ഈ സൗന്ദര്യം അവൾ മൗനത്തിൽ വഹിച്ച ഒരു ശാപമായിരുന്നു. അച്ഛൻ അത് കണ്ടു. സഹോദരൻ അത് കണ്ടു. കൊട്ടാരം അത് കണ്ടു. അവൾക്ക് അത് കവചമായിരുന്നില്ല. കെണിയായിരുന്നു.
പട്ട് ഒരു തോളിൽ നിന്ന് തെന്നി. ഒരു ഉറച്ച മുല പൂർണമായും തുറന്നു. ഇരുണ്ട മുലക്കണ്ണ് തണുത്ത വായുവിൽ കഠിനമായി. വിളക്ക് അതിൽ ഒരു ചെറിയ നക്ഷത്രം പോലെ വീണു. സുചിത്ര വിരൽ നീട്ടി. ആദ്യം മുലക്കണ്ണിൽ അല്ല. കൈത്തണ്ടയിലെ മങ്ങിയ മുറിവിലാണ്.
സഹോദരൻ മാനവിക്രമന്റെ പിടിയിൽ നിന്നുള്ള മുദ്ര. വിരൽ അവിടെ നിന്ന് മുലയുടെ വശത്തേക്ക് നീങ്ങി. ചൂട്. ഹൃദയത്തിന്റെ അടിയിൽനിന്ന് തൊലിക്കൂടെ.
കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ആ ഓർമ്മ ഇപ്പോഴും വേട്ടയാടുന്നു.
രാത്രി മാനവിക്രമൻ പൂർണ ലഹരിയിലായി അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി. കതക് തുറന്ന ശബ്ദം. മദ്യം. വിയർപ്പ്. അന്യ സ്ത്രീകളുടെ മണം വസ്ത്രത്തിൽ. രാത്രി മുഴുവൻ മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞ ശേഷം അവന്റെ മനസ്സ് സഹോദരിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവൻ സുചിത്രയുടെ കൈത്തണ്ടുകയറി പിടിച്ചു പിടി ഉറച്ചു. എല്ല് വേദനിച്ചു. പട്ട് തോളിൽ നിന്ന് വീണു. മുല തുറന്നു. അവന്റെ കണ്ണ് അവിടെ നിന്നു.
«വിട്. ഞാൻ നിന്റെ സഹോദരിയാണ്. ഇവിടെ നിൽക്കരുത്.»
അവൻ ചിരിച്ചു.
«ഇന്ന് രാത്രി നീ എന്റേതാണ്.»
പിടി മുറുകി. അവൾ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. കണ്ണാടി ഇളകി. അവൾ നിലവിളിച്ചു.
പുറത്ത് ഒരു ദാസി ഓടി വന്നു. അവൾ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. മദ്യത്തിന്റെ മണം. സുചിത്രയുടെ നിലവിളി. മാനവിക്രമന്റെ കൈ കൈത്തണ്ടയിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു.
«തിരുമേനീ!» ദാസിയുടെ ശബ്ദം പൊട്ടി. «ഇവിടെ നിൽക്കരുത്. ഇത് തെറ്റാണ്. റാണി ദേവകി ഉണർന്നിട്ടുണ്ട്.»
മാനവിക്രമൻ തിരിഞ്ഞു. ചിരി പോയി. ദേഷ്യം വന്നു. «നീ ഇവിടെ നിൽക്കേണ്ട. നിന്റെ ജോലി വാതിൽ തുറന്ന് നിൽക്കലല്ല. ഇറങ്ങ്.»
ദാസി പിന്നോട്ട് പോയില്ല. «ഞാൻ ഇറങ്ങില്ല. അവൾ നിന്റെ സഹോദരിയാണ്.»
പുറകിൽ മറ്റൊരാൾ. മുതിർന്ന സേവകൻ. കൊട്ടാരത്തിന്റെ ആന്തരിക കാവൽ. രണ്ടാമത്തെ കൈ മാനവിക്രമന്റെ തോളിൽ വീണു. പിന്നോട്ട് വലിച്ചു.
«തിരുമേനീ, ഇന്ന് രാത്രി ഇവിടെ നിൽക്കരുത് സാമൂതിരി അറിഞ്ഞാൽ കഷ്ടമാകും.»
«സാമൂതിരി ഞാനാണ് നാളെ.» മാനവിക്രമൻ കൈ വിട്ടില്ല. സുചിത്രയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ വിരൽ പതിഞ്ഞു. «ഇവൾ എന്റെ സഹോദരിയാണ്. ഈ കൊട്ടാരം എന്റേതാണ്. ഞാൻ ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത് നിൽക്കും.»
സുചിത്ര വീണ്ടും വലിച്ചു.. «വിട്! അച്ഛനോട് ഞാൻ പറയും. ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ പറയും. നീ എന്നെ തൊട്ടാൽ ഞാൻ നിന്റെ പേര് നിലവിളിച്ച് പറയും.»
ആ വാക്ക് ഒരു നിമിഷം അവനെ നിർത്തി. പിന്നെ ചിരിച്ചു. ചിരി വായിൽ മാത്രം. «പറയ്. അച്ഛൻ ആരെ വിശ്വസിക്കും? മകനെയോ മകളെയോ?»
സേവകൻ തോൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. ദാസി സുചിത്രയുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. മാനവിക്രമൻ ശപിച്ചു. തള്ളി. സേവകൻ വഴങ്ങിയില്ല. ഇടനാഴിയിലേക്ക് വലിച്ചു.
വാതിലിന് അപ്പുറം അവന്റെ
ശബ്ദം മുഴങ്ങി. «നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാവർക്കും ഓർമ്മയുണ്ടാകും. ഈ വാതിൽ ഇനി എനിക്ക് അടഞ്ഞതല്ല. സുചിത്രേ… ഞാൻ മടങ്ങും.»
വാതിൽ അടഞ്ഞു. പൂട്ട് വീണു. ശബ്ദം മുറിയിൽ നിന്നു. ദാസി പൂട്ടിന് മുകളിൽ കൈ വെച്ചു. സുചിത്ര തറയിൽ ഇരുന്നു. കൈത്തണ്ടയിൽ ചുവപ്പ്. പട്ട് തോളിൽ നിന്ന് താഴെ. വീണു കിടന്നു മുല തുറന്നു കിടന്നു. ശ്വാസം വരുന്നില്ല.
«അവൻ മടങ്ങും,» ദാസി മന്ത്രിച്ചു. «ഇന്ന് അല്ല. ഒരു ദിവസം മടങ്ങും.»
സുചിത്ര തലയാട്ടി. കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. കണ്ണുനീർ വീണില്ല. «അറിയാം. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ പൂട്ട് പോരാത്തത്. അച്ഛനും പോരാ. എനിക്ക് വേറെ ഒരാൾ വേണം.»
സുചിത്ര തറയിൽ ഇരുന്നു. കൈത്തണ്ടയിൽ ചുവപ്പ്. പിന്നെ മുറിവ്. തുറന്ന മുല തണുത്തു. ദാസി അരികിൽ മുട്ടുകുത്തി. തുണി തോളിൽ കയറ്റി. അച്ഛനോട് പറയാമോ എന്ന് ചോദിച്ചില്ല. അച്ഛൻ അറിയും. അറിഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും ചെയ്യില്ല. മകൻ മകനാണ്. മകൾ മകളാണ്. ഈ കൊട്ടാരത്തിൽ അതാണ് നിയമം.
കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ഇന്ന് അവൾ ആ വിരൽ അവിടെ വെച്ചു. മുല തുറന്നിരുന്നു. മുറിവ് മറഞ്ഞിരുന്നില്ല. സഹോദരൻ ഇപ്പോഴും ഈ കൊട്ടാരത്തിലുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് നാരായണനെ വിളിച്ചത്. മണ്ഡപത്തിൽ അവന്റെ നെഞ്ചോട് മുല അമർത്തിയത് ലജ്ജയല്ല. ഒരു പരീക്ഷണമായിരുന്നു..