തന്നെയും
ദേവശ്രീയെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി അവളുടെ ക്ലാസിൽ എന്തോ ഗോസിപ്പ് പ്രചരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എയ്ഞ്ചൽ മനുവിനോട് പറയുന്നു. ആ സംസാരങ്ങളിൽ തകർന്നുനിൽക്കുന്ന ദേവശ്രീയെ കണ്ടപ്പോൾ, അവളെ ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്ന് മെഹർ മനുവിനോട് നിർബന്ധിക്കുന്നു.
അവൻ ദേവശ്രീയുമായി ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിക്കുന്നു.
അവളുടെ ഭയവും വിഷമവും കേൾക്കുന്നു. കുറ്റം അന്വേഷിക്കാതെ, അവളെ ശാന്തയാക്കുകയാണ് അവൻ ചെയ്യുന്നത്. ആ സംഭാഷണത്തിന്റെ അവസാനം ദേവശ്രീയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തെളിയുന്നു.
ആദ്യത്തിൽ അതൊരു സാധാരണ അധ്യാപക–വിദ്യാർത്ഥി പരിചയം മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ ദേവശ്രീയുടെ നിഷ്കളങ്കതയും, സംസാരത്തിലെ ചെറിയ കുസൃതിയും, മനസ്സുതുറന്ന് ചിരിക്കാനുള്ള സ്വഭാവവും അവളെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തയാക്കുന്നു.
മനുവിനോടുള്ള അവളുടെ ബഹുമാനവും വിശ്വാസവും അത് പുതിയ തലത്തിലേക്ക് വളരുന്നു, പതിയെ അത് കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നു.
പിന്നീട് ദേവശ്രീ മനുവിന്റെ വീട്ടിലെത്തുന്ന ഒരു ദിവസം അവരുടെ പരിചയത്തിന് മറ്റൊരു ചൂട് ലഭിക്കുന്നു.
വീട്ടിലെ ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, സ്കൂളിലെ ചെറിയ ഗോസിപ്പുകളിൽ നിന്ന് അധ്യാപകരുടെ കാര്യങ്ങളിലേക്കും, ക്ലാസിലെ രസകരമായ സംഭവങ്ങളിലേക്കും സംസാരങ്ങൾ നീളുന്നു. മനു അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ച് സ്വാഭാവികമായ ചില വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ, ദേവശ്രീയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ലജ്ജയും സന്തോഷവും തെളിയുന്നു.
അവൾക്കുള്ള മനുവിനോടുള്ള ബഹുമാനം ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആരാധനയായി മാറുന്നു.
ചിരിച്ചും കളിച്ചും സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ, ദേവശ്രീ മനുവിനെ വെറും അധ്യാപകനെന്നതിലുപരി തന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന, സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളായി കാണാൻ തുടങ്ങുന്നു. മനുവിനും അവളുടെ സാന്നിധ്യം ഒരു പുതിയ അനുഭവമായി തോന്നുന്നു—നിഷ്കളങ്കവും ശാന്തവുമായ ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കം പോലെ.
മെഹറിന്റെ ആഴമുള്ള പ്രണയത്തിനിടയിൽ, ലക്ഷ്മിയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ഇഷ്ടം, എയ്ഞ്ചലിന്റെ അടുപ്പം, ആർദ്രയുമായുള്ള അപ്രതീക്ഷിത നിമിഷം—ഇവയെല്ലാം കടന്നുപോയ
ശേഷം ഇപ്പോൾ ദേവശ്രീയും മനുവിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പുതിയ അധ്യായമായി മാറുന്നു.
ഒരു സാധാരണ സ്കൂൾ ജീവിതം പോലെ തുടങ്ങിയ കഥ പതിയെ സൗഹൃദം, വിശ്വാസം, പ്രണയം, കരുതൽ, രഹസ്യങ്ങൾ, ചെറിയ കുസൃതികൾ, പറയാതെ സൂക്ഷിക്കുന്ന വികാരങ്ങൾ എന്നിവ ചേർന്നൊരു ബന്ധങ്ങളുടെ ലോകമായി മാറുന്നു.
മെഹറിൽ തുടങ്ങിയ മനുവിന്റെ ഹൃദയയാത്ര…
പല മുഖങ്ങളിലൂടെയും, പല വികാരങ്ങളിലൂടെയും കടന്ന്…
ഒടുവിൽ ദേവശ്രീയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ കണ്ണുകളിൽ എത്തിനിൽക്കുന്നു.
—————————————————————————————
തുടരുന്നു….
രാവിലെ ജനലിന്റെ ചില്ലുകളിലൂടെ കയറിയ വെളിച്ചം മുറിയുടെ നിലത്ത് നീണ്ട സ്വർണ്ണവരകൾ വരയ്ക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഫോൺ റിങ് ചെയ്തത്.
ഉറക്കത്തിന്റെയും ഉണർവിന്റെയും ഇടയിൽ കിടന്ന മനു ആദ്യം ഒന്നും മനസ്സിലാക്കിയില്ല.
വീണ്ടും ഫോൺ മുഴങ്ങി.
കണ്ണുകൾ പാതി തുറന്ന് അവൻ ഫോൺ തപ്പിയെടുത്തു.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉറക്കമൊക്കെ പകുതി മാറി.
മെഹർ.
അവന്റെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെയൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.
കോൾ എടുത്തതും മറുവശത്ത് നിന്ന് നീണ്ടൊരു വിളി.
“മനൂ…”
ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഭാവം.
ഒരു ചെറിയ കുസൃതി.
ഒരു ചെറിയ ചോദ്യം.
“എന്താടാ?”
ഉറക്കച്ചടവിൽ മനു ചോദിച്ചു.
“ദേവശ്രീയും…”
അവൾ വാക്ക് പൂർണ്ണമാക്കാതെ നിർത്തി.
മനു ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഹ്മ്മ്…”
അവന്റെ ആ മൂളലിൽ തന്നെ ഒരു സമ്മതം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇന്നലെ വന്നോ അവൾ?”
“വന്നു.”
“എപ്പോൾ?”
“വൈകുന്നേരം.”
“എന്നിട്ട്?”
“കുറെ നേരം സംസാരിച്ചു ഇരുന്നു.”
മറുവശത്ത് ഒരു ചെറിയ മൗനം.
പിന്നെ മെഹറിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ചിരി കലർന്നു.
“സംസാരം മാത്രമാണോ ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടത്?”
മനു കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി ചിരിച്ചു.
“പറയുന്നത് മുഴുവൻ കേൾക്ക്