മാളവിക വിനോദ് സാറിന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ട്, തന്റെ മുഖം സാറിന്റെ കവിളോട് ചേർത്ത് വെച്ചു. ആ നിൽപിൽ മാളവികയുടെ മുലകൾ വിനോദ് സാറിന്റെ വയറ്റിലും നെഞ്ചിലുമായി ശക്തമായി അമർന്നു മുട്ടിയിരുന്നു.
സാർ തന്റെ ഒരു കൈകൊണ്ട് മാളവികയുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചാണ് ആ ഫോട്ടോയ്ക്ക് പോസ് ചെയ്തത്.
വിനോദ് സാർ പിന്നിൽ നിന്നും മാളവികയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുനിർത്തി. മാളവികയുടെ പുറംഭാഗം മുഴുവൻ സാറിന്റെ നെഞ്ചിൽ അമർന്നുനിൽക്കുന്ന ആ പോസിൽ, മാളവിക തന്റെ മുഖത്ത് ഒരു മാദകമായ പുഞ്ചിരി വരുത്തി ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി.
സാർ അവളുടെ കാതോരം കുനിഞ്ഞ് എന്തോ രഹസ്യം പറയുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ആ പോസ് കാണാൻ വശ്യസുന്ദരമായിരുന്നു.ഫോട്ടോയെടുപ്പൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ക്യാമറ മാറ്റിപ്പിടിച്ച ശേഷം, മാളവിക ചെറിയൊരു ഗൗരവത്തോടെയും എന്നാൽ കുസൃതിയോടെയും വിനോദ് സാറിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:
“സാർ… ഫോട്ടോ എടുത്തതൊക്കെ കൊള്ളാം, നല്ല രസമുണ്ട് കാണാൻ. പക്ഷെ ഒരു കാര്യം ഓർമ്മയിലിരിക്കണം—ഈ ഫോട്ടോകളൊന്നും ഫോണിൽ സൂക്ഷിച്ചു വെക്കുകയോ വേറെ ആർക്കെങ്കിലും കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയോ ചെയ്യരുത് കേട്ടോ!
നമ്മുടെ രണ്ടുപേരുടെയും ജീവിതം അതോടെ തീരും. എന്റെ വീട്ടിൽ രാഹുലറിഞ്ഞാലും സ്കൂളിൽ മറ്റാരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാലും പിന്നെ എനിക്ക് ജീവിച്ചിിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല. ഓക്കേയല്ലേ?”
വിനോദ് സാർ അവളുടെ ആ ആശങ്കയെ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ തള്ളിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ഹേയ്,
നീ എന്തിനാ മാളവിക വെറുതെ ഇത്രയധികം ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്? ഇതൊക്കെ നമ്മുടെ ഫോണിൽ സുരക്ഷിതമായിരിക്കില്ലേ, പിന്നെ ആരാണ് കാണാൻ പോകുന്നത്? നീ സമാധാനമായിരിക്കൂ…”
അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മാളവിക ആ കുളത്തിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നുപോയി.
അവിടെ കോൺക്രീറ്റ് ഭിത്തിയുടെമേൽ ഇരുന്ന്, അവൾ താൻ ധരിച്ചിരുന്ന ആ ക്രീം കളർ സാരിയും പാവാടയും അല്പം മുകളിലേക്ക് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച്, തന്റെ രണ്ട് കാലുകളും താഴെയുള്ള തണുത്ത വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറക്കിവെച്ചു.
ആ വെള്ളത്തിൽ കാലാട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിനോദ് സാർ അവളുടെ അരികിലേക്ക് പതുക്കെ നടന്നുചെന്നു. എന്നിട്ട് അവൾ ഇരുന്ന ആ കോൺക്രീറ്റ് സ്ലാബിൽ അവളുടെ മടക്കിവെച്ച കാലുകൾക്ക് അരികിലായി അദ്ദേഹം തലവെച്ച് കിടന്നു.
തന്റെ തല മാളവികയുടെ തുടയുടെ ഭാഗത്തായി താഴ്ത്തിവെച്ച്, അദ്ദേഹം അവളുടെ വയറ്റിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത് വളരെ സുഖമായി കിടന്നു.
തന്റെ തുടയുടെമേലും മടിയിലുമായി സാർ അങ്ങനെ കിടന്നത് കണ്ടതും മാളവിക ചെറുതായി ഒന്നു ഞെട്ടി. അവൾ സാറിന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് താഴേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:
“എന്താ സാറെ ഇത്? ആളുകൾ ആരെങ്കിലും അപ്പുറത്തോ ഇപ്പുറത്തോ കൂടി നടന്നുപോയാൽ എന്ത് വിചാരിക്കും?വിനോദ് സാർ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് കണ്ണുകൾ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്, വശ്യമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“പിന്നെ… ഞാൻ വേറെ ആരുടെയെങ്കിലും അടുത്താണോ കിടക്കുന്നത്? ഞാൻ എന്റെ പെണ്ണിന്റെ അടുത്തല്ലേ കിടക്കുന്നത്! പിന്നെ എനിക്ക് എന്ത് പേടിക്കാൻ? നിനക്കെന്താ മാളു ഒരു അസ്വാഭാവികത പോലെ?”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ സംസാരം കേട്ട് മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊച്ചു സുഖം വന്നു നിറഞ്ഞു. അവൾ
വിനോദ് സാറിന്റെ ആ മുടിയിഴകളിലൂടെ തന്റെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചുകൊണ്ട്, കൊഞ്ചലോടെ ചെറുതായി ഒന്നു മൂളി:
“എങ്കിലും ഇങ്ങനെയൊക്കെ കിടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ചെറിയൊരു പേടിയൊക്കെ തോന്നുന്നുണ്ട് സാർ…”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ സംസാരം കേട്ട് മാളവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊച്ചു സുഖം വന്നു നിറഞ്ഞു. അവൾ വിനോദ് സാറിന്റെ ആ മുടിയിഴകളിലൂടെ തന്റെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചുകൊണ്ട്, കൊഞ്ചലോടെ ചെറുതായി ഒന്നു മൂളി:
” സാറിന്റെ പെണ്ണ് ഒകെ തന്നെയാണ് എന്നാലും ഒരു പേടി “അങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, മാളവികയുടെ മനസ്സിലൂടെ കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ അച്ഛന്റെ ആ നോട്ടവും, രാഹുലിന്റെ വിളിയുമെല്ലാം ഒരു മിന്നൽപ്പിന്നൽ പോലെ കടന്നുവന്നു.