കുഞ്ഞുപണിക്കരെ ആക്രമിക്കാൻ വന്ന രണ്ട് മരവർ ഭടന്മാർ ആദ്യം വീണു.
ഉരുമി വീശി. ഒരാളുടെ കൈ മുട്ടിന് താഴെ പോയി. കൈ വായുവിൽ പറന്നു. രക്തം ധാരയായി തെറിച്ചു. രണ്ടാമത്തേത് നെഞ്ചിന് കുറുകെ ആഴത്തിൽ മുറിവേറ്റു. വാരിയെല്ല് തുറന്നു. അവൻ നിലവിളിച്ച് വീണു.
കുഞ്ഞുപണിക്കർ ഞെട്ടലോടെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അർജുൻ കുതിരയിൽ നിന്ന് ചാടി അടുത്തെത്തി.
«എന്റെ അടുത്ത് തന്നെ നിൽക്കുക, » നാരായണൻ വിളിച്ചു.
അവർ പുറം ചേർത്ത് നിന്ന് പോരാടി. നാരായണന്റെ ഉരുമി മിന്നൽപോലെ നീങ്ങി — അടിച്ചു, ചുറ്റി, കീറി. ഒരു മരവർ വാളുമായി കുഞ്ഞുപണിക്കരെ ആക്രമിച്ചു. ഉരുമി വാളിൽ ചുറ്റും ചുറ്റി വശത്തേക്ക് വലിച്ചു. പിന്നെ ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്ത് വീശി. താടി പകുതി പോയി. രക്തവും പല്ലും തെറിച്ചു.
അതേ സമയം നിരവധി മരവർ ഭടന്മാർ സാമൂതിരിയുടെ പല്ലക്കിനടുത്തെത്തി. ഭരണാധികാരിയെ പുറത്തേക്ക് വലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. സാമൂതിരി വാളുമായി പ്രതിരോധിച്ചു. പക്ഷേ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
നാരായണൻ ആ അപകടം കണ്ടു. കൂട്ടത്തിലൂടെ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. തടസ്സമായവരെ ഉരുമികൊണ്ട് മാറ്റി. ഒരു മരവർ സാമൂതിരിയുടെ പിറകിൽ നിന്ന് വാൾ ഉയർത്തി. വാൾ വീഴും മുമ്പ് ഉരുമി ആ മനുഷ്യന്റെ കഴുത്തിന് ചുറ്റും ചുറ്റി ശക്തമായി വലിച്ചു. അവൻ തുണിക്കഷണംപോലെ തറയിലേക്ക് വീണു.
നാരായണൻ സാമൂതിരിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. ഉരുമി ഒരു മാരകമായ വൃത്തത്തിൽ കറങ്ങി. ഭരണാധികാരിക്ക് ചുറ്റും ഒരു സുരക്ഷാവലയം. രണ്ട് മരവർ ഭടന്മാർ അവനെ ആക്രമിച്ചു. ഒന്നിന് താഴെ കുനിഞ്ഞ് മുകളിലേക്ക് വീശി. ആക്രമണകാരി നിലവിളിച്ച് വീണു. രണ്ടാമത്തേതിന്റെ കഴുത്ത് ഉരുമിയുടെ ഭാരമുള്ള അറ്റം കൊണ്ട് പിളർന്നു. രക്തം ധാരയായി ഒഴുകി. അവനും വീണു.
തറ രക്തംകൊണ്ട് നനഞ്ഞു. മരണവേദനയിലുള്ള നിലവിളി ആകാശത്ത് മുഴങ്ങി. നാരായണൻ ഒരു ഭൂതത്തെപ്പോലെ പോരാടി. ഉരുമി മരണത്തിന്റെ നിഴലായി. കുഞ്ഞുപണിക്കരെ വീണ്ടും രക്ഷിച്ചു — പിറകിൽ കുത്താൻ വന്ന ഒരാളുടെ കൈ വിച്ഛേദിച്ചു.
മരവർ ഭടന്മാർ ആക്രമണം പരാജയപ്പെടുന്നത് കണ്ടു. പലരും മരിച്ചോ വീണോ കിടന്നു. അവർ മരക്കാട്ടിലേക്ക് പിന്മാറാൻ തുടങ്ങി. നാരായണൻ കുറച്ച് ദൂരം പിന്തുടർന്ന് രണ്ട് പേരെ കൂടി വീഴ്ത്തി.
ഒടുവിൽ പൊടി അടങ്ങി. വഴി ഒരു കൂട്ടക്കൊലയുടെ ഭൂമിയായി മാറി. ശരീരങ്ങൾ അസ്വാഭാവികമായി വളഞ്ഞ് കിടന്നു. രക്തം മണ്ണിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു. വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ട അവയവങ്ങൾ ചിതറി. സാമൂതിരി കേടായ പല്ലക്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. വാൾ ഇപ്പോഴും കൈയിൽ. ദീർഘശ്വസം വിട്ടുകൊണ്ട്.
അർജുൻ ഉരുമി താഴ്ത്തി. രക്തം കൈയിലും മുണ്ടിലും. സാമൂതിരി അവനെ നോക്കി. അർജുൻ തല കുനിച്ചു. ഉള്ളിൽ ഒരു വാക്ക് മാത്രം.
ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ രക്ഷിച്ചു. അതുകൊണ്ട് നീ എന്നെ അടുത്ത് നിർത്തും. അതാണ് വേണ്ടത്. നാളെ അല്ല. ഇന്ന് ഇതാണ് കളി.
കുഞ്ഞുപണിക്കർ മുഖത്ത് നിന്ന് രക്തം തുടച്ചു. വ്യക്തമായ ബഹുമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
«തിരുമേനീ… ഈ മനുഷ്യൻ ഇന്ന് നമ്മുടെ രണ്ടുപേരുടെയും ജീവൻ രക്ഷിച്ചു. നാരായണൻ നമ്പ്യാർ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നാം മറികടക്കപ്പെടുമായിരുന്നു.»
സാമൂതിരി നാരായണനെ നോക്കി. ശത്രുക്കളുടെ രക്തം പൂശി നിന്നു. ഉരുമി ഇപ്പോഴും കൈയിൽ.
«നീ ഇന്ന് ഒരു യഥാർത്ഥ യോദ്ധാവിനെപ്പോലെ പോരാടി. നിന്നെ നീ തെളിയിച്ചു. ഇന്ന് മുതൽ നീ എന്റെ സ്വകാര്യ കാവലിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകണം. ഇവിടെ നീ ചെയ്തത് ഞാൻ മറക്കില്ല.»
നാരായണൻ ആഴത്തിൽ
തല കുനിച്ചു. മുഖം ശാന്തം. ബഹുമാനം.
«ഞാൻ എന്റെ കടമ മാത്രമാണ് ചെയ്തത്, തിരുമേനീ.»
ഉള്ളിൽ ചിന്ത തണുത്തതും കണക്കുകൂട്ടിയതുമായിരുന്നു.
ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ രക്ഷിച്ചു. ഒരു ദിവസം ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലാൻ വേണ്ടി തന്നെ.
സാമൂതിരി നാരായണന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു.
«നിനക്ക് പ്രതിഫലം ലഭിക്കും. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നാം തിരുനാവായയിലേക്ക് തുടരണം. മാമാങ്കത്തിന്റെ ഒരുക്കം വൈകരുത്.»
സംഘം വീണ്ടും ഒന്നിച്ച് യാത്ര തുടർന്നു. നാരായണൻ സാമൂതിരിയുടെ പല്ലക്കിന് അടുത്ത് കുതിരപ്പുറത്ത്. ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തരായ കാവൽക്കാരിൽ ഒരാൾ.