അവൻ ഇനി മതിലിന് പുറത്തല്ല. ഇപ്പോൾ മൃഗത്തിന്റെ ഗുഹയിലാണ്. മൃഗം തന്നെ അവനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു.
പിന്നീട് ഒരു ദിവസം സാമൂതിരി ദർബാറിൽ ഇരുന്നു. മോഹിനി അവന്റെ ഇടതുവശത്ത് നിന്നു. മന്ത്രിമാരും കാവൽമുഖ്യന്മാരും മുന്നിൽ. മാമാങ്കം മൂന്ന് മാസത്തിനുള്ളിലാണ്. തിരുനാവായയിലെ ഒരുക്കങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കണം.
«നിലപ്പാട് തറയുടെ പടികൾ പുതുക്കണം,» ഒരു മന്ത്രി പറഞ്ഞു. «കാവൽക്കാരുടെ എണ്ണം
കൂട്ടണം. കോയമാരുടെ കപ്പലുകൾ അടുത്ത് നിർത്തണം.»
സാമൂതിരി തലയാട്ടി. «ഞാൻ തന്നെ പോയി നോക്കും. നാളെ പുലർച്ചെ പല്ലക്ക് തയ്യാറാക്ക്. സ്വകാര്യ കാവൽ മാത്രം മതി. ധാരാളം ആളുകൾ വേണ്ട.»
മന്ത്രി നോക്കി. «നാരായണൻ നമ്പ്യാരെ കാവലിൽ ചേർക്കണോ? പുതിയ ആൾ. പണി നന്നായി ചെയ്യുന്നുണ്ട്.»
സാമൂതിരി അർജുനെ നോക്കി. അവൻ മുറിയുടെ മൂലയിൽ നിന്നിരുന്നു. «അവനെ മുന്നിൽ വെക്ക്. കുതിരപ്പുറത്ത്. പല്ലക്ക് അടുത്ത്.»
അർജുൻ തലകുനിച്ചു. «ആജ്ഞ.»
പുലർച്ചെ തന്നെ കൊട്ടാരം മുറ്റത്ത് കുതിരകൾ തയ്യാറായി. പല്ലക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. സാമൂതിരി ഇതുവരെ പുറത്തുവന്നിട്ടില്ല. അർജുൻ തന്റെ കുതിരയുടെ അടുത്ത് നിന്നു. മുണ്ട് മുകളിലേക്ക് ചുരുട്ടി. വാൾ അരയിൽ. കാവലിന്റെ മറ്റുള്ളവർ അവനെ നോക്കി. അവർക്ക് അവൻ പുതിയ ആളാണ്. നാരായണൻ നമ്പ്യാർ. കുറച്ച് മാസമായി സൈന്യത്തിൽ. ശബ്ദം കുറവ്. പണി കൂടുതൽ.
«നീ മുന്നിൽ പോക്,» ഒരു മുതിർന്ന കാവൽക്കാരൻ പറഞ്ഞു. «പല്ലക്ക് അടുത്ത്. സാമൂതിരി ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല ആരെങ്കിലും അകലെ നിൽക്കുന്നത്.»
അർജുൻ തലയാട്ടി. കുതിരയിൽ കയറി. മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
വഴി തെങ്ങിൻതോപ്പിലൂടെയും കനത്ത പുല്ലിലൂടെയും പോയി. ചൂട്. ഇലയുടെ മണം. കുതിരകളുടെ കുളമ്പടി. പുറകിൽ പല്ലക്ക് മെല്ലെ വന്നു. അകത്ത് സാമൂതിരി. ഇടയ്ക്ക് പല്ലക്കിന്റെ തിരശ്ശീല അനങ്ങി. അർജുൻ മുന്നോട്ട് നോക്കി. പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞില്ല.
ഒരു നേരം വഴി ഇടുങ്ങി. തെങ്ങുകൾ ഇരുവശത്തും. കുതിരകൾ മെല്ലെ നടന്നു. പുറകിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം വന്നു
അർജുൻ സാമൂതിരിയുടെ പല്ലക്കിന് അടുത്ത് കുതിരപ്പുറത്ത് സഞ്ചരിച്ചു. സ്വകാര്യ കാവലിന്റെ ഭാഗമായി. തിരുനാവായയിലേക്കുള്ള യാത്ര. മാമാങ്കത്തിന്റെ അവസാന
ഒരുക്കങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനാണ്. വഴി തെങ്ങിൻതോപ്പിലൂടെയും കനത്ത പുല്ലിലൂടെയും പോയി. ചൂട്. ഇലയുടെ മണം. കുതിരകളുടെ കുളമ്പടി.
സംഘം ജാഗ്രതയോടെ, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. സാമൂതിരി ആഡംബരമുള്ള പല്ലക്കിൽ. കുഞ്ഞുപണിക്കർ അരികിൽ കുതിരപ്പുറത്ത്. കാവൽ ചുറ്റും.
പെട്ടെന്ന്
മരക്കാടിന്റെ ഇരുവശത്തുനിന്നും മരവർ ഭടന്മാർ പുറത്തേക്ക് വന്നു. വിജയനഗരത്തിന്റെ ഏജന്റുമാർ രഹസ്യമായി നിയോഗിച്ച യോദ്ധാക്കൾ. യുദ്ധനാദം ആകാശത്ത് മുഴങ്ങി. വാളും പരിചയും. അമ്പും വില്ലും അമ്പ് മഴപോലെ വന്നു. കാവൽക്കാർ കഴുത്തിലും നെഞ്ചിലും അമ്പേറ്റ് വീണു. രക്തം പൊടിമണ്ണിൽ വീണു.
«സാമൂതിരിയെ സംരക്ഷിക്കുക!» കുഞ്ഞുപണിക്കർ വാളെടുത്ത് ആജ്ഞാപിച്ചു.
കാവൽക്കാർ പല്ലക്കിന് ചുറ്റും വലയം കൂട്ടി. പക്ഷേ മരവർ ഭടന്മാർ ധാരാളം. ഏകോപനമുള്ളവർ. ഒരു കാവൽക്കാരന്റെ തല ഒരു വാൾവീശലിൽ ഏതാണ്ട് വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു. ശരീരം വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു. മറ്റൊരാൾ ഈട്ടിയേറ്റ് വയറ്റിൽ കുത്തപ്പെട്ട് നിലവിളിച്ചു. കുതിരയിൽ നിന്ന് തറയിലേക്ക് വീണു.
അർജുനിന്റെ കുതിര പിന്നോട്ട് ചാടി. ഉരുമി കൈയിൽ വന്നു. പല്ലക്കിനും കാടിനും ഇടയിൽ രക്തം. സാമൂതിരി അകത്തുണ്ട്.
ഇന്ന് അവനെ കൊല്ലാനല്ല. ഇന്ന് അവനെ രക്ഷിക്കാനാണ്. ഈ വേഷം അത് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അച്ഛന്റെ പ്രതികാരം ഇന്നത്തെ ഈ വഴിയിൽ ചോരരുത്. അത് പിന്നീട് വേണം. ഇന്ന് വാൾ മറ്റൊരു ദിശയിലേക്ക് ചുഴറ്റണം.
അർജുൻ കുതിരയെ തിരിച്ചു. ഉരുമി വായുവിൽ ചുഴറ്റി ആദ്യത്തെ മരവർ ഭടൻ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൻ ചുവട് മാറ്റിയില്ല. പല്ലക്ക് പിന്നിലുണ്ട്. അച്ഛന്റെ പേര് മനസ്സിലുണ്ട്. രണ്ടും ഒരേ നിമിഷത്തിൽ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. ഇന്ന് സാമൂതിരി ജയിക്കണം.