ഹന്ന ഇടത് കവിളിൽ കൈ വച്ചു.
ഇപ്പോഴും വിങ്ങി നോവുന്നുണ്ട്. മനസ്സിന്റെ വേദനയിൽ ശരീരത്തിന്റെ വേദനകൾ അറിയുന്നുപോലുമില്ല.
കൈലാസിന് മനസ്സിലായി അവളുടെ ചിന്തകളിൽ എന്താണെന്നുള്ളത്.
“ഇന്നലെ നടന്ന സംഭവങ്ങളുമായി അവൾക്ക് ബന്ധമില്ല എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
മറുപടി കൊടുക്കുന്നതിന് പകരം കണ്ണും നിറച്ചൊരു നോട്ടമായിരുന്നു.
പാവം.
അവന്റെ മനസ്സ് വേദനിച്ചു.
“നദീമിനെ മാത്രം സത്യം ബോധിപ്പിച്ചാൽ മതിയല്ലോ. അവൻ വന്നു വിളിക്കുകയാണെങ്കിൽ തിരിച്ചു പോവുമോ?”
പ്രതീക്ഷ നിറഞ്ഞ ആ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ കൈലാസിന്റെ ഉള്ളിലൊരു വല്ലായ്മ തോന്നി. അവൾ പോവില്ലെന്ന് പറയുമെന്ന് താൻ ആഗ്രഹിച്ചോ?
ആർക്ക് വേണേലും സംശയിക്കാവുന്ന ഒരു സാഹചര്യം ആണ് കഴിഞ്ഞു പോയത്. അതിനാൽ നദീമിനെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ ഹന്നയ്ക്ക് തോന്നിയില്ല. എന്നാൽ അവനും താനും മാത്രം ഉള്ളതല്ല ഒരു ജീവിതമെന്നും കൊച്ചാപ്പയുടെ വാക്കിന് അപ്പുറത്തേക്ക് നദീമും അപ്പച്ചിയും പോവില്ലെന്നും ഉറപ്പായിരുന്നു.
“അവിടേക്ക് തിരിച്ചു പോകണമെന്ന് എനിക്കില്ല. ഞാൻ ചതിച്ചില്ലെന്ന് ഇക്ക അറിഞ്ഞ മതി എന്നെ ഉള്ളൂ എനിക്ക്. ഒരു ജോലി കിട്ടിയിരുന്നേൽ എനിക്ക് ഹോസ്റ്റലിലോട്ട് വല്ലതും പോകാമായിരുന്നു.”
“അതെന്തിനാപ്പോ ഹോസ്റ്റൽ?” കൈലാസിന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞിരുന്നു.
“ഞാൻ ചേട്ടനൊരു ബാധ്യത ആവും.”
“അതെയതെ ഞാൻ നിന്നെ ചുമന്നോണ്ട് നടക്കുവാണല്ലോ.
ഈ ഡ്രസ്സ് ഇന്നലെ മുതൽ ഇട്ടിരിക്കുന്നതല്ലേ? തൽക്കാലം എന്റെ എന്തെങ്കിലും എടുത്തു തരാം. കുളിച്ച് വേഷം മാറി നിൽക്ക്. ഡ്രസ്സ് ഞാൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വരാം.”
അവൻ വിഷയം മാറ്റി.
പ്ലേറ്റ് കഴുകി വച്ച്, ഹാളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ കൈലാസ് തന്റെയൊരു ഷർട്ടും ഒരു ബർമുഡയും അവൾക്കെടുത്തു കൊടുത്തു.
അതിന്റെ വലിപ്പം കണ്ട് അവൾ അന്തിച്ചു നിന്നു.
“കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് അല്ലേ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യ്.”
അവൻ കുളിക്കാനായി തോർത്തും ലുങ്കിയും എടുത്ത് ബാത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. കുളിച്ചിറങ്ങി എപ്പോഴത്തെയും പോലെ ലുങ്കിയും ചുറ്റി തലയും തുടച്ച് വരുമ്പോഴാണ് ഹാളിലെ ദിവാൻ കോട്ടിൽ മിഴിച്ചു നോക്കിയിരിക്കുന്ന
പെണ്ണിനെ കാണുന്നത്.
അവൻ കണ്ടെന്നു ബോധ്യമായപ്പോൾ അവൾ ചമ്മലോടെ മുഖം താഴ്ത്തിക്കളഞ്ഞു..
ഷർട്ട്ലെസ് ആണെന്ന ബോധം കൈലാസിന് അപ്പോഴാണ് വന്നത്. കൈയിലെ തോർത്ത് ചുമലിലൂടെ വിരിച്ചിട്ട് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടിൽ മുറിയിൽ കേറി. അറിയാതെ തന്നെ ഒരു ചിരിയും പിന്നൊരു മൂളിപ്പാട്ടും വന്നു.
അവൻ മുറിയിൽ കയറിയപ്പോൾ ഹന്ന പതിയെ ഇടങ്കണ്ണിട്ട് അവൻ പോയ വഴിയേ നോക്കി. പിന്നീട് നാക്ക് കടിച്ചു.
രഹന പറയുന്നത് വെറുതെയല്ല, എന്തൊരു ശരീരമാണ്. പണിയെടുക്കുന്ന പുരുഷന്റെ പാറ പോലെ ഉറച്ച ശരീരം. നെഞ്ചിന്റെ വിരിവും തോളുകളുടെ വീതിയും ചാടാത്ത വയറും. തല തുടച്ചിരുന്ന കൈയിലെ മസിലുകൾ ഓർത്തെടുത്തു അവൾ. അടിവയറ്റിൽ തീപ്പൊരി ചിതറുന്ന പോലെ.
ആ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർന്ന് നിന്നൊന്ന് പുണർന്നാൽ.. അവൾക്ക് ദേഹം കിരുകിരുത്തു. അതവളുടെ മുഖത്തെ ചുവപ്പിച്ചു.
ഹന്ന ഒന്നൂടി അവന്റെ ശരീരം ഓർത്തെടുത്തു.
എന്ത് പ്രായം കാണും അയാൾക്ക്?
മുപ്പതോ അതിലധികമോ.. നദീമിക്കയ്ക്ക് ഇരുപത്തിയഞ്ച് കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ. അവനെക്കുറിച്ചോ അവന്റെ ശരീരത്തെ കുറിച്ചോ അവൾക്കിത് വരെ ഒരു ചിന്ത പോലും വന്നിട്ടില്ല. പരസ്പരം സംസാരിക്കാത്തത് പോലും ഒരു പ്രശ്നമായി തോന്നിയിരുന്നില്ല. ഇത്രയും നാൾ കൊച്ചപ്പയുടെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചു. ഇനി അപ്പച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കും കൂട്ടിന് നദീമിക്കയും കാണും. അത് മാത്രമേ വ്യത്യാസം ഉള്ളൂ.. അതും രണ്ട് മാസത്തെ ലീവിന് ശേഷം ഇക്ക തിരിച്ച് ഗൾഫിലും പോകും.
രഹന പലപ്പോഴും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് വേറെയൊന്നും സംസാരിക്കണ്ടേ എന്ന്.
“എന്തിന്. കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് എന്തായാലും അതൊക്കെ സംഭവിക്കും. കുറച്ചു നാൾ കഴിഞ്ഞ് പ്രസവിക്കും. കുട്ടികളെ വളർത്തും ഇതൊക്കെ സ്വാഭാവികമായും നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളല്ലേ?”