അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ കൊട്ടാരത്തിലെ വലിയ ദർബാർഹാൾ
തിരക്കിലായിരുന്നു. മന്ത്രിമാരും ഉദ്യോഗസ്ഥരും നിറഞ്ഞു. സ്വർണ സിംഹാസനത്തിൽ മാനവിക്രമ രാജ തിരുമൽപ്പാട് ഇരുന്നു. യുദ്ധമുദ്രകളുള്ള ശരീരം ഭാരമുള്ള സ്വർണാഭരണവും രാജകീയ പട്ടും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
ഇടതുവശത്ത് മൂത്ത റാണി ദേവകി അമ്മ. വലതുവശത്ത് സഹഭാര്യ ലക്ഷ്മി. കസവ് വസ്ത്രം ശരീരം മറച്ചു. മറച്ചിട്ടും മറഞ്ഞില്ല. രാത്രിയിലെ ശാപം മുഖത്ത് ഇല്ലായിരുന്നു. സിംഹാസനത്തിന് മുന്നിൽ അത് ഇല്ല.
സാമൂതിരി സേനാനായകൻ കുഞ്ഞുപണിക്കരോട് പറഞ്ഞു. «പുതിയ റിക്രൂട്ടുകൾ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ പരിശീലനം ഞാൻ സ്വയം കാണണം. പല്ലക്ക് ഒരുക്കുക. ഇന്ന് രാവിലെ പരിശീലനക്കളത്തിലേക്ക് പോകാം.»
കുഞ്ഞുപണിക്കർ ആഴത്തിൽ തല കുനിച്ചു. «ആജ്ഞപ്രകാരം, തിരുമേനീ. എല്ലാം ഞാൻ നോക്കാം.»
കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് സാമൂതിരിയുടെ സംഘം കോഴിക്കോട്ടിന് പുറത്തുള്ള വലിയ സൈനിക പരിശീലനക്കളത്തിലെത്തി. ചൂടുള്ള വെയിലിൽ നൂറുകണക്കിന് യുവാക്കൾ പരിശീലിച്ചു. മരവാളുകളുടെ ശബ്ദം, പരിശീലകരുടെ ആജ്ഞ, ശരീരം തറയിലടിക്കുന്ന ശബ്ദം — അന്തരീക്ഷം നിറഞ്ഞു.
സാമൂതിരി കളത്തിലൂടെ നടന്നു. സാന്നിധ്യം തന്നെ മതിയായിരുന്നു. ആളുകൾ വഴിമാറി. കുഞ്ഞുപണിക്കർ അരികിൽ നടന്ന് ഓരോ സംഘത്തിന്റെയും നില പറഞ്ഞു. സാമൂതിരി തലയാട്ടി. കണ്ണ് യുവാക്കളിലൂടെ നീങ്ങി. ആരെയും ഇതുവരെ പേര് ചോദിച്ചില്ല
പെട്ടെന്ന് സാമൂതിരി നിന്നു. കണ്ണ് ദൂരെ ഒരു യുവാവിന്റെ മേൽ പതിഞ്ഞു.
ആ യുവാവ് ഉരുമി കൊണ്ട് പരിശീലിക്കുകയായിരുന്നു — കേരള യോദ്ധാക്കളുടെ വളയുന്ന വാൾ. നീണ്ട, ചുരുണ്ട വാള് അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു ജീവനുള്ള പാമ്പിനെപ്പോലെ നീങ്ങി. മാരകമായ കൃത്യത. വേഗം. ചലനം മൃദുവെങ്കിലും ശക്തം. തെറ്റാത്ത കാൽചുവടുകൾ. ഈ ആയുധത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം സാധാരണ ഗ്രാമീണ യോദ്ധാവിന്റെതല്ല.
സാമൂതിരി ശ്രദ്ധിച്ചു
നോക്കി. മനസ്സിൽ ഒരു വിചിത്രമായ പരിചയം ഉണർന്നു. ആ ഭംഗി. കണ്ണിലെ തീവ്രത. ചലനത്തിലെ മാരകമായ മനോഹാരിത. ഓരോ അടിയിലെയും നിയന്ത്രിത ശക്തി. എന്തോ അറിയാം എന്ന് തോന്നി.
«ആ യുവാവ് ആരാണ്?» ശബ്ദം താഴ്ന്നതും മൂർച്ചയുള്ളതു മായ ചോദ്യം.
കുഞ്ഞുപണിക്കർ അവനെ നോക്കി ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. «പേര് നാരായണൻ നമ്പ്യാർ, തിരുമേനീ. വെട്ടത്തുനാട്ടുകാരൻ. പ്രശസ്ത കളരി ഗുരു കണ്ണപ്പ നമ്പ്യാരുടെ ശിഷ്യൻ. രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ് പുതിയ യോദ്ധാക്കൾക്കൊപ്പം ചേർന്നു. അസാധാരണമായി നന്നായി പോരാടുന്നു. തന്ത്രം, വേഗം, സമയബോധം, ഉരുമിയിലെ നിയന്ത്രണം — ഈ കൂട്ടത്തിലെ മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ മുകളിലാണ്.»
സാമൂതിരി കുറച്ച് നിമിഷം കൂടി നോക്കി. നാരായണൻ മറ്റൊരു വരി കാണിച്ചപ്പോൾ ഉരുമി വെയിലിൽ മിന്നി.
സാമൂതിരി താടി തഴുകി. «അവനെ ഒരു സാധാരണ സൈനികനായി പാഴാക്കരുത്. അത്തരം കഴിവും നിയന്ത്രണവുമുള്ള യോദ്ധാവ് എന്റെ അടുത്ത് ആയിരിക്കണം. ഉടൻ എന്റെ സ്വകാര്യ കാവൽസംഘത്തിലേക്ക് മാറ്റുക. പ്രത്യേക പരിശീലനം. കൊട്ടാരത്തിനടുത്ത് തന്നെ നിർത്തുക. അവന്റെ പുരോഗതിയും വിശ്വസ്തതയും എനിക്ക് പതിവായി അറിയിക്കുക.»
കുഞ്ഞുപണിക്കർ തല കുനിച്ചു. «ആജ്ഞപ്രകാരം.»
ദൂരെ നാരായണൻ ഉരുമി ചുഴറ്റി. സാമൂതിരി ഇനിയും നോക്കി. പേര് നാരായണൻ നമ്പ്യാർ. അതാണ് കേട്ടത്
സാമൂതിരി പരിശീലനക്കളത്തിൽ നിന്ന് മടങ്ങാൻ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണ് ആ യുവാവിന്റെ മേൽ ഒരു തവണ കൂടി തങ്ങി. നാരായണൻ നമ്പ്യാരിൽ എന്തോ അദ്ദേഹത്തെ ആകർഷിച്ചു — മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന തീ, അപകടകരമായ മനോഹാരിത, ഒരു അവ്യക്തമായ പരിചയം.
സാമൂതിരിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ സ്വന്തം കാവലിലേക്ക് ഉയർത്തിയത് അർജുൻ മൂപ്പിൽ നായരാണ്
— അവസാനത്തെ ചാവേർ. ശത്രുവിന്റെ ഹൃദയത്തിനകത്ത് ഇപ്പോൾ ആഴത്തിൽ. അനുയോജ്യമായ നിമിഷത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു.
അർജുൻ മൂപ്പിൽ നായർ — ഇപ്പോൾ നാരായണൻ നമ്പ്യാർ എന്ന പേരിൽ — കളത്തിന്റെ നടുവിൽ നിന്നു. നീണ്ട, വളയുന്ന ഉരുമി വലതുകൈയിൽ അയഞ്ഞ് ചുറ്റി. മധ്യാഹ്നസൂര്യൻ നഗ്നമായ മുകൾഭാഗത്ത് ചൂട് വീശി. വിയർപ്പ് നെഞ്ചിലൂടെയും പുറത്തിലൂടെയും ഇറങ്ങി. ചുറ്റും മറ്റ് യോദ്ധാക്കൾ മരവാളും ഈട്ടിയും കൊണ്ട് പരിശീലിച്ചു. അർജുനിന്റെ ശ്രദ്ധ മൂർച്ചയുള്ളതായിരുന്നു. കണ്ണപ്പ നമ്പ്യാരുടെ കീഴിൽ വർഷങ്ങളായി പഠിച്ചവൻ. ഇന്ന് മാരകമായ കൃത്യതയോടെ നീങ്ങി.