എല്ലാവരോടും യാത്രാപറഞ്ഞ് അവൾ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. വരാന്തയിലൂടെ നടന്നുപോകുമ്പോൾ പ്യൂൺ ജോസഫ് ചേട്ടനെയും മറ്റ് ചില കുട്ടികളെയും കണ്ടു, അവരോടും “ശരിട്ടോ, ഇറങ്ങുകയാ…”
എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ നേരെ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് നടന്നു.കാറിന്റെ ലോക്ക് തുറന്ന് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്ന്, ഹാൻഡ്ബാഗ് അടുത്ത സീറ്റിലേക്ക് വെച്ചു.
എൻജിൻ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് കാർ ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തേക്ക് എടുത്തു.
സ്കൂളിൽ നിന്നും ഏകദേശം രണ്ടുമൂന്ന് കിലോമീറ്റർ അപ്പുറത്തേക്ക് മാറി, വാഹനങ്ങളുടെ തിരക്കുകൾ കുറഞ്ഞ ഒരു ശാന്തമായ റോഡരികിൽ അവൾ തന്റെ കാർ വശത്തേക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി.
എന്നിട്ട് വിനോദ്
സാർ പറഞ്ഞതുപോലെ, തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് സാറിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് ഒരു കോൾ ചെയ്തു.
രണ്ട് റിങ് കഴിഞ്ഞ ഉടൻ തന്നെ വിനോദ് സാർ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു. മാളവിക പറഞ്ഞു:
“സാർ… ഞാൻ സ്കൂളിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി കുറച്ചു മാറി ആ കവലയ്ക്ക് സമീപം വണ്ടി നിർത്തിയിട്ടുണ്ട്…”
മറുതലയ്ക്കൽ നിന്നും പുഞ്ചിരിയോടെ വിനോദ് സാർ പറഞ്ഞു:
“ആഹാ, ശരി മാളവിക! ഞാൻ എന്റെ കാറുമായി തൊട്ടുപിന്നാലെ തന്നെ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവിടേക്ക് എത്തിക്കോളാം, നീ വണ്ടിയിൽത്തന്നെ ഇരുന്നോ…”
ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തുകൊണ്ട് മാളവിക കാറിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗിൽ കൈകൾ വെച്ച് സാറിനായി കാത്തിരുന്നു. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കകം വിനോദ് സാറിന്റെ കാർ അവൾ നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന കാറിന് തൊട്ടുമുന്നിലായി വന്ന് ഒതുങ്ങി നിന്നു.മാളവിക ഉടൻ തന്നെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
കാറിലുണ്ടായിരുന്ന തന്റെ ഹാൻഡ്ബാഗും ഫോണും കയ്യിലെടുത്ത് സ്വന്തം കാർ കൃത്യമായി ലോക്ക് ചെയ്ത ശേഷം അവൾ നേരെ വിനോദ് സാറിന്റെ കാറിന്റെ മുന്നിലെ പാസഞ്ചർ സീറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
സാറിന്റെ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് അവൾ ഫ്രണ്ട് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്ന്, സുരക്ഷിതമായി സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ധരിച്ചു. അവൾ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ഹാൻഡ്ബാഗും ഫോണും കണ്ടുകൊണ്ട് വിനോദ് സാർ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ആ ബാഗും ഫോണും ഒക്കെ ഇങ്ങു തന്നേ മാളവിക, നമ്മൾ വെറുതെ ചായ കുടിക്കാനുമല്ലേ പോകുന്നത്, അത് പിന്നിലെ സീറ്റിലേക്ക് വെച്ചേക്കാം.”
മാളവിക പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ബാഗും ഫോണും സാറിന് നീട്ടിക്കൊടുത്തു. വിനോദ് സാർ അത് വാങ്ങി കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചു.
അതിനുശേഷം സാർ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് മുന്നോട്ട് എടുത്തു.
അവർ നേരെ പോയത് ആ നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം മാറി, ഹരിതാഭമായ ഒരു പാടവരമ്പത്തിന് നടുവിലുള്ള വളരെ ശാന്തവും മനോഹരവുമായ ഒരു പഴയ ചായക്കടയിലേക്കാണ്.
ആ പ്രദേശത്തിന്റെ ഇരുവശത്തും വിശാലമായ പാടശേഖരങ്ങളും, അവിടെനിന്നും വീശിയടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റും ആ യാത്രയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഉന്മേഷം നൽകി. ആ കടയ്ക്ക് മുന്നിലായി വിനോദ് സാർ തന്റെ കാർ ഒതുക്കി പാർക്ക് ചെയ്തു.
കാറിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയ അവർ, ആ പാടവരമ്പിനോട് ചേർന്നുള്ള പഴയ ബഞ്ചിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ആ സൗന്ദര്യവും തണുത്ത കാറ്റും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് വിനോദ് സാർ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കടക്കാരനോട് രണ്ട് ചൂട് ചായയും രണ്ട് പരിപ്പുവടയും ഓർഡർ ചെയ്തു.
പെട്ടെന്ന് തന്നെ കടക്കാരൻ ആവി പറക്കുന്ന രണ്ട് കപ്പ് ചായയും ചൂടുള്ള പരിപ്പുവടയും അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുവെച്ചു. ആ ചൂടുള്ള ചായ കയ്യിലെടുത്ത് ഒരൊരി കടിച്ചുകൊണ്ട് മാളവിക പ്രിൻസിപ്പൽ സാർ തന്നോട് രാവിലെ പറഞ്ഞ ആ പുതിയ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് വിനോദ് സാറിനോട് സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി:
“സാർ… ഇന്ന് രാവിലത്തെ ആ പ്രിൻസിപ്പൽ സാറിന്റെ വിളി എന്തിനാണെന്ന് അറിയാമോ? ശോഭാ മിസ്സിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ക്യാൻസർ ആണെന്നും പറഞ്ഞ് മിസ് പെട്ടെന്ന് രണ്ടു മാസത്തെ ലീവിലേക്ക് പോവുകയാണ്.
അപ്പോൾ ശോഭാ മിസ്സ് വരുന്നതുവരെ ആ ക്ലാസുകളൊക്കെ ഞാൻ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യണമെന്ന് സാർ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. എനിക്ക് സത്യത്തിൽ ചെറിയൊരു ടെൻഷൻ ഉണ്ട് സാർ, ആ കുട്ടികളുടെ സിലബസും കാര്യങ്ങളുമൊക്കെ പെട്ടെന്ന് എങ്ങനെയാ ഞാൻ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യുക എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ…”