ഹാളിലെ ആ നിശബ്ദത വല്ലാതെ കനത്തുനിൽക്കുകയാണ്. ആരും ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. എല്ലാവരും പരസ്പരം മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കുന്നു.
ആ മൗനം കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഏട്ടനാണ് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്. അതുവരെ ഗൗരവത്തിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ഏട്ടൻ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി.
“ഞാൻ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അറിഞ്ഞു… അമ്മ പറഞ്ഞു.”
ഏട്ടൻ സോഫയിൽ ഒന്ന് അമർന്നിരുന്നു.
“പക്ഷേ അഭി… അവർ പറയുന്നതിലൊക്കെ എന്തോ ഒരു പൊരുത്തക്കേട് പോലെ എനിക്ക് തോന്നുന്നു.”
ഞാൻ തലയുർത്തി ഏട്ടനെ നോക്കി. എന്താണ് ഏട്ടൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?
“എടാ… എന്റെ അറിവിൽ നിനക്ക് ഫ്രണ്ട്സ് ആയിട്ട് ആ കിരൺ മാത്രമേ ഉള്ളൂ. അല്ലാതെ നീ അങ്ങനെ പുറത്തൊന്നും കറങ്ങി നടക്കുന്നവനല്ല. കോളേജിൽ പോവുന്ന കാലത്ത് പോകും, വരും. അത്രതന്നെ. അങ്ങനെയുള്ള നിന്നെ പണ്ട് എവിടെയോ വെച്ച് കണ്ടെന്നും, അന്ന് മുതൽ പ്രേമം തോന്നിയെന്നും ഒക്കെ പറയുമ്പോൾ… എവിടെയോ ഒരു സ്പെല്ലിങ് മിസ്റ്റേക്ക് പോലെ…”
ഏട്ടൻ താടിക്ക് കൈകൊടുത്തു.
“അല്ല, ആലോചിച്ചു നോക്ക്… കോടികൾ ആസ്തിയുള്ള, ലോകം മുഴുവൻ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ഡോക്ടർ. അവൾ നിന്നെ എവിടെ വെച്ച് കാണാനാ? അതും വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്?”
ഏട്ടന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ എനിക്കും അത് ശരിയാണല്ലോ എന്ന് തോന്നി. കിരൺ പറഞ്ഞപ്പോൾ അതൊന്നും ഓർത്തില്ല.
“അതേസമയം… ഞാൻ തിരക്കിയടത്തോളം അനു ചൈതന്യ എന്ന് പറയുന്ന വ്യക്തി ക്ലീൻ ആണ്. ബിസിനസ്സിലോ വ്യക്തിജീവിതത്തിലോ ഒരു മോശം പേരും കേട്ടിട്ടില്ല. നല്ല അന്തസ്സുള്ള കുടുംബം. അതുകൊണ്ട് അവൾ കള്ളം പറയാൻ സാധ്യതയില്ല. പക്ഷെ…”
ഏട്ടൻ ഒന്ന് നിർത്തി, എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.
“ഈ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ എവിടെയോ തെറ്റുന്നുണ്ട്. നിനക്ക് ഇതിൽ എന്താ പറയാനുള്ളത്? നിനക്ക് അവളെ മുൻപ് എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് കണ്ടതായി ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“ഇല്ല…”
ഞാൻ തലയാട്ടി.
എന്റെ ഓർമ്മയിൽ ഒരിടത്തുപോലും അങ്ങനെയൊരു മുഖമില്ല. ഇന്നലെ കണ്ടതല്ലാതെ, അതിനു മുൻപ് അനു ചൈതന്യ എന്നൊരാളെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ല.
ഏട്ടന്റെ ചോദ്യം എന്റെ ഉള്ളിലും വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി മാറി.
ശരിയാണല്ലോ… എന്റെ ലോകം വളരെ ചെറുതാണ്. വീട്, കളിക്കാൻ പോവുന്ന പറമ്പ് , പിന്നെ ഇടയ്ക്കൊന്ന് കാണുന്ന കിരൺ. അതിനപ്പുറം വലിയ സൗഹൃദങ്ങളോ കറക്കങ്ങളോ എനിക്കില്ല.
അങ്ങനെയുള്ള എന്നെ, ലണ്ടനിലും അമേരിക്കയിലും ഒക്കെ പഠിച്ചു വളർന്ന, ഒരു ഡോക്ടർ എവിടെ വെച്ച് കാണാനാണ്? അതും വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്?
ഏട്ടൻ പറഞ്ഞ ‘സ്പെല്ലിങ് മിസ്റ്റേക്ക്’ എനിക്കും ഫീൽ ചെയ്തു തുടങ്ങി.
എവിടെയോ എന്തോ ഒരു കണ്ണികണ്ണികൾ തമ്മിൽ ചേരാത്തത് പോലെ…
പക്ഷേ, കിരൺ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അവൾക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്… അത് മാത്രം നോക്കിയാൽ പോരേ?”
ഞാൻ തലയുർത്തി എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കി. അവരുടെയൊക്കെ മുഖത്ത് പ്രതീക്ഷയും ഒപ്പം ആശങ്കയും നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്. എനിക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയാണ് അവർ.
ഇനിയും ഇത് ആലോചിച്ച് തല പുകയ്ക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. എന്ത് വന്നാലും നേരിടാം.
ഞാൻ പതുക്കെ സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു.
“എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല ഏട്ടാ… ഞാൻ ആലോചിച്ചിട്ട് എനിക്കൊരു എത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല.”
ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു.
“നിങ്ങൾ എന്താന്ന് വെച്ചാൽ ചെയ്തോ… എനിക്ക് സമ്മതമാണ്.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
പിന്നിൽ നിന്നും അമ്മയുടെയും ഏട്ടത്തിയുടെയും ആശ്വാസവാക്കുകളും സന്തോഷവും കേൾക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഞാൻ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ആ പഴയ ചോദ്യത്തിലായിരുന്നു…
‘എവിടെ വെച്ചാണ് അനു എന്നെ കണ്ടത്? എപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് എന്നോട് ഇഷ്ടം തോന്നിയത്?’
1k like ini eppo avana . Plz am waiting for next part