അർജുൻ അവളുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി. കൈ ചുരുങ്ങി. ഉരുമിയുടെ പിടി വിയർത്തു. «ഞാൻ എന്റെ അച്ഛന് വേണ്ടിയാണ്. കുടുംബത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. വള്ളുവനാടിന് വേണ്ടിയാണ്. നമ്മെ നശിപ്പിച്ചവനെ കൊല്ലാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. നീ എന്നെ ഇവിടെ കണ്ടത് യാദൃച്ഛികമല്ല. ഞാൻ അവന്റെ കാവലിലേക്ക് കയറി. അവൻ തന്നെ എന്നെ അടുത്ത് നിർത്തി.»
ലക്ഷ്മി ശ്വാസം വിട്ടു. ഒരു കൈ അവന്റെ മുണ്ടിന്റെ അരികിൽ പോയി. പിന്നെ പിൻവലിച്ചു. «എങ്കിൽ നിനക്ക് ഈ മതിലിനകത്ത് ഒരു സഖി ഉണ്ട്. ദേവകിയും ഞാനും. മരവർ ആക്രമണം ഏർപ്പാടാക്കിയത് ഞങ്ങളാണ്. നീ ആ വഴിയിൽ അവനെ രക്ഷിച്ചു. ഞങ്ങൾ വിചാരിച്ചത് അവൻ വീഴുമെന്നാണ്. നീ അവനെ നിർത്തി.
അത് ഞങ്ങളുടെ പദ്ധതി തകർത്തു. പക്ഷേ നീ ജീവിച്ചു. അത് വേറെ ഒരു വഴി തുറന്നു.»
കൈ നീട്ടി അവന്റെ കൈയിൽ തൊട്ടു. വിരൽ തണുത്തിരുന്നു. «നാം രണ്ടുപേരും ഏറെ സഹിച്ചു. ഞാൻ അവന്റെ കട്ടിലിൽ കിടന്നു. നീ അവന്റെ നിഴലിൽ നിന്നു. ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.»
«ഒരുമിച്ച്,» അർജുൻ പറഞ്ഞു. «പക്ഷേ ഇന്ന് അല്ല.»
ലക്ഷ്മി തലയാട്ടി. കണ്ണുനീർ വീണില്ല. വീഴാൻ അനുവദിച്ചില്ല. «പോ. ഞാൻ ദേവകിയോടു സംസാരിക്കുംഇനി സംസാരിക്കേണ്ടത് രാത്രിയിലാണ്. ദേവകി ഉണ്ടാകും. നീ നാരായണൻ നമ്പ്യാരാണ്. അത് മറക്കരുത്.»
«മറക്കില്ല.»
ധൂപം ഉയർന്നു. പ്രതിമയുടെ കണ്ണ് എണ്ണവിളക്കിൽ തിളങ്ങി. പുറത്ത് ഒരു കാവൽക്കാരൻ ചുമച്ചു. അകത്ത് പഴയ സുഹൃത്ത്. പഴയ സഖി..
അർജുൻ നൈവേദ്യത്തിന്റെ താലം എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. മുഖം ശാന്തം. നാവിൽ ഇപ്പോഴും ധൂപവും അവളുടെ വാക്കും. ഉള്ളിൽ രണ്ട് പേരുണ്ട്. അച്ഛൻ. ലക്ഷ്മി. രണ്ടും ഒരേ തീയിൽ നിന്ന് വന്നവർ. എല്ലാവര്ക്കും ഒരു ലക്‌ഷ്യം.
ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയ ശേഷം ലക്ഷ്മിയും അർജുനും ശാന്തമായ ആശ്വാസത്തോടെ കൊട്ടാരത്തിലേക്കു തിരിച്ചു. രഹസ്യ സംസാരം രണ്ടുപേരിലും പുതിയ ശക്തി നിറച്ചു. ലക്ഷ്മി ഒരു അവസാന നോട്ടം നൽകി അന്തഃപുരത്തിലേക്ക് പോയി. അർജുൻ കടമയിലേക്ക് മടങ്ങി. മുഖം ശാന്തം. ഹൃദയം ശാന്തമായിരുന്നില്ല.
അതേ ദിവസം വൈകുന്നേരം ഒരു സേവകൻ ഇടനാഴിയിൽ വന്നു.
«രാജകുമാരി സുചിത്ര നിന്നെ പൂന്തോട്ട മണ്ഡപത്തിലേക്ക് വിളിച്ചിരിക്കുന്നു. അച്ഛന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച കാവൽക്കാരന് നന്ദി പറയാൻ.»
അർജുൻ സേവകനോടൊപ്പം പോയി. മണ്ഡപം ഏകാന്തം. സ്വർണവിളക്ക്. രാത്രിപ്പൂവ്. ചന്ദനം. സുചിത്ര അവനായി കാത്തിരുന്നു.
മേൽമുണ്ട് മുലകളെ മുഴുവൻ മറച്ചില്ല. തുണി മുലയുടെ മുകൾഭാഗം തുറന്നു കിടന്നു.. ആഴമുള്ള വക്ഷസ്ഥലം തുറന്നു. ഉറച്ച 36D മുലകളുടെ താഴത്തെ വളവ് വിളക്കിൽ തിളങ്ങി. താഴെ ചെറിയ മുണ്ട്. തുടയുടെ മുകൾഭാഗം വരെ മാത്രം. കട്ടിയുള്ള തുടകൾ ഓരോ ചലനത്തിലും തുറന്നു. അവൾ ഇരുന്നപ്പോൾ മുണ്ട് ഇനിയും ഉയർന്നു. സ്വർണമാല നെഞ്ചിനിടയിൽ ഇറങ്ങി.
അർജുൻ പടിയിൽ നിന്നു. «കുമാരി വിളിച്ചതായി കേട്ടു.»
«അകത്ത് വാ, നാരായണാ. പുറത്ത് നിൽക്കേണ്ട.» അവൾ അവനെ നോക്കി. കണ്ണ് താഴ്ത്തിയില്ല. «അച്ഛനെ നീ രക്ഷിച്ചു. അത് ഞാൻ മറക്കില്ല. ഇവിടെ ആരുമില്ല. ഇരിക്ക്.»
അർജുൻ ഒരു ചുവട് അകത്ത് വെച്ചു. ഉരുമി അരയിൽ. «ഞാൻ കടമ ചെയ്തു. അത്രമാത്രം.»
സുചിത്ര ചിരിച്ചു. ചിരി നന്ദി മാത്രമായിരുന്നില്ല. അവൾ എഴുന്നേറ്റു. മേൽമുണ്ട് ഇളകി. മുലയുടെ വശം തുറന്നു. ചെറിയ മുണ്ട് തുടയിൽ ഇടുപ്പ് കാണിക്കുന്ന വിധത്തിൽ. പൊങ്ങി . അടുത്ത് വന്നപ്പോൾ ചന്ദനത്തിന്റെ മണം വന്നു. ചൂടുള്ള ശരീരത്തിന്റെ മണവും.
«കടമ പറയുന്നവർ ധാരാളം. അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് മരവരെ തടഞ്ഞവർ കുറവ്. ഞാൻ നിന്നെ കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. സുഹൃത്തുക്കൾ കൊട്ടാരത്തിൽ കുറവാണ്. വിശ്വസിക്കാവുന്നവർ അതിലും കുറവ്.»
അർജുൻ മിണ്ടിയില്ല. കണ്ണ് അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്നു. താഴേക്ക് പോയാൽ മേൽമുണ്ടും ചെറിയ മുണ്ടും കാണും. അത് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു.
സുചിത്ര ശബ്ദം താഴ്ത്തി. «എന്റെ അച്ഛനെ നീ രക്ഷിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നന്ദി പറയുന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ വിളിച്ചത് അതുകൊണ്ട് മാത്രമല്ല. ഈ കൊട്ടാരത്തിൽ എന്റെ അച്ഛൻ ദൈവമാണ്. ദൈവത്തെ അടുത്തറിയുന്നവർക്ക്