കണ്ണ് പുറമെ ശാന്തമായിരുന്നു. അകത്ത് പ്രതികാരത്തിന്റെ തീ ഇതുവരെ ഇല്ലാത്തത്ര ശക്തമായി ജ്വലിച്ചു.
നിന്റെ ദിനങ്ങൾ ആസ്വദിക്ക്, സാമൂതിരീ. ഞാൻ ഇനി നിന്റെ മതിലിന് പുറത്തല്ല. ഞാൻ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു. ഓരോ കണക്കുകൂട്ടിയ ചുവടും.
ആജ്ഞാനുസരണം കാവലിനോടൊപ്പം തിരിഞ്ഞു. സാധാരണ പരിശീലനക്കളം പിന്നിട്ടു. സാമൂതിരിയുടെ സ്വകാര്യ കാവലിലെ നാരായണൻ നമ്പ്യാരായുള്ള പുതിയ ജീവിതം ഔദ്യോഗികമായി തുടങ്ങി. അതോടൊപ്പം രക്തത്തിന്റെയും ക്ഷമയുടെയും യഥാർത്ഥ കളിയും.
രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ആജ്ഞ വന്നു. നാരായണൻ നമ്പ്യാർ സാധാരണ പരിശീലനത്തിൽ നിന്ന് സാമൂതിരിയുടെ സ്വകാര്യ കാവൽസംഘത്തിലേക്ക് മാറ്റപ്പെട്ടു.
അർജുൻ കൊട്ടാരത്തിന്റെ ആന്തരിക അങ്കണത്തിൽ നിന്നു. സ്വകാര്യ കാവലിന്റെ ഇരുണ്ട വസ്ത്രം — സ്വർണ അതിർത്തിയുള്ള കറുത്ത മുണ്ട്, ലളിതവും ഉറപ്പുള്ളതുമായ മേൽവസ്ത്രം,
അരയിൽ വാൾ. ചുറ്റും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട മറ്റ് കാവൽക്കാർ. കഴിവും വിശ്വസ്തതയും നോക്കി എടുത്ത യോദ്ധാക്കൾ. മിനുക്കിയ ആയുധത്തിന്റെയും തോൽപ്പട്ടയുടെയും കൊട്ടാരധൂപത്തിന്റെയും മണം അന്തരീക്ഷം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പേര് നാരായണൻ നമ്പ്യാർ. സ്ഥാനം കൊട്ടാരക്കവാടത്തിനകത്ത്. അച്ഛൻ കാണിച്ച വഴി ഇവിടെ എത്തി. വാൾ ഇനിയും അരയിൽ മാത്രമാണ്. വരേണ്ട ദിവസം ഇനിയും വന്നിട്ടില്ല.
. മുതിർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വേലായുധൻ നമ്പ്യാർ പുതിയവരോട് പറഞ്ഞു.
«നിങ്ങൾ ഇനി സാധാരണ സൈനികരല്ല. ഇപ്പോൾ സാമൂതിരിയുടെ ആന്തരിക സുരക്ഷാവിഭാഗത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. കടമ തിരുമേനിയെ എല്ലാ സമയത്തും സംരക്ഷിക്കുക — ദർബാറിൽ, യാത്രയിൽ, കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഇടനാഴിയിൽ, ആവശ്യമെങ്കിൽ സ്വകാര്യ മുറികളിലും. നിങ്ങൾ കൊട്ടാരത്തിനകത്ത് തന്നെ ജീവിക്കും. ഭക്ഷണം. പരിശീലനം. കടമയിലെ ഏത് പരാജയവും ക്രൂരമായി ശിക്ഷിക്കപ്പെടും. വിശ്വസ്തതയ്ക്ക് മുകളിൽ ഒന്നുമില്ല.»
അർജുൻ നേരെ നിന്നു. മുഖത്ത് അച്ചടക്കവും ബഹുമാനവും മാത്രം. ഉള്ളിൽ തണുത്ത കണക്കുകൂട്ടൽ.
ഇതാണ്. ഞാൻ അകത്താണ്. സങ്കൽപ്പിച്ചതിലും അടുത്ത്. ഓരോ ദിവസവും അവനോട് അടുത്തിരിക്കും. ദിനചര്യ. ദുർബലത. വിശ്വസ്തർ. ഞാൻ അദൃശ്യനായിരിക്കും — പൂർണമായ നിഴൽ — അടിക്കാനുള്ള നിമിഷം വരെ.
വേലായുധൻ തുടർന്നു. «നാരായണൻ നമ്പ്യാർ, തിരുമേനി നിന്റെ ഉരുമിയിലുള്ള കഴിവ് കണ്ട് പ്രത്യേകം തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു. അടുത്ത സംരക്ഷണത്തിലും കൊട്ടാരചട്ടത്തിലും അധിക പരിശീലനം ലഭിക്കും. നാളെ പുലർച്ചെ ആന്തരിക കാവൽപ്പോസ്റ്റിൽ ഹാജരാകുക.»
അർജുൻ തല കുനിച്ചു. «ഈ ബഹുമതിക്ക് ഞാൻ നന്ദിയുള്ളവനാണ്.»
മറ്റ് കാവൽക്കാർ ചിതറി. അർജുൻ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. ഉയർന്ന മതിൽ. സായുധ കാവൽ. ദൂരെ ദർബാർഹാൾ. ആ മതിലിനകത്ത് എവിടെയോ സാമൂതിരിയുടെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെട്ടു.
നീ തന്നെ
എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു, സാമൂതിരീ. നീ എന്നെ ഒരു ഉപയോഗപ്രദമായ ആയുധമായി കണ്ടു. അറിയില്ല. നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്ത ആയുധം നിന്റെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതാണ്.
ആ രാത്രി സ്വകാര്യ കാവലിന് അനുവദിച്ച ചെറിയ മുറിയിൽ അർജുൻ ലളിതമായ കട്ടിലിൽ കിടന്നു. മേൽപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കൊട്ടാരത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ — അന്തഃപുരത്തിൽ നിന്നുള്ള ദൂരെയുള്ള ചിരി, കാവലിന്റെ കാൽച്ചവട്, രാത്രിപ്പക്ഷികളുടെ വിളി — അവനെ ഉറക്കിലേക്ക് വിട്ടില്ല.
വാൾ അരയ്ക്കൽ അല്ല. ചുവരോട് ചേർത്ത് വെച്ചിരുന്നു. പേര് നാരായണൻ നമ്പ്യാർ. മനസ്സിൽ മറ്റൊരു പേര്.
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച്, വെട്ടത്തുനാട്ടിലെ അമ്മയെയും സഹോദരിമാരെയും ഓർത്തു. പ്രിയംവദയുടെ ചൂടുള്ള ആലിംഗനം, മീനാക്ഷിയുടെ ദൃഢമായ കണ്ണുകൾ, രാധികയുടെ ശാന്തമായ ശക്തി. അവർ അവനായി കാത്തിരിക്കുന്നു. അവരും തങ്ങളുടെ വഴിയിൽ തയ്യാറെടുക്കുന്നു.
നിനക്ക് വേണ്ടി, അമ്മേ. നിനക്ക് വേണ്ടി, എന്റെ സഹോദരിമാരേ. ഞാൻ പരാജയപ്പെടില്ല.
ഞാൻ പരാജയപ്പെടില്ല.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അർജുൻ പുതിയ കടമ തുടങ്ങി. ദർബാർഹാളിന് പുറത്ത് സാമൂതിരിയുടെ പ്രഭാതസഭയ്ക്ക് കാവലായി നിന്നു. ഉരുമി വശത്ത് ചുറ്റി. കണ്ണ് മൂർച്ചയുള്ളത്. സാമൂതിരി അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ബഹുമാനത്തോടെ തല കുനിച്ചു. ഉള്ളിൽ തീ അണഞ്ഞില്ല.