വല്ലാത്തൊരു പേടി പരത്തി.ഇടയ്ക്കിടെ അച്ഛൻ അമ്മയോട് സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ മാളവികയുടെ മുഖത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് കണ്ണിറുക്കുന്ന മട്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാളവിക ആകട്ടെ, എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കൈകൾ വിറച്ചാണ് ഇരുന്നത്.പെട്ടെന്ന് അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്:
“മോളെ മാളവിക… പുട്ട് കുറച്ചുകൂടി എടുത്തു തരട്ടേ? പ്ലേറ്റിൽ ഉള്ളത് തീർന്നില്ലേ, ഞാൻ കുറച്ചു കടലയും കറിയും കൂടി ഒഴിച്ചു തരട്ടെ?”
അമ്മയുടെ ആ പെട്ടെന്നുള്ള ചോദ്യം കേട്ട് മാളവിക ഒന്ന് പതറിപ്പോയി.
അവൾ വിറയാർന്ന ചുണ്ടുകളോടെ, വിയർപ്പുകണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞ മുഖത്ത് ഒരു കൃത്രിമ ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അയ്യോ വേണ്ട അമ്മേ… ഇത് ധാരാളം മതി, എനിക്ക് വയറ് നിറഞ്ഞു…”
അമ്മ ചോദിച്ച ആ സമയത്ത് തന്നെ അച്ഛൻ പതിയെ തന്റെ കാൽ താഴേക്ക് മാറ്റി, സാരിയും പാവാടയും പഴയതുപോലെ താഴേക്ക് വീഴാൻ അനുവദിച്ചു.
എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ മാളവികയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒന്നുകൂടി കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു.
തുടർന്ന് അച്ഛൻ താൻ കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പ്ലേറ്റ് ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ വെച്ചശേഷം എഴുന്നേറ്റ് മാറിപ്പോയി. മാളവികയാകട്ടെ, വിറങ്ങലിച്ച കണ്ണുകളോടെയും അമ്പരപ്പോടെയും കുറച്ചുനേരം അച്ഛൻ പോയ വഴിയേ നോക്കിയിരുന്നുപോയി.
ആ പ്രഭാതത്തിലെ ആ സംഭവം അവളുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു കടെൻഷനും പേടിയും തന്നെ ഇളക്കിവിട്ടിരുന്നു.
അതിനുശേഷം ബാക്കി വന്ന ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, ചായയും കുടിച്ച്, മാളവിക ആകെ മയക്കത്തിലെന്നപോലെ സ്കൂളിലേക്ക് പുറപ്പെടാൻ തയ്യാറെടുത്തു.
അമ്മായി സ്നേഹത്തോടെയും എന്നാൽ അല്പം ഗൗരവത്തോടെയും പറഞ്ഞു:
“മോളെ മാളവിക, നീ എന്തിനാണ് വെറുതെ ഈ വെയിലത്ത് ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ പോയി കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? വല്ല ബസ്സും കിട്ടി ലേറ്റ് ആകണ്ട, നീ ഇന്നു കാർ എടുത്തുകൊണ്ട് പോയാൽ പോരെ?”
അമ്മ അത് ശരിവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ആ അതെടാ മോളെ, ബസ്സിൽ തിരക്കൊക്കെയായിട്ട് എന്തിനാണ് ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത്? കാർ വീട്ടിൽ കിടക്കുന്നില്ലേ, നീ അതെടുത്ത് സുഖമായി പോയാൽ മതി.”
മാളവികയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളം തോന്നി. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ സംഭവങ്ങളും, അതിന്റെയൊരു ബാക്കിപത്രം പോലെ അച്ഛൻ തന്നെ ടേബിളിനടിയിൽ വെച്ച് തൊട്ടുകളിച്ചതിന്റെ ഞെട്ടലിൽ നിന്നും അവൾ പൂർണ്ണമായി മുക്തയായിരുന്നില്ല.
അതിനിടയിൽ
കാർ എടുത്തുകൊണ്ട് തനിച്ചു പുറത്തേക്ക് പോകുക എന്നത് അവൾക്ക് അത്രകണ്ട് താല്പര്യമുള്ള ഒന്നായിരുന്നില്ല. അവൾ തിരിഞ്ഞ് അമ്മയോടും അമ്മായിയോടും പറഞ്ഞു:
“അയ്യോ വേണ്ട അമ്മേ… ഞാൻ ബസ്സിൽ പൊയ്ക്കോളാം. ബസ്സിൽ പോകുന്നതാണ് എനിക്ക് സുഖം. കാറൊക്കെ എടുത്തുകൊണ്ട് പോകാൻ എനിക്ക് എന്തോ ഒരു മടി…”
പക്ഷേ, അമ്മയും അമ്മായിയും അത് കേൾക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. അവർ അവളെ കൂടുതൽ നിർബന്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി:
“ഏയ്, അതൊന്നും നടക്കില്ല! രാവിലെതന്നെ ബസ്സിൽ കയറി തിക്കിത്തിരക്കി പോകേണ്ട യാതൊരു കാര്യവുമില്ല. നീ വണ്ടിയുടെ താക്കോൽ എടുത്തോളൂ, കാർ എടുത്തു തന്നെ പോകണം. ഞങ്ങൾ പറയുന്നത് അനുസരിക്ക്.”
ഒടുവിൽ അമ്മയുടെയും അമ്മായിയുടെയും ആ കർശനമായ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയാതെ മാളവിക സമ്മതിച്ചു. അവൾ മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന കാറിന്റെ താക്കോൽ എടുത്തു.
മനസ്സിനുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു അങ്കലാപ്പോടെ അവൾ ഗ്യാരേജിൽ കിടന്നിരുന്ന കാർ എടുത്തു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
കാറോടിച്ച് കുറച്ചുദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ, വണ്ടിയുടെ പെട്രോൾ കുറഞ്ഞത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.അതുകൊണ്ട് അവൾ നേരെ റോഡരികിലുള്ള ആ പെട്രോൾ പമ്പിലേക്ക് കാർ വെട്ടിച്ചു.
കാർ പമ്പിന്റെ നോസിലിന് അരികിൽ നിർത്തി, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ജീവനക്കാരനോട് അവൾ കാറിൽ പെട്രോൾ അടിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
പെട്രോൾ അടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ സമയത്ത്, അവളുടെ കാറിന്റെ ഡാഷ്ബോർഡിൽ വെച്ചിരുന്ന ഫോൺ പെട്ടെന്ന് റിങ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവൾ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ—അത് രാഹുൽ ആയിരുന്നു!