പ്രിൻസിപ്പൽ സാർ ഫയലിൽ ഒപ്പുവെക്കുന്നത് നിർത്തി, പേന മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് വിശദീകരിച്ചു:
“അതാണ്, മിസ് ഇപ്പോൾ രണ്ടു മാസത്തെ ലീവാണ് ചോദിച്ചിരിക്കുന്നത്. ചിലപ്പോൾ അത് അല്പം കൂടി നീളാനും സാധ്യതയുണ്ട്. മിസ് നാട്ടിൽ പോയിട്ട് വരാൻ കുറച്ചു സമയമെടുക്കും.
അപ്പോൾ ആ രണ്ട് മാസം അല്ലെങ്കിൽ ശോഭാ മിസ് തിരികെ വരുന്നതുവരെ, മിസ് എടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ക്ലാസുകളും സബ്ജക്റ്റും മാളവികയാണ് ഇനി ഹാൻഡിൽ ചെയ്യേണ്ടത്.
നമ്മുടെ സ്റ്റാഫിൽ ആ ക്ലാസ് ഒതുക്കി ചെയ്യാനും ആ സബ്ജക്റ്റ് എടുത്തുഫലിപ്പിക്കാനും മാളവികയ്ക്ക് മാത്രമേ ആ ഒരു കഴിവും സമയവുമുള്ളൂ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.”
തന്റെ മേൽ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ പുതിയ ഉത്തരവാദിത്തം കേട്ട് മാളവിക ചെറിയൊരു ഞെട്ടലോടെ ചോദിച്ചു:”അയ്യോ സാർ… ശോഭാ മിസ്സിന്റെ ആ ക്ലാസുകളോ?
എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് അതൊക്കെ ഒറ്റയ്ക്ക് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ സാർ? കുട്ടികളുടെ സിലബസും ബാക്കി കാര്യങ്ങളും ഒക്കെ വരുമ്പോൾ എനിക്ക് ചെറിയൊരു ടെൻഷൻ പോലെ…”
പ്രിൻസിപ്പൽ സാർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു:
“ഹേയ്, അതിലൊന്നും യാതൊരു ടെൻഷനും വേണ്ട മാളവിക! എനിക്ക് പൂർണ്ണ വിശ്വാസമുണ്ട്, നിനക്ക് അത് വളരെ നന്നായി ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന്. പിന്നെ, എന്തെങ്കിലും സംശയങ്ങളോ സിലബസ് സംബന്ധമായ
ബുദ്ധിമുട്ടുകളോ ഉണ്ടെങ്കിൽ, ശോഭാ മിസ് നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുൻപ് അവരുമായി സംസാരിച്ച് കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കാം.
മിസ്സിന്റെ നമ്പറില്ലേ, ആവശ്യത്തിന് വിളിച്ചാൽ മിസ് പറഞ്ഞുതരുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് മാത്രം മാളവിക ഫ്രീ ടൈമിൽ ആ സബ്ജക്റ്റും കൂടി ഒന്ന് കോൺസെൻട്രേറ്റ് ചെയ്താൽ മതി, ബാക്കിയൊക്കെ പെട്ടെന്ന് ശരിയാകും.”അടുത്ത് നിന്നിരുന്ന ജോസഫ് ചേട്ടൻ സാറിന്റെ വാക്കിനെ പിന്തുണച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതെ ടീച്ചറെ, സാർ പറഞ്ഞതുപോലെ ടീച്ചർക്ക് ഇതൊക്കെ നിസ്സാരമായി ചെയ്ത് തീർക്കാൻ പറ്റില്ലേ! വേറെ ആർക്ക് കഴിയും ഇത്രയും ഭംഗിയായി ഈ ക്ലാസുകളൊക്കെ എടുക്കാൻ.”
മാളവിക സാറിന്റെ ആ വാക്കുകളിലെ ആത്മവിശ്വാസം ഉൾക്കൊണ്ട് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി:
“ശരി സാർ… സാർ അങ്ങനെ പറയുകയാണെങ്കിൽ ഞാൻ നോക്കാം. ശോഭാ മിസ്സിനോട് ഞാൻ ഒന്നു സംസാരിച്ച് ബാക്കി വിവരങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കിക്കോളാം.
ആ ക്ലാസുകൾ ഞാൻ ഭംഗിയായി അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തോളാം സാർ.”
പ്രിൻസിപ്പൽ സാർ സംതൃപ്തിയോടെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫയൽ അടച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ഗുഡ്! എനിക്ക് ആ ഉറപ്പ് മതി മാളവിക. ജോസഫ് ചേട്ടൻ ആ ഫയലുകൾ ഒന്ന് മേടിച്ചുകൊണ്ട് പോയ്ക്കോളൂ. മാളവികയ്ക്ക് ബാക്കി ക്ലാസിന്റെ ടൈംടേബിൾ ഒക്കെ ഞാൻ വൈകുന്നേരത്തിനുള്ളിൽ തരാം.”
“ശരി സാർ…” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മാളവികയും ജോസഫ് ചേട്ടനും ആ റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
ഫയലുകളുമായി സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ, മാളവികയുടെ മനസ്സിൽ ശോഭാ മിസ്സിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു. വരാന്തയിലൂടെ നടക്കവേ അവൾ അരികിൽ ഒപ്പം നടന്ന ജോസഫ് ചേട്ടനോട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“ജോസഫ് ചേട്ടാ… ശോഭാ മിസ്സിന് പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങനെ ലീവെടുക്കേണ്ടി വന്ന
ആ വലിയൊരു പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് സാർ മുഴുവനായി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. മിസ്സിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് അത്രയ്ക്ക് സീരിയസ് ആയ അസുഖം എന്താ ഉള്ളത് എന്ന് അറിയാമോ?”
ജോസഫ് ചേട്ടൻ നടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ തന്റെ തല ഒന്ന് ആട്ടി, ഗൗരവഭാവത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“അയ്യോ ടീച്ചറെ, അതൊരു വലിയ സങ്കടമുള്ള കാര്യമാ! മിസ്സിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ക്യാൻസർ ആണ്. രോഗം കുറച്ചധികം മൂർച്ഛിച്ച അവസ്ഥയിലാ ഇപ്പോൾ. അതാണ് മിസ്സിന് ഇങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് തിടുക്കപ്പെട്ട് നാട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നത്. വേറെ നോക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയാ.”
മാളവികയ്ക്ക് ആ വിവരം കേട്ടപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു വിഷമം തോന്നി. അവൾ ചോദിച്ചു: