“അതോ ദൈവമേ! ക്യാൻസർ ആണെന്നോ? അപ്പോൾ കൂടെ നിൽക്കാൻ വേറെ ആരെങ്കിലും ബന്ധുക്കളോ മറ്റോ ഇല്ലേ അവിടെ?”
ജോസഫ് ചേട്ടൻ കുറച്ചു കൂടി അടുത്ത് നടന്നുപറഞ്ഞു:
“അതുകാരണം തന്നെയല്ലേ ടീച്ചറെ മിസ്സ് ആകെ തകർന്നുപോയിരിക്കുന്നത്. ഇപ്പോൾ ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് അവിടെ മിസ്സിന്റെ ഒരു കസിൻ ഒപ്പം നിൽക്കുന്നുണ്ട്.പക്ഷെ അവർക്ക് അവരുടെ ജോലിയുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും കാര്യങ്ങളുമായി ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ തിരികെ പോയേ പറ്റൂ.
ആ കസിൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അമ്മയെ തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ പോലും വേറെ ആരുമില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ശോഭാ മിസ്സ് തന്നെ ഇനി പൂർണ്ണമായി അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് അമ്മയെ നോക്കണം എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്.”
മാളവിക ദീർഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“പാപം മിസ്സ്! എന്ത്മാത്രം ടെൻഷനും സങ്കടവുമായിരിക്കും മിസ്സിന്റെ മനസ്സിൽ. സ്കൂളിലെ ജോലിയും കാര്യങ്ങളും ഒക്കെ ഒരുവശത്ത്, അമ്മയുടെ ആ അവസ്ഥ ഓർക്കുമ്പോൾ മിസ്സിന് ഉറക്കം പോലും വരുന്നുണ്ടാവില്ല.”ജോസഫ് ചേട്ടൻ മാളവികയുടെ മുഖത്തേക്ക് സഹതാപത്തോടെയും എന്നാൽ അല്പം ഒപ്പമുള്ള
അടുപ്പത്തോടെയും നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അതെയല്ലേ ടീച്ചറെ! മിസ്സ് ഫോണിൽ സംസാരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലാണ്. അമ്മയുടെ ആ കിടപ്പും വേദനയും കണ്ടിട്ട് എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ മിസ്സ് ആകെ മാനസികമായി തകർന്നു നിൽക്കുകയാ.
അപ്പൊ പിന്നെ നമ്മുടെ പ്രിൻസിപ്പൽ സാർ ഈ ക്ലാസിന്റെ ചുമതല ടീച്ചറെ ഏൽപ്പിച്ചതിൽ വലിയൊരു ആശ്വാസമായി മിസ്സിന്. ടീച്ചർ അതൊക്കെ ഭംഗിയായി നോക്കുമെന്ന് മിസ്സിനും അറിയാം.”
മാളവിക തലയാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“തീർച്ചയായും ജോസഫ് ചേട്ടാ, ശോഭാ മിസ്സ് തിരികെ വരുന്നതുവരെ ആ ക്ലാസുകളുടെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും വരാതെ നോക്കിക്കോളാം. സാർ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ ഇന്ന് തന്നെ മിസ്സിനെ ഒന്ന് വിളിച്ച് കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കണം.”
അങ്ങനെ സ്കൂളിലെ തിരക്കുകൾ നിറഞ്ഞ ആ ദിവസത്തിന്റെ അവസാനത്തെ പീരീഡ് എത്തി. അന്നത്തെ ആ ലാസ്റ്റ് പീരീഡിൽ മാളവികയ്ക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊരു ക്ലാസും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ തന്റെ മേശപ്പുറത്ത് ഫയലുകളും ബുക്കുകളും ഒതുക്കിവെച്ച് അവൾ അല്പം വിശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ഫോൺ ചെറുതായി വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്.
ഫോൺ എടുത്തു നോക്കിയ മാളവിക കണ്ടത് വിനോദ് സാറിന്റെ ഒരു വാട്സാപ്പ് വോയിസ് മെസ്സേജ് ആയിരുന്നു. അവൾ ആ വോയിസ് നോട്ട് ഓപ്പൺ ചെയ്ത് കാതോട് ചേർത്തു.
വിനോദ് സാർ വളരെ പതുക്കെയും എന്നാൽ കൊഞ്ചലോടെയും സംസാരിക്കുന്ന ശബ്ദം അതിൽ കേട്ടു:
“മാളവിക… ഇന്ന് സ്കൂൾ വിട്ടിട്ട് പോകുന്ന ആ നേരത്ത് നമുക്കൊന്ന് ആ ഷോപ്പിലേക്ക് പോയാലോ? ഞാൻ കഴിഞ്ഞ ദിവസം നിനക്ക് ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ ആ റീൽസ് അയച്ചില്ലേ, ഒരു വിന്റജ് സ്റ്റൈൽ ടീ ഷോപ്പ്.
ഇവിടുന്ന് കുറച്ചു കിലോമീറ്റർ മാത്രമെ
ഉള്ളൂ. വേണമെങ്കിൽ നമുക്ക് എന്റെ കാറിൽ പോകാം, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ കാറിൽ പോകാം. നീ ഇറങ്ങാൻ നേരത്ത് സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയിട്ട് ജസ്റ്റ് എന്നെയൊന്ന് വിളിക്കേ ഓക്കേ?”ആ വോയിസ് മെസ്സേജ് കേട്ടതും മാളവികയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി വിടർന്നു.
ഇന്നലെ രാത്രിയിലെയും രാവിലത്തെയും അച്ഛന്റെ ആ സംഭവങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും, വിനോദ് സാറിന്റെ ഈ ക്ഷണം അവളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ആവേശം ഉണ്ടാക്കി.
അവൾ ഉടൻ തന്നെ സാറിന് തിരിച്ച് ഒരു ചെറിയ ടെക്സ്റ്റ് റിപ്ലൈ കൊടുത്തു:
“ഓക്കേ സാർ…”
അതിനുശേഷം വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിടുന്ന ബെൽ മുഴങ്ങി. കുട്ടികളെല്ലാം ആവേശത്തോടെ ബാഗും എടുത്ത് ഗേറ്റിലേക്ക് ഓടുന്ന ശബ്ദം വരാന്തയിലൂടെ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി.
മാളവിക തന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഹാൻഡ്ബാഗ് എടുത്ത് തോളിലിട്ടു. ഒപ്പം സ്റ്റാഫ് റൂമിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റ് അധ്യാപകരോടും സഹപ്രവർത്തകരോടുമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“എന്നാൽ ശരി ടീച്ചറെ, ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാ… നാളെ കാണാം, ബൈ!”