉള്ളാലെ മോഹിക്കാൻ തുടങ്ങി.
രാത്രി പത്തര കഴിഞ്ഞിട്ടും സ്വാതിക്ക് ഒട്ടും ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മുറിയിലെ ലൈറ്റുകളെല്ലാം അണച്ച്, സീലിങ് ഫാനിന്റെ നേരിയ ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കുന്ന ആ ഏകാന്തതയിൽ അവൾ കട്ടിലിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. സാധാരണ രാത്രികളിൽ ഈ സമയത്ത് അവൾ ഫോണിൽ നോക്കുകയോ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്യാറുള്ളതാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവൾ കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്നു. രാധാമണി വഴിയിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞ ഓരോ കാര്യങ്ങളും അവളുടെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“ജയേട്ടൻ അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു സുഖമാ… പുറകിലൂടെ വന്ന് തോളിൽ കൈവെച്ചിട്ട് സാരിത്തലപ്പിൽ വെറുതെ ഒന്നു പിടിച്ചു വലിച്ച് തമാശ കാണിച്ചു… അരയിലൂടെ കൈയ്യിട്ട് ഒന്നു ചേർത്തു പിടിച്ചു…”
രാധാമണി പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ഓർക്കുന്തോറും സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ചൂട് പടർന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ കൈകൾ സ്വന്തം മാറിടത്തിലേക്ക് വെച്ചു. അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ജയചന്ദ്രൻ തന്റെ ടൈറ്റായ ഗോൾഡൻ ബ്ലൗസിലേക്ക് നോക്കിയ ആ കട്ടി നോട്ടവും, വിരിഞ്ഞ ചന്തികളെ അളന്ന ആ കണ്ണുകളും അവൾ ഇരുട്ടിൽ വീണ്ടും വ്യക്തമായി കണ്ടു. ഒരു നാൽപ്പത്തഞ്ചുകാരനായ, അനുഭവസമ്പന്നനായ ഒരു പുരുഷന്റെ വന്യമായ ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ ആ നോട്ടം ഓർക്കുമ്പോൾ സ്വാതിയുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ തരിതരിപ്പുകയറുന്നത് പോലെ തോന്നി.
‘അയാൾ ശരിക്കും എന്നെ അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്താൽ…’ അവൾ വെറുതെ സങ്കൽപ്പിച്ചു. ജയചന്ദ്രന്റെ തഴമ്പിച്ച വലിയ കൈകൾ തന്റെ ഈ ഇറുകിയ ശരീരത്തിൽ, തന്റെ വിരിഞ്ഞ ഇടുപ്പിലും ചന്തികളിലും അമരുന്നതായി അവൾ ഓർത്തുപോയി. ആ ചിന്തയിൽ അവളുടെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലായി. ഒരു പെണ്ണിനെ എങ്ങനെ സന്തോഷിപ്പിക്കണമെന്ന് ജയചന്ദ്രന് നന്നായി അറിയാമെന്ന രാധാമണിയുടെ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു.
കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ആകെ ആറുമാസമേ ആയുള്ളൂ. അതിൽ ഭൂരിഭാഗം സമയവും സംഗീത് ചെന്നൈയിലായിരുന്നു. ഫോൺ വിളിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും ഓഫീസിലെ തിരക്കുകളെക്കുറിച്ചും പ്രോജക്റ്റുകളെക്കുറിച്ചും മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന സംഗീതിന്റെ മുഖം അവൾ ഓർത്തു. ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യത്തിനും തലോടലിനും വേണ്ടി തന്റെ ശരീരം എത്രത്തോളം കൊതിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ അറിയുന്നേയില്ല.
പെട്ടെന്നാണ് ടേബിളിലിരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്. നോക്കിയപ്പോൾ സംഗീതിന്റെ വാട്സ്ആപ്പ് മെസ്സേജാണ്. “ഉറങ്ങിയോ സ്വാതി? ഇന്ന് നല്ല തിരക്കായിരുന്നു, വിളിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ഗുഡ് നൈറ്റ്.”